แม่มดสาวทะลุมิติมาเป็นดาราตกอับ ใช้คำสาปนำทางสู่ชื่อเสียง - บทที่ 28 ศาลเจ้าร้างของคุณหนูตัวปลอมตกอับ

บทที่ 28 ศาลเจ้าร้างของคุณหนูตัวปลอมตกอับ

คอมเมนต์ในห้องไลฟ์สดเงียบลงไปในทันที

ผู้ชมต่างก็หลงใหลในความงดงามของเขา

[ไม่แปลกใจ ที่ไม่เคยมีใครด่าหน้าตาของหนิงเหนียนเลย]

[เหลือเชื่อเลยที่ทีมงานสองคนนี้เจอตัวเขา]

[อาจจะเป็นเพราะรายการวาไรตี้นี้หาคนมาแทนยากจริง ๆ มั้ง ฮ่า ๆ]

[พี่ชายของเธอไม่ได้มาแทนแล้ว ร้อนใจเหรอ?]

[พูดบ้าอะไร! ใครจะอยากไปแสดงเป็นพี่น้องกับหนิงหนิงกัน น่าขยะแขยงจะตาย ถอย ๆ ๆ อย่าเข้ามาเกาะ]

[…จินตนาการไม่เลวนี่ พวกคุณนี่มันหาเรื่องยกย่องตัวเองเก่งกันจริง ๆ นะ]

[หนิงเหนียน ก็มีดีแค่หน้าตาเท่านั้นแหละ]

[ทั้งหน้าตาดี ทั้งมีความสามารถบอกมาสิว่าเจ็บใจหรือเปล่าล่ะ]

[ก็อิจฉาต่อไปเถอะนะ คิดว่าพี่ชายของเธอไม่อยากทำหรือไง?]

แฟนคลับของหนิงเหนียนนั้น ติดตามเขามาตั้งแต่จุดต่ำสุดจนถึงจุดสูงสุด ถึงแม้ว่าตอนนี้จะมีกระแสต่อต้านเหมือนสมัยที่เขาเพิ่งเดบิวต์ใหม่ ๆ แต่แฟนคลับที่ภักดีก็ยังมีอยู่มาก พวกที่เลือกจะอยู่ต่อต่างก็เคยผ่านมรสุมอะไรมานักต่อนัก พลังในการต่อสู้จึงแข็งแกร่งมาก

“ไปกันเถอะ” หนิงเหนียนพูด

“ไปเลยเหรอครับ?” ทีมงานถาม

“ถ้าพวกคุณอยากถ่ายก็เข้าไปถ่ายสิ แต่ผมว่าไม่มีอะไรน่าถ่ายหรอก” หนิงเหนียนตอบ

[คงไม่ใช่ว่ารกเกินไปจนไม่กล้าให้คนเข้าไปถ่ายหรอกนะ?]

[นายก็รู้ดีนี่ หุบปากไปเลย]

[อ้าาาา รีบถ่ายสิ ฉันอยากดู!]

[ถ่าย ๆ ๆ! อยากดูมากเลย!]

ทีมงานสองคนสบตากัน “พวกเราขอถ่ายสักหน่อยดีกว่า”

หนิงเหนียนเปิดประตู ทีมงานถือกล้องวิดีโอเดินตามเข้าไป

พอเข้าไปในห้อง ทุกคนก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

“ห้องใหม่เหรอครับ?”

“ไม่ใช่หรอก แค่ไม่ค่อยได้อยู่เท่าไหร่” หนิงเหนียนตอบ

“ในเมื่อมาถึงแล้ว ผู้ชมก็ต้องอยากดูแน่ ๆ!”

ห้องนั่งเล่นดูโล่ง ๆ มีเพียงเฟอร์นิเจอร์พื้นฐานเท่านั้น

โซฟาสีเทา ผ้าม่านสีเทา ทุกอย่างเป็นสีเทา เมื่อรวมกับผนังสีขาวทำให้ไม่มีความรู้สึกอบอุ่นเลยแม้แต่น้อย

ไม่มีของตกแต่งใด ๆ เลย แม้แต่ของประดับสักชิ้นก็ไม่มี

จริง ๆ แล้วก็ไม่มีอะไรน่าดูเลย

[ถ้าไม่บอก ฉันก็นึกว่าเป็นห้องตัวอย่างที่ตกแต่งแบบเรียบง่ายซะอีก]

[ไม่ใช่แค่เช่าห้องมาชั่วคราวเพื่อหลอกคนดูหรอกเหรอ ทำตัวเรื่องมากจังคนอื่นเขายังยอมให้ถ่ายที่บ้านได้เลย แต่เขาคนเดียวที่ไม่ยอม]

[เรื่องนี้คุณไม่ควรวิจารณ์เขาแบบนั้นนะ นี่เป็นอพาร์ตเมนต์หรูหลังแรกที่หนิงเหนียนซื้อหลังจากที่เขาเริ่มมีรายได้ ตอนที่ซื้อก็โดนช่างภาพปาปารัสซี่แอบถ่ายแล้วเปิดเผยออกมาด้วย]

[โชคดีที่ที่นี่ต้องใช้คีย์การ์ดถึงจะขึ้นไปได้ และระบบรักษาความปลอดภัยก็เข้มงวดไม่งั้นไม่กล้าคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น]

[เพราะโดนแฉที่อยู่ออกมา เลยไม่กล้ามาอยู่หรือเปล่า ดูเงียบเหงาจัง]

[อาจจะใช่มั้ง]

หนิงเหนียนก็ขึ้นรถไปแล้ว ตอนนี้เหลือแค่หนิงหนิงคนเดียว

ทีมงานที่มารับหนิงหนิงขับรถตามที่อยู่ที่ถังถังให้มา ตอนนี้มาถึงเชิงเขาหลานซานแล้ว รถยังคงมุ่งหน้าขึ้นไปบนภูเขา

ผู้ชมเริ่มทนไม่ไหว

[ของปลอมนี่อาศัยอยู่บนภูเขาเลยเหรอ?]

[ไม่มีปัญญาอยู่แม้แต่ในย่านชนบท เลยต้องหนีขึ้นไปอยู่บนเขางั้นเหรอ?]

[คนที่อยู่แถวนั้นช่วยบอกทีว่าบนเขามีวัดหรือศาลเจ้าอะไรหรือเปล่า?]

[มีศาลเจ้าร้างที่ไม่มีคนอยู่ และทรุดโทรมมาก]

[ฮ่า ๆ ๆ ๆ ของปลอมต้องจบลงด้วยการไปอยู่ศาลเจ้าโทรม ๆ สินะ]

[ก็เดาไว้อยู่แล้วว่าพอของปลอมถูกไล่ออกจากตระกูลเศรษฐี จะใช้ชีวิตลำบาก แต่ไม่คิดว่าจะลำบากขนาดนี้ น่าสมเพชจริง ๆ]

[อยู่ข้างล่างภูเขาก็ไม่มีใครสนใจเธอ ถึงได้หนีขึ้นไปอยู่บนภูเขา บางทีอาจจะได้ไปแย่งของกินกับสัตว์ก็ได้ เพราะยังไงซะสัตว์ก็ใจดีไม่รู้หรอกว่าเธอเป็นคนไม่ดี]

[ตัวปลอมที่แทนที่เจินเจินมาตลอดยี่สิบกว่าปี ได้แต่อ้าปากรอกินข้าว ยื่นมือรอรับเสื้อผ้า ตระกูลเจียงดีกับเธอขนาดนั้น แต่เธอไม่ได้เรียนรู้อะไรเลยนอกจากนิสัยคุณหนู ตอนนี้ไม่มีตระกูลเจียงแล้วก็เป็นแค่คนไร้ค่าคนหนึ่ง ถ้าชีวิตไม่ลำบากก็แปลกแล้ว]

[สะใจจริง ๆ ฉันสะใจมาก]

จินซุ่ยก็กำลังดูการถ่ายทอดสดอยู่เช่นกัน เธอทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว

ไม่เคยเจอตัวจริงสักหน่อยก็เดาไปเรื่อย ไม่กลัวจะถูกตบหน้าหรือไง

พูดจนเธอเกือบจะเชื่อว่าพวกเขาเห็นหนิงหนิงอาศัยอยู่ในศาลเจ้าร้างกับตาตัวเองแล้ว

เธอพิมพ์ข้อความ ส่งคอมเมนต์บนหน้าจอ

เธอถึงกับยอมซื้อวีไอพีมาโดยเฉพาะ

เพราะสมาชิกวีไอพีสามารถส่งคอมเมนต์เป็นตัวอักษรสีรุ้งได้

[แต่ว่า ยังมีคฤหาสน์กุหลาบที่เขาหลานซานนะ]

ข้อความขนาดใหญ่พิเศษและคอมเมนต์สีรุ้งนี้ ค่อย ๆ ลอยผ่านไปบนหน้าจอ

ทุกคนต่างเห็นเหตุการณ์นั้น

[พรืดดด]

[ฮ่า ๆ ๆ ๆ…]

ข้อความในช่องแชทเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ

[คุณหมายถึงคฤหาสน์กุหลาบที่เคยได้รับรางวัลการออกแบบระดับนานาชาติ มูลค่าสามร้อยล้านหยวนใช่ไหม?]

[แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเรื่องของปลอมที่เรากำลังคุยกันอยู่ตอนนี้ล่ะ?]

จินซุ่ยปิดคอมเมนต์อย่างหงุดหงิด

รอดูก็แล้วกัน

บนถนนภูเขามีรถน้อย รถจึงวิ่งได้เร็ว หลังจากผ่านไปยี่สิบนาทีพวกเขาก็เข้าสู่เขตของสวนกุหลาบ

จากระยะไกลมองเห็นศาลเจ้าเก่า ๆ ที่ถังถังเคยพูดถึงว่าเป็นจุดสังเกต มันตั้งอยู่กลางเขาขับรถต่อไปอีกสักพักก็จะถึงแล้ว

“ใกล้จะถึงแล้ว”

เดินทางมานานพอสมควร กลัวว่าผู้ชมจะเบื่อทีมงานจึงเอ่ยปากพูดขึ้นมา

ผู้ชมต่างใจร้อน แต่เพื่อที่จะได้เห็นสภาพย่ำแย่ของหนิงหนิงเป็นคนแรก พวกเขาจึงอดทนรอ

ผู้ชมที่กำลังตื่นเต้นได้ดันแฮชแท็ก #หนิงหนิงศาลเจ้าร้าง ขึ้นเทรนด์ฮอต

ตอนนี้ในห้องไลฟ์ มีผู้ชมอีกกลุ่มที่ตามกระแสฮอตเข้ามาดูเพิ่มขึ้น

ทำให้หนิงหนิงมียอดผู้ชมในห้องไลฟ์แซงหน้าเจียงเจินและขึ้นไปอยู่อันดับหนึ่ง

ยี่สิบนาทีต่อมา หลี่หลุนที่กำลังขับรถอยู่ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ทำไมระยะทางไปถึงศาลเจ้าร้างยังคงเท่าเดิม

หลี่หลุนเร่งความเร็วรถ เลี้ยวผ่านไหล่เขา

มองไปที่ศาลเจ้า ก็ยังคงอยู่ไกลเท่าเดิม

ทีมงานอีกคนที่นั่งไปด้วยกันอย่างเจียงเจ๋อยี่ก็สังเกตเห็นเช่นกัน

“นี่มัน ผีหลอกให้หลงทางหรือเปล่า?”

เหงื่อผุดซึมขึ้นมาบนศีรษะของทีมงานทั้งสองคน

พวกเขาขับรถวนรอบภูเขาอีกรอบ

ทั้งสองคนสบตากัน ทิวทัศน์ตลอดเส้นทางที่ผ่านมานั้นแตกต่างไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง

หัวใจที่เต้นระส่ำค่อย ๆ สงบลงครึ่งหนึ่ง

แต่ระยะห่างนี้กลับไม่มีทีท่าว่าจะเปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อย

มันช่างแปลกประหลาดจริง ๆ

ผู้ชมเริ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา

[ยังไม่ถึงอีกเหรอ นานจังเลย?]

[ฉันเพิ่งเห็นศาลเจ้าเก่า ๆ นั่นชัด ๆ]

[เร็ว ๆ ขับไปที่นั่น ฉันอยากดูของปลอม]

เจียงเจ๋อยี่โทรหาหนิงหนิง

“สวัสดีครับ พวกเราเป็นทีมงานของรายการพวกเราโตแล้ว…”

“พวกคุณมาแล้วเหรอ?” เสียงของหนิงหนิงฟังดูเย็นชาเล็กน้อย

“ตอนนี้พวกเราอยู่กลางเขา ผมขอถามที่อยู่ที่แน่นอนของคุณหน่อยได้ไหมครับ?”

“เดี๋ยวก่อน ขอโทษนะ ฉันลืมไปเลย”

เจียงเจ๋อยี่สงสัย

ลืมอะไร?

ที่อยู่ของตัวเองก็ลืมได้ด้วยเหรอ?

“ตอนนี้เรียบร้อยแล้วค่ะ พวกคุณมาได้เลย” พูดจบหนิงหนิงก็วางสายไป

เจียงเจ๋อยี่ได้แต่ยกโทรศัพท์ค้างอยู่แบบนั้น

เขาช่างโชคร้ายจริง ๆ ที่ต้องมาเจอแขกรับเชิญแบบนี้

ทางด้านหลี่หลุน เขาส่งเสียงร้องออกมาด้วยความแปลกใจ

ระยะทางดูเหมือนจะใกล้ศาลเจ้าที่ใกล้จะพังมากขึ้นแล้ว

ไม่ใช่ภาพลวงตา หลังจากเลี้ยวโค้งระยะทางที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าก็สั้นลง

เจียงเจ๋อยี่ตะลึงงัน นี่มันเรื่องอะไรกัน

ยิ่งเข้าใกล้ศาลเจ้า ผู้ชมก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้น

[มาถึงแล้ว มาถึงแล้ว! ทุกคนเตรียมปุ่มจับภาพหน้าจอพร้อมกันหรือยัง!]

[พร้อมแล้ว!]

[แฟนคลับของคุณหนูตัวปลอมไม่ต้องกังวลนะ ฉันจะช่วยแต่งรูปพี่สาวของพวกคุณให้สวย ๆ เอง]

[อย่าเพิ่งซาบซึ้งไป ฉันหมายถึงศาลเจ้าต่างหาก ฉันจะพยายามซ่อมแซมศาลเจ้าให้สวยงาม]

[ฮ่า ๆ ๆ ๆ แสบจังเลยนะ แต่ฉันชอบ]

รถแล่นมาถึงหน้าศาลเจ้าที่ทรุดโทรม

จากนั้นก็แล่นผ่านหน้าประตูศาลเจ้าโดยตรง และมุ่งหน้าต่อไปอีก

หัวใจที่เต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นของผู้คนบนหน้าจอ พลันชะงักกึก

[อะไรน่ะ?]

[???]

[ทำไมไม่จอด?]

[เลยที่หมายแล้วหรือเปล่า?]

[รีบกลับรถเร็วเข้า!]

รถไม่ได้ยินเสียงร้องเรียกของพวกเขา และยังคงขับต่อไปตามถนนบนภูเขา

จินซุ่ยรู้สึกสะใจขึ้นมาทันที เธอรีบพิมพ์ข้อความรัว ๆ

[ก็หนิงหนิงไม่ได้อยู่ที่นี่นี่นา]

แต่แฟนคลับของหนิงหนิงไม่ได้อ่อนโยนเหมือนเธอ

[มีแต่พวกโง่เง่าทั้งนั้น]

[อยู่ศาลเจ้าโทรม ๆ คิดว่าตัวเองกำลังอ่านนิยายอยู่หรือไง?]

[ลองใช้สมองหมูของพวกคุณคิดดูสิ ในยุคที่ยอดวิวสำคัญที่สุดเธอจำเป็นต้องอยู่ศาลเจ้าร้างด้วยเหรอ?”

[ถ้าของปลอมไม่อยู่ที่นี่แล้วจะไปอยู่ที่ไหน คงไม่ได้ไปอยู่กับสัตว์ในป่าหรอกนะ?]

[…บางคนก็คงช่วยไม่ได้แล้ว]

หลังจากขับรถไปได้สักพัก เงาร่างของคฤหาสน์กุหลาบก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นมา