แม่มดสาวทะลุมิติมาเป็นดาราตกอับ ใช้คำสาปนำทางสู่ชื่อเสียง - บทที่ 35 ทำไมคนสมัยนี้ถึงได้มีความคิดแบบศักดินานักนะ?

บทที่ 35 ทำไมคนสมัยนี้ถึงได้มีความคิดแบบศักดินานักนะ?

[พวกคุณอย่าทะเลาะกันเลย ฉันเข้าใจเหตุผลทั้งหมด แต่ประธานบริษัทที่อายุน้อยและหล่อที่สุดในโลกควรจะเป็นลู่จีอันไม่ใช่เหรอ?]

ข้อความหนึ่งลอยผ่านไปอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะจมหายไปในหน้าจออย่างรวดเร็ว

อวี่ซิ่วซิ่วเลขาของลู่จีอันกำลังนั่งถอนหายใจ เพราะเธอบังเอิญเห็นลู่จีอันกำลังพิมพ์ข้อความนั้นอยู่

เจียงเจินตอนนี้ทั้งโกรธทั้งอาย ชาวเน็ตคงจะเดากันไปต่าง ๆ นานาอีกแล้ว

เธอไม่อยากมีอะไรเกี่ยวข้องกับคนคนนั้นหรอก เขาต้องหัวเราะเยาะเธออีกแน่ ๆ!

เจียงฉือซิงคนต้นเหตุนี่ กลับดูสนุกสนานเพลิดเพลินดี

เขาตั้งใจทำแบบนี้

เขาแอบชำเลืองมองไปทางหนิงหนิงอย่างไม่ให้ใครสังเกตเห็น

แต่กลับพบว่าเขาไม่สามารถมองเห็นสีหน้าของหนิงหนิงได้อย่างชัดเจน

หนิงหนิงยังคงสวมหมวกใบนั้นอยู่ เธอเท้าคางพลางเคาะดินสอบนกระดานช้า ๆ

เจียงฉือซิงถึงกับพูดไม่ออก

ทำไมเธอถึงได้ทำท่าไม่แยแสแบบนี้

เล่นละครต่อไปสิ ดูซิว่าจะเล่นได้ถึงเมื่อไหร่

แมวดำที่อยู่บนตักของเธอ จ้องมองเขาด้วยดวงตาสีเขียวไม่วางตา

มันยกอุ้งเท้าขึ้นมาอวดเล็บให้เขาดู

เจียงฉือซิงรู้สึกหนาวสะท้านไปตามแผ่นหลัง

แมวดำตัวนี้ของหนิงหนิง มันทำให้เขารู้สึกไม่ดีอยู่ตลอด

เจียงเจินเรียกเขาหลายครั้ง พอเขาได้สติกลับมาจึงถามว่า “มีอะไรเหรอ?”

“ทำไมถึงเหม่อไปแบบนั้นล่ะ?” เจียงเจินถาม

เจียงฉือซิงหาข้ออ้างส่ง ๆ “ผมกำลังคิดว่าถ้าพี่ไม่ชอบฟู่เซี่ยนหลี่แล้ว ตอนนี้พี่ชอบใครอยู่?”

เจียงเจินอดไม่ได้ที่จะตีเขาอีกครั้ง “จะชอบไม่ชอบอะไรกัน ถ้าจะให้พูดจริง ๆ ตอนนี้ฉันชอบตัวเองมาก ตลอดเส้นทางที่ผ่านมาฉันก็อดทนผ่านมันมาได้ตลอด และฉันก็ขอบคุณตัวเองจริง ๆ ที่อดทนมาได้ถึงตอนนี้”

เจียงฉือซิง “พี่…”

เจียงเจินยิ้มอย่างปลงตก “ไม่เป็นไรหรอก ทุกอย่างผ่านไปแล้วคนเราต้องมองไปข้างหน้าใช่ไหมล่ะ”

หนิงหนิงหยุดการเคาะดินสอ

[โอ๊ยยย ฉันจะร้องไห้แล้ว…]

[เจินเจิน ทำไมถึงใจดีแบบนี้ตลอดเลยนะ!]

[คนดี ๆ ต้องถูกเอาปืนจ่อหน้าหรือไง?]

[ของปลอมยังไม่ทันได้ขอโทษเลย แล้วทำไมถึงต้องปล่อยผ่านไปด้วย?]

[ทำไมกัน หนิงหนิงคนที่แย่งที่ของคนอื่นคนนี้ ทำไมถึงได้มานั่งตรงข้ามเจินเจินอย่างหน้าตาเฉยได้ เพราะอะไรกัน!]

[ฉันไม่ให้อภัย ฉันไม่มีทางให้อภัยหนิงหนิงเด็ดขาด!]

[ทำไมถึงเป็นแบบนี้! ทำไมถึงเป็นแบบนี้! ทำไมถึงเป็นแบบนี้!]

[นังของปลอมไปให้พ้น! นังของปลอมไปให้พ้น! นังของปลอมไปให้พ้น!]

[ไอ้ของปลอมไปตายซะ! ไอ้ของปลอมไปตายซะ! ไอ้ของปลอมไปตายซะ!]

ไม่พูดก็ยังดีกว่าพอพูดขึ้นมาแฟนคลับก็ยิ่งรู้สึกปวดใจ

ยิ่งเจียงเจินแสดงท่าทีตัวเฉยเมยมากเท่าไหร่ แฟนคลับก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดแทนมากขึ้นเท่านั้น

เจียงเจินปล่อยวางเรื่องนี้ไปแล้ว แต่กลับยิ่งทำให้แฟนคลับของเธอโกรธแค้นหนิงหนิงมากขึ้น

หนิงหนิงใช้นิ้วแตะคางเบา ๆ เป็นจังหวะ

คนเราต้องมองไปข้างหน้า

ถ้าหนิงหนิงคนเดิมไม่ตาย เธอจะมองไปข้างหน้าไหม

เธอจะยังมีโอกาสมองไปข้างหน้าได้อีกไหม?

สายตาของเจียงฉือซิงที่จ้องมองมาราวกับจะฆ่ากัน แทบจะทำให้ตัวหนิงหนิงเป็นรูอยู่แล้ว

ตุ้บ

โทรศัพท์มือถือของหนิงเหนียนร่วงลงบนพื้น

เจียงฉือซิงจ้องเขาด้วยสายตาไม่พอใจ

“ขอโทษ” หนิงเหนียนก้มลงเก็บโทรศัพท์

ความคิดของหนิงหนิงถูกดึงกลับมา

มือข้างหนึ่งของเธอยังคงจับวาเซียไว้แน่น หากปล่อยมือออกมันจะไปงับวิญญาณของเจียงฉือซิงหรือเจียงเจินทันที

มืออีกข้างหนึ่งยกหมวกขึ้นด้านหนึ่งเผยให้เห็นเพียงดวงตาข้างเดียว เธอกวาดตามองเจียงฉือซิงอย่างเรียบเฉยแล้วมองคนอื่น ๆ ก่อนถาม “ถึงตาฉันแล้วเหรอคะ?”

หนิงหนิงกล่าวขอโทษ “ขอโทษค่ะ เมื่อกี้เหม่อไปหน่อย”

เจียงฉือซิงหันมามอง

เธอแสดงสีหน้าสงสัยได้อย่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีร่องรอยการแสดงให้เห็นบนใบหน้าเลย

และเพราะมองไม่ออกว่าเธอตั้งใจหรือไม่ มันดูเหมือนจริงมากยิ่งทำให้รู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นไปอีก

เจียงฉือซิงยิ่งรู้สึกโมโหมากขึ้น

เหล่าเจินกั่วหยุดพิมพ์ด่าไปครู่หนึ่ง

จากนั้นเหล่าเจินกั่วก็เริ่มโมโหขึ้นมา เธอยังกล้าเหม่อลอยอีกเหรอ?

[ขอร้องละ ตอนนี้เธอควรจะละอายใจ รู้สึกผิดและร้องไห้ขอโทษสิ]

[ทำไมยังทำหน้าเย็นชาอยู่อีกล่ะ!]

[อะไรกัน ทำไมทำท่าเหมือนไม่แคร์อะไรเลย]

[เธอตั้งใจทำแบบนี้แน่ ๆ!]

[ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ มันก็น่าโมโหทั้งนั้นแหละ!]

พวกเธอยิ่งด่ารุนแรงขึ้นไปอีก

น่าเสียดายที่หนิงหนิงไม่เห็น

พอเธอพูดจบและเตรียมจะชูกระดานคำตอบในมือขึ้น เว่ยฉือรีบกดมันลงไป

“ยัง ยังไม่ถึงคิวของคุณ เจียงเจินกับคนอื่น ๆ ยังไม่เสร็จเลย”

หนิงหนิงวางกระดานคำตอบลงแล้วนั่งตัวตรง “ขอโทษค่ะ ต่อจากนี้ฉันจะตั้งใจฟังอย่างจริงจัง”

เธอนั่งในท่าทางเด็กดีจริง ๆ แล้วหันหน้าไปทางเจียงเจิน

หลังจากถูกผลักตกน้ำ เจียงเจินก็กลัวหนิงหนิงมาก

เมื่อถูกจ้องมองอย่างไม่ทันตั้งตัว เจียงเจินก็มีเหงื่อเย็นผุดขึ้นมาซิบ ๆ

เธอรีบชูกระดานคำตอบขึ้นมาใหม่อยากให้มันจบ ๆ ไปเสียที

ถ้าเจียงเจินไม่ติดใจอะไรแล้ว เจียงฉือซิงก็ต้องยอมแพ้

เว่ยฉือถอนหายใจเบา ๆ อย่างโล่งอก

คำถามสุดท้ายเกี่ยวกับเจียงเจิน [บทพูดแรกของเจียงเจินในละคร ‘ดาบยาว’ คืออะไร?]

ดาบยาวเป็นละครแนวเซียนและศิลปะการต่อสู้ เจียงเจินรับบทเป็นตัวร้ายหญิงรอง

เจียงฉือซิงตอบว่า “แค่มนุษย์ธรรมดา ๆ อย่างเธอ กล้าลองดีงั้นเหรอ? คุกเข่าลงซะ!”

เขายังระบุชื่อตัวละครด้วย ฮวาหมิงราชินีแห่งโลกปีศาจ

เจียงเจิน “ไม่เลวนี่ ตอบถูกด้วย”

เจียงฉือซิง “หลังจากฮวาหมิงแล้ว โลกปีศาจก็ไม่มีราชาหรือราชินีปีศาจอีกเลย ถึงผมจะไม่เคยดูละครเรื่องนี้แต่ก็เคยได้ยินประโยคนี้มาก่อน”

จี๋เสี่ยวเสี่ยวเองก็ตื่นเต้นมาก “ราชินีปีศาจฮวาหมิงเท่มากเลย ฉันชอบมาก!”

ฮวาหมิงเป็นชนเผ่าปีศาจมีนิสัยรักก็รักเกลียดก็เกลียด เขากับพระเอกที่เป็นเทพเจ้าเป็นทั้งฝ่ายธรรมะและอธรรม เป็นทั้งศัตรูและมิตร คู่จิ้นของพวกเขาได้รับความนิยมอย่างท่วมท้น หลังจากออกอากาศแล้วยังแซงหน้าคู่พระนางที่ทางการผลักดันอีกด้วย

เจียงเจินเริ่มดังจากบทบาทนี้ จนเป็นที่รู้จักของผู้ชม

หลังจากฮวาหมิงจากไป โลกปีศาจก็ไม่มีราชาและราชินีปีศาจอีกต่อไป นี่เป็นการบรรยายถึงตัวละครเจียงเจินที่ฝังลึกในใจผู้ชม

เจียงฉือซิงพูดว่า “ผมไม่เพียงแต่รู้บทพูดนี้ แต่ยังรู้ด้วยว่าพูดในฉากไหนและพูดกับใคร”

“ตอนที่ไป๋หลี่อยากเป็นเพื่อนกับฮวาหมิง แต่ฮวาหมิงปฏิเสธ ผมพูดถูกไหม?”

เจียงฉือซิงเลิกคิ้วถาม

“เหอะ” เจียงเจินยิ้มพลางชายตามองเขา

ไป๋หลี่ที่เจียงฉือซิงพูดถึงคือนางเอกในละคร ไป๋หลี่เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาไม่คู่ควรที่จะได้ขึ้นไปบนสวรรค์ชั้นที่เก้าเพราะแค่เคยช่วยชีวิตพระเอกไว้ เธอไม่มีพลังวิเศษใด ๆ เวลามีเรื่องก็ต้องพึ่งพระเอกมาช่วยเสมอ

ตัวละครสาวใสซื่อไร้เดียงสาแบบนี้ ในละครแนวเซียนและนักยุทธ์ไม่ได้เป็นที่นิยมอีกต่อไป ตัวละครนางเอกแบบนี้ล้าสมัยไปแล้ว

ผู้ชมดูแล้วรู้สึกหงุดหงิดมาก ดังนั้นเมื่อฮวาหมิงแสดงท่าทีไม่สุภาพกับไป๋หลี่ผู้ชมต่างก็รู้สึกสะใจ

นักแสดงที่รับบทไป๋หลี่ก็ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหนิงหนิงนั่นเอง

ดาบยาวเป็นผลงานการแสดงเรื่องแรกของหนิงหนิง

หลังจากนั้นเธอก็เดินหน้ารับบทแบบนี้มาตลอด ล้วนแต่เป็นตัวละครสาวใสซื่อ ไร้เดียงสาทั้งนั้น

เจียงฉือซิงก็ไม่รู้ว่าเป็นการตั้งใจหรือเปล่า

หนิงหนิงที่ข้ามมิติมาก็ไม่เคยดูดาบยาว

ได้แต่ฟังพวกเขาถกเถียงกัน

มนุษย์ธรรมดาไม่คู่ควร

“ทำไมพวกคนสมัยปัจจุบัน ถึงได้มีความคิดแบบศักดินานักนะ?”

มีความคิดแบบศักดินามากกว่าคนที่เติบโตมาในระบอบกษัตริย์และระบบทาสเสียอีก

วาเซียเห็นด้วย “ใช่เลย”

หนึ่งคนกับแมวหนึ่งตัว พูดโต้ตอบกันไปมา

เสียงของหนิงหนิงไม่ดังนัก แต่คนอื่น ๆ ต่างเงียบลง

“มีอะไรเหรอคะ? ถึงตาฉันแล้วเหรอ?” หนิงหนิงถาม เธอไม่รู้ว่าตัวเองพูดอะไรผิด ทำไมทุกคนถึงได้มองมาที่เธอ

เจียงฉือซิงต้องใช้เวลาครู่หนึ่งในการทำความเข้าใจความหมายของคำว่า

‘ศักดินา’ ที่หนิงหนิงพูดถึง

“เธอตั้งใจพูดแบบนี้ใช่ไหม?” เขาทนไม่ไหวจึงถามออกมา

“ไม่ใช่นะ ฉันแค่รู้สึกว่าความคิดที่ว่าชนชั้นสูงทำอะไรก็ถูกต้อง และคิดว่าตัวเองสูงส่งกว่าคนอื่นนั้นมันเป็นความคิดแบบศักดินามาก ๆ” หนิงหนิงตอบ

เจียงฉือซิงกำลังจะอ้าปากพูดแต่ก็เงียบไป

“ประเทศของเราเป็นประเทศสังคมนิยมทุกคนเท่าเทียมกัน ความคิดแบบนี้ไม่ดี ไม่ควรส่งเสริมค่านิยมแบบนี้ค่ะ” หนิงหนิงพูดอย่างจริงจัง

เหล่าเจินกั่วที่กำลังจะด่าต่างหยุดพิมพ์ข้อความทันที

ให้ตายสิ แบบนี้จะให้พวกเธอโต้กลับยังไงล่ะ

หนิงหนิงได้ปิดฉากการโต้เถียงนี้ลง ก่อนที่มันจะทันได้เริ่มต้นเสียอีก