แม่มดสาวทะลุมิติมาเป็นดาราตกอับ ใช้คำสาปนำทางสู่ชื่อเสียง - บทที่ 21 รู้ไหมว่าเธอได้ทำให้ตระกูลจ้าวไม่พอใจแล้วนะ?

บทที่ 21 รู้ไหมว่าเธอได้ทำให้ตระกูลจ้าวไม่พอใจแล้วนะ?

เสียงร้องครวญครางของผีสัตว์ประหลาดดังขึ้นอย่างน่าสงสาร ในขณะที่หนิงหนิงเตะมันอย่างรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ จนถังถังแทบทนดูไม่ได้

ผีสัตว์ประหลาดค่อย ๆ หยุดนิ่ง ภาพลวงตาในห้องก็ค่อย ๆ จางหายไป

เมื่อสีแดงสุดท้ายในห้องหายไป ผีสัตว์ประหลาดบนพื้นก็หายไปด้วย

“มันหนีไปแล้วเหรอ?” ถังถังถาม

หนิงหนิงเดินตรงไปที่ผ้าม่าน

เห็นหลิวเอ้อร์กำลังแยกเขี้ยวขู่ฟ่อ

ภาพมายาเป็นสิ่งที่เขาสร้างขึ้นและผีสัตว์ประหลาดก็คือร่างแยกของเขา

บาดแผลครึ่งหนึ่งที่ผีสัตว์ประหลาดได้รับ จะย้อนกลับมาทำร้ายร่างกายของเขา

บ้าเอ๊ย ดูถูกผู้หญิงคนนี้เกินไปแล้ว

รอก่อน ฉันจะไปเรียกซานอู่มา

เดิมทีเขาเห็นว่าเธอสวย จึงอยากจะไว้ชีวิตเธอแต่ตอนนี้หลิวเอ้อร์อยากจะฆ่าเธอให้ตาย

ฆ่าเธอให้ตาย แล้วเอามาเป็นภรรยา!

เพชรพวกนั้นของเธอ จะต้องเป็นของเขาทั้งหมด!

ทันใดนั้นร่างทั้งร่างของเขาก็ถูกกระชากออกไป ลอยค้างอยู่กลางอากาศ

เขาก้มมองลงไป สบตากับดวงตาของหญิงสาวที่ดำมืดราวกับหยดหมึก

หนิงหนิงกำมือในอากาศเบา ๆ หลิวเอ้อร์รู้สึกเหมือนมีมือมาบีบคอเขาไว้ มันบีบแน่นขึ้นเรื่อย ๆ แน่นขึ้นเรื่อย ๆ

ทั้งๆ ที่เขาไม่จำเป็นต้องหายใจ แต่กลับรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจ

เขาตาเหลือก รู้สึกทรมานมากเหมือนกำลังจะตายอีกรอบ

จิตใจของหลิวเอ้อร์จมดิ่งลงสู่ความมืดมน ความรู้สึกแบบนี้เขาเคยประสบมาก่อน

ตอนก่อนที่เขาจะตาย ก็เป็นแบบนี้

หนิงหนิงปล่อยมือลง หลิวเอ้อร์ก็ร่วงลงพื้นดังปัง หนิงหนิงเดินเข้าไปหายกเท้าขึ้น

คราวนี้ ความเจ็บปวดมาเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์

หลิวเอ้อร์เจ็บปวดจนแทบจะตายอยู่แล้ว

เขาขยับตัวไม่ได้ ได้แต่ร้องขอชีวิตไม่หยุด “ขอโทษครับ ขอโทษ จ้าวฉี่หมิงเป็นคนส่งผมมา อย่าฆ่าผมเลย”

จ้าวฉี่หมิง ถังถังรู้จักคนคนนี้

เขาคือคุณชายใหญ่แห่งตระกูลจ้าว

ภาพลักษณ์ของเขาบนโลกออนไลน์นั้นดีมาก สุภาพอ่อนโยนและมีบุคลิกภาพที่สง่างาม

เขามักจะช่วยแฟนคลับขับไล่ผีให้ฟรี ๆ อยู่เสมอ

คนแบบนั้น กลับทำเรื่องแบบนี้ออกมาได้

ถังถังมองภาพลักษณ์ที่มีต่อจ้าวฉี่หมิงแตกกระจายไปหมด

หนิงหนิงไม่สนใจว่าใครคือจ้าวฉี่หมิง เธอไม่รู้จักเขาด้วยซ้ำ

เธอรู้สึกแค่ว่าความคิดของคนคนนี้ช่างสกปรกเหลือเกิน

เธอจึงเตะลงไปแรงกว่าเดิม

ชั้นล่าง

เซี่ยลี่เฟินมองขึ้นไปที่ชั้นสอง “เหมือนมีเสียงอะไรดังมาจากข้างบนหรือเปล่านะ?”

จินเฉียนตัวพูด “ฉันก็เหมือนได้ยินเสียงนั้นเหมือนกัน”

จินซุ่ยพยักหน้า “หนูก็ได้ยินค่ะ”

เซี่ยลี่เฟินถามขึ้น “พวกเราขึ้นไปดูกันดีไหม?”

ทั้งสามคนเพิ่งจะลุกขึ้นยืน

จู่ ๆ ก็มีมือสีซีดคู่หนึ่งยื่นออกมาจากข้างใต้ คว้าข้อเท้าของจินซุ่ยเอาไว้

จินซุ่ยกรีดร้องออกมาทันที เธอกระโดดขึ้นและพยายามสะบัดมือนั้นออก

“พ่อ แม่ ช่วยหนูด้วย!”

แต่เธอไม่เห็นเงาของจินเฉียนตัวและเซี่ยลี่เฟินที่ไหนเลย

ได้ยินเสียงดังกร๊อบ เธอกระชากจนแขนหลุดออกมาทั้งท่อน

แขนที่เต็มไปด้วยเนื้อห้อยอยู่ข้างเท้าของเธอ ตรงรอยขาดมีเศษเนื้อสีแดงห้อยระย้า ส่วนที่เหลืออยู่บนพื้นมีเพียงก้อนเนื้อสองก้อนที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด

ถ้าไม่ใช่เพราะประสบการณ์ที่ถูกทำให้ตกใจในช่วงที่ผ่านมา ตอนนี้จินซุ่ยคงจะเป็นลมไปแล้ว

เธอตัวสั่นเทาพยายามจะล้วงหยิบยันต์ในกระเป๋า

ข้อเท้าของเธอถูกรัดแน่นขึ้นกะทันหัน จินซุ่ยเจ็บจนล้มลงบนพื้น

ใบหน้าของคนคนหนึ่งปรากฏขึ้นมาบนพื้น

ใบหน้านั้นบวมพองและซีดขาว เหมือนกับคนที่จมน้ำตาย

มันค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา เผยให้เห็นรูกลวงสองรูที่มีเลือดไหล

จินซุ่ยตกใจจนกรีดร้องเสียงดัง

วาเซียที่กำลังกินเป็ดย่างอยู่

หันกลับไปมองอย่างรวดเร็ว

เป็นอย่างที่คิดไว้จริง ๆ

สามคนที่นั่งอยู่บนโซฟาไม่ขยับเขยื้อน ทุกคนจ้องมองไปข้างหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า

น่ารำคาญจริง ๆ

แต่ภารกิจนี้ หนิงหนิงเป็นคนมอบให้เขา

เขากระโดดลงจากโต๊ะ

จินซุ่ยกุมหัวใจที่เต้นรัวแทบจะวิ่งออกมา

จู่ ๆ ร่างสีดำก็พุ่งเข้ามาในระยะการมองเห็นของเธอ

วาเซียก้าวเดินแบบแมว ๆ โยกตัวไปมา แล้วทิ้งก้นลงนั่งตรงหน้าเธอพอดี มันนั่งลงข้าง ๆ ใบหน้าของผี

“เซียเซีย รีบวิ่งหนีเร็ว!” จินซุ่ยตะโกน

แย่แล้ว เธอลืมให้ยันต์กับเซียเซียไป

เธอมียันต์ติดตัว ผีทำร้ายเธอไม่ได้ เธอรู้ว่านี่เป็นแค่ภาพมายา

ขอแค่ใช้ยันต์ทำลายมัน เธอก็จะออกไปได้

เซียเซียนั้นแตกต่าง

มันเป็นเพียงแค่แมวน้อยที่อ่อนแอและไม่เข้าใจอะไรเลย!

จินซุ่ยกำลังจะร้องไห้ด้วยความร้อนใจ

วาเซียมองเธอแวบหนึ่ง ด้วยสายตาที่แสดงความรังเกียจ

จินซุ่ยถึงกับงงงัน

สายตาที่มองด้วยความรังเกียจเหมือนคนแบบนั้นมันหมายความว่ายังไง

เดี๋ยวก่อน?

เซียเซียเข้ามาในภาพมายานี้ได้ยังไง

ผีตนนั้นดูเหมือนจะตระหนักได้แล้วว่าแมวตัวนี้คงจะมีความสำคัญกับคนพวกนี้มาก

มันรู้สึกตื่นเต้น มือที่จับข้อเท้าของจินซุ่ยก็เริ่มคลายออก

แขนที่ขาดทั้งสองข้างลอยขึ้นในอากาศ พุ่งตรงไปที่เซียเซียหมายจะบีบคอของวาเซีย

วาเซียยกอุ้งเท้าขึ้นฟาดซ้ายขวา ตบแขนที่ขาดทั้งสองข้างด้วยอุ้งเท้าของมัน

แขนที่ขาดกระแทกกับกำแพง ดังตุบสองครั้ง

วาเซียสะบัดอุ้งเท้า ช่างสกปรกจริง ๆ

ในเมื่อมันสกปรกอยู่แล้ว

อุ้งเท้าของมันจึงตบลงบนใบหน้าผีที่อยู่บนพื้นโดยตรง กรงเล็บจิกเข้าที่เบ้าตาของใบหน้าผี

แล้วค่อย ๆ บีบให้แน่นขึ้น

ใบหน้าผีส่งเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

จินซุ่ยรีบเอามือปิดหู

วาเซียฉีกใบหน้านั้นออก ลากผีที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นออกมาทีละนิ้ว ๆ

ระหว่างนั้น เสียงกรีดร้องของผีดังไม่ขาดสาย

จินซุ่ยได้ยินแล้วรู้สึกหัวใจเต้นระรัว

ซานอู่รู้สึกว่าตัวเองกำลังจะแยกออกเป็นสองส่วน

ผีทั้งตัวถูกลากออกมาแล้ว เลือดเปรอะเปื้อนไปทั้งร่าง

วาเซียอ้าปากกว้าง แล้วงับลงที่คอของปีศาจ

เลือดจากเส้นเลือดแดงพุ่งกระฉูดออกมาเหมือนน้ำพุ

จินซุ่ยตกใจถอยหลังไปทันที

“แม่เจ้า!”

แมวตัวน้อยนี่ ทำไมถึงดุร้ายยิ่งกว่าปีศาจซะอีก

หรือวาเซียก็อาจจะกลายเป็นผีไปแล้ว?

“วาเซีย ห้ามฆ่า”

วาเซียคลายปากออก

ซานอู่นอนอยู่บนพื้น ที่คอเต็มไปด้วยเลือด

ทำไมล่ะ? ทั้งที่ตายไปแล้ว ตอนนี้ถึงยังรู้สึกเหมือนกำลังจะตายอีกครั้ง

หนิงหนิงเดินลงมาจากบันได

“พวกคุณเป็นอะไรไหม?”

จินซุ่ยได้สติขึ้นมา เธอยังคงนั่งอยู่บนโซฟา ข้าง ๆ มีจินเฉียนตัวและเซี่ยลี่เฟินอยู่ด้วย

ทั้งสามคนกะพริบตา ที่ข้างเท้ามีผีที่แทบจะไม่เป็นไม่ตายนอนอยู่ ส่วนวาเซียนั่งหมอบอยู่บนพื้นดวงตาสีเขียวมรกตของมันกำลังจ้องมองพวกเขาอยู่

พวกเขาทั้งหมดต่างเห็นภาพเหตุการณ์เดียวกัน วาเซียอัดใบหน้าผีอย่างรุนแรง

เหมือนกับกำลังฝันอยู่เลย

หนิงหนิงนั่งลงตรงข้ามกับพวกเขา วาเซียก็กระโดดขึ้นมานั่งบนตักของเธอแล้วนอนลง

ถังถังนั่งลงข้าง ๆ หนิงหนิง วาเซียเงยหน้าขึ้นมองเธอแวบหนึ่ง ถังถังรีบขยับออกห่างทันทีวาเซียจึงนอนลงอีกครั้ง

ถังถังถอนหายใจเบา ๆ อย่างโล่งอก

ในขณะที่เรื่องของหนิงหนิงเธอยังไม่ทันได้ทำความเข้าใจเลย เรื่องของแมวน้อยตัวนี้ก็มาอีกแล้ว

สมองของเธอแทบจะหยุดทำงาน

ครอบครัวสามคนที่อยู่ตรงหน้าก็กำลังงงงวยไม่แพ้กัน

แมวตัวนี้คงจะกลายเป็นปีศาจไปแล้ว

หนิงหนิงกอดอก มองดูซานอู่ที่อยู่บนพื้นอย่างเกียจคร้าน

จินเฉียนตัวถามขึ้นมาว่า “เรื่องนี้จบแล้วใช่ไหม?”

หนิงหนิงตอบ “จัดการเสร็จแล้ว ยังมีอีกตัวอยู่ที่ชั้นบน ตอนนี้ฉันยังไม่เจอตัวที่สาม”

ยังมีอีกตัวอยู่ที่ชั้นบนงั้นเหรอ?

จัดการตั้งแต่เมื่อไหร่กัน พวกเขาไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย

ทั้งสามคนสบตากัน ดวงตาเป็นประกายตื่นเต้น

นี่มันสุดยอดจริง ๆ

ซานอู่นอนคว่ำอยู่บนพื้น เมื่อได้ยินคำพูดนั้นมันก็พูดขึ้นมาว่า “เรียบร้อยอะไรกัน? เธอรู้ตัวหรือเปล่าว่าไปสร้างความไม่พอใจให้ตระกูลจ้าวเข้าแล้ว”

“จะจัดการผีก็ต้องดูก่อนว่าเจ้านายเป็นใคร พวกเธอรู้ไหมว่าพวกเรารับงานจากใคร จ้าว…”

“จ้าวฉี่หมิง” หนิงหนิงชิงตอบ

ซานอู่ชะงักไปเล็กน้อย

ฝั่งของจินสุ่ยและคนอื่น ๆ ก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน

จ้าวฉี่หมิงเป็นทายาทคนต่อไปที่ได้รับการยอมรับจากตระกูลจ้าว

ไม่คิดเลยว่า เขาจะย่ำแย่ถึงขนาดนี้

ช่วงเวลานี้ภาพลักษณ์ที่พวกเขามีต่อสำนักเซียนได้แตกสลายลงอีกครั้ง

“ทำไมเธอถึงรู้เรื่องนี้ล่ะ” ซานอู่ถาม

“เพื่อนของนายบอกฉันมา” หนิงหนิงตอบ

ซานอู่โล่งอกแล้ว

ซานอู่ได้ยินดังนั้นก็โล่งใจไป มันนึกว่าหนิงหนิงจะเก่งกาจขนาดมองปราดเดียวก็รู้เสียอีก

ซานอู่พูดว่า “รอดูเถอะ ทำร้ายพวกเราก็เท่ากับตบหน้าตระกูลจ้าว คิดว่าตระกูลจ้าวจะปล่อยเธอไปง่าย ๆ เหรอ?”

หนิงหนิงไม่พูดอะไร

ซานอู่คิดว่าหนิงหนิงคงกลัวแล้ว จึงยิ่งเหิมเกริมขึ้น