แม่มดสาวทะลุมิติมาเป็นดาราตกอับ ใช้คำสาปนำทางสู่ชื่อเสียง - บทที่ 40 นายลองไปเรียกหนิงหนิงมากินข้าวดีไหม?

บทที่ 40 นายลองไปเรียกหนิงหนิงมากินข้าวดีไหม?

เมื่อวาเซียปรากฏตัว

ทั้งตัวสีดำสนิท ดวงตาสีเขียวมรกต เวลาที่มันย่อตัวต่ำเพื่อมองคนก็ดูน่ากลัวอยู่เหมือนกัน มาพร้อมกับออร่าของบอสใหญ่ในตัว

แต่มันก็สวยมาก ทำให้เหล่าทาสแมวหลายคนถึงกับรักมันตั้งแต่แรกเห็น

แต่ปรากฏว่าวาเซียที่ดูเหมือนบอสใหญ่ตัวนั้น พอหนิงหนิงบอกไม่ให้มันไป มันก็นั่งลงรอเธอทันที

น่ารักจริง ๆ เลย

ระหว่างที่กำลังถ่ายทำวาเซียก็นอนซุกอยู่บนขาของหนิงหนิงตลอด ชอบเข้าไปถูไถและออดอ้อนกับหนิงหนิงเป็นระยะ

ช่างน่ารักและเป็นกันเองจริง ๆ

แมวน้อยที่ทั้งสวย ทั้งเป็นมิตรแถมยังว่านอนสอนง่ายอีกด้วย

ทาสแมวคนไหนบ้างจะไม่อยากได้แมวแบบนี้!

หลายคนถึงกับไม่สนใจดูอย่างอื่นแล้ว จ้องมองแต่แมวอย่างเดียวแล้วก็กดแคปหน้าจอกันรัว ๆ

จากนั้นก็พบเรื่องที่น่าสนใจมาก

เมื่อเจียงฉือซิงแสดงท่าทีไม่ดีกับหนิงหนิง มันก็จะจ้องมองเจียงฉือซิงไม่วางตา

มันโกรธอย่างจริงจัง ในขณะที่หนิงหนิงพยายามปลอบมันตลอด

มันถึงกับปกป้องเจ้านายด้วย นี่มันแมวในฝันชัด ๆ!

ผู้ชมที่ดูไลฟ์สตรีมได้แคปภาพแล้วโพสต์ลงเน็ต ทำให้วาเซียดังขึ้นมา

นี่มันแมวในฝันจริง ๆ

คนที่วิ่งตามกระแสมาจากการค้นหายอดนิยม ตอนนี้ต่างก็นั่งรอดูอยู่ในห้องไลฟ์ของหนิงหนิง

พวกเขาอยากให้หนิงหนิงอยู่ในห้องตลอดไป

ถ้าเธอเดินออกไป กล้องในห้องไลฟ์เดี่ยวก็จะติดตามเธอไป พวกเขาก็จะมองไม่เห็นแมว

หนิงหนิงเงียบมาก พวกเขาก็สามารถดูแมวได้อย่างสงบ

และอีกอย่างหนิงหนิงก็สวยมาก ขณะที่ดูแมวก็สามารถดูความสวยของหนิงหนิงไปด้วยได้

วาเซียเงยหน้าขึ้น จ้องมองกล้องที่อยู่หลังประตู

มีคนจำนวนมากกำลังดูมันอยู่ในนั้น

ผู้ชมเห็นวาเซียลืมตากว้างจ้องมองหน้าจออย่างไม่ขยับเขยื้อนจากระยะไกล ราวกับกำลังมองพวกเขาอยู่

[กรี๊ดดดด น่ารักเกินไปแล้ว!]

เสียงอุทานดัง ‘อ๊า’ กระจายไปทั่วหน้าจอแชท

ข้างเตียงยังมีกล้องวิดีโออยู่อีกตัวหนึ่ง

วาเซียวิ่งเข้าไปหา แป๊ะ! อุ้งเท้าของมันตบลงบนกล้อง

ผู้ชมทั้งหลายได้เห็นอุ้งเท้าแมวสีดำปรากฏขึ้นมา

วาเซียยังเข้าไปใกล้ ๆ แล้วดมดูกล้องอีกครั้ง

ใบหน้าขยายใหญ่ขึ้นที่หน้าจอ มันก้มลงมาและนิ่งไม่ขยับจ้องตากับผู้ชมที่อยู่หลังหน้าจอ

สิ่งนี้ช่างน่าขนลุกจริง ๆ วาเซียรู้สึกว่ามีคนมากมายในนั้นที่อยากจะพุ่งออกมากินมัน

วาเซียตัดสินใจจ้องมองสิ่งนี้ไว้ ไม่ให้มันรบกวนหนิงหนิง

[เพื่อน ๆ ฉันไปแล้ว ขอจากไปอย่างสงบ..]

เบื้องหลังการถ่ายทอดสด เว่ยฉือมองดูจำนวนผู้ชมในห้องไลฟ์ของหนิงหนิงที่พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาได้แต่สงสัย

ที่ชั้นล่าง ทั้งสี่คนยุ่งวุ่นวายมาครึ่งค่อนวันกว่าจะทำอาหารเสร็จก็เกือบบ่ายโมงครึ่งแล้ว

ส่วนใหญ่เป็นจี๋เสี่ยวเสี่ยวที่ทำหน้าที่ผัดอาหาร ส่วนคนอื่นอีกสามคนก็แค่ล้างผัก ส่งของให้เท่านั้น

เพราะเวลากระชั้นชิดจึงผัดอาหารได้ห้าอย่างและทำน้ำซุปได้หนึ่งหม้อ

จี๋เสี่ยวเสี่ยวเหนื่อยจนแทบขาดใจ

พวกเขาจัดวางอาหารบนโต๊ะในห้องอาหารเรียบร้อยแล้ว

จี๋เสี่ยวเสี่ยวเช็ดเหงื่อ เหนื่อยจังเลย

หนิงหนิงยังคงเงียบไม่มีทีท่าว่าจะออกมา

“ไปเรียกหนิงหนิงหน่อยดีไหม?” จี๋เสี่ยวเสี่ยวถาม

“ทำอาหารก็ไม่ช่วย อย่าไปสนใจเธอเลย” เจียงฉือซิงพูด

จี๋เสี่ยวเสี่ยวแอบถอนหายใจในใจ

จริง ๆ แล้วพวกคุณก็ไม่ได้ทำอะไรเลยนี่นา

ตอนผัดอาหารช่วงหลัง ๆ เห็นได้ชัดว่าเธอเหนื่อยมาก แต่ก็ไม่มีใครเสนอตัวช่วยเธอเลย

จี๋เสี่ยวเสี่ยวพูดพร้อมรอยยิ้ม “ฉันจะไปเรียกเอง วันแรกนี่นาเราต้องฉลองด้วยกันสิ”

การสนทนาที่ชั้นล่าง หนิงหนิงได้ยินทุกคำพูดอย่างชัดเจน

เธอได้ยินเสียงฝีเท้าของจี๋เสี่ยวเสี่ยวเดินขึ้นบันได ตอนนี้เธอกำลังยืนอยู่หน้าประตูห้อง

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

วาเซียวิ่งเข้าไป กระโดดขึ้นไปคว้าลูกบิดประตูแล้วบิดมันจนประตูเปิดออก

[อ๊ากกกก แมวตัวนี้กลายเป็นปีศาจแล้ว!]

[โอ้โห ฉลาดจังเลย รีบส่งไปเรียนหนังสือเลยอย่าปล่อยให้เด็กน้อยพลาดโอกาสในการเข้ามหาวิทยาลัยนะ!]

[น่ารักจนฉันทนไม่ไหวแล้ว!]

[รอมานานแล้ว ในที่สุดก็รอจนคนที่เชิญเธอมาถึงเสียที]

[โมโหจะตายอยู่แล้ว ไม่กินก็แล้วไปสิทำไมต้องมาเรียกด้วย น่ารำคาญชะมัด]

ประตูถูกเปิดออกจากด้านใน แมวดำตัวน้อยโผล่หัวออกมาแล้วเอียงคอมองเธอ

จี๋เสี่ยวเสี่ยวถูกความน่ารักนี้เล่นงาน ทำเอาใจละลายในทันที

เธอจำได้ว่าแมวตัวนี้ชื่อว่าวาเซีย

เธอชอบสัตว์มาก แต่ก่อนอยากเลี้ยงสุนัข แต่จี๋ซางไม่ชอบที่บ้านเลยไม่ได้เลี้ยง

จี๋เสี่ยวเสี่ยวย่อตัวลงจะลูบวาเซีย แต่วาเซียเอี้ยวตัวหลบ

เธอชักมือกลับ รู้สึกเก้อเขินขึ้นมาทันที

หนิงหนิงเดินออกมา “นอกจากฉันแล้ว วาเซียไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้หรอก”

“เป็นแบบนี้เองเหรอ?” จี๋เสี่ยวเสี่ยวลุกขึ้นยืนพลางถอนหายใจ

เมื่อครู่นี้รู้สึกอับอายนิดหน่อย

“จะลงไปกินข้าวด้วยกันไหม พวกเราทำอาหารไว้แล้วเตรียมฉลองกันหน่อย”

หนิงหนิงตอบว่า “ไม่ละ ฉันไม่ลงไปแล้ว”

จี๋เสี่ยวเสี่ยวไม่คาดคิดเลยว่าเธอจะปฏิเสธ

ผู้ชมก็ไม่คาดคิดเช่นกัน

[อะไรกัน???]

[เธอไม่ลงไปจริง ๆ เหรอ?]

[ของปลอมกำลังทำอะไรอยู่กันแน่ ดูไม่รู้เรื่องเลย]

“อาหารที่ฉันผัดไว้ ไม่ลองชิมหน่อยเหรออร่อยมากเลยนะ” จี๋เสี่ยวเสี่ยวมั่นใจในฝีมือการทำอาหารของตัวเองมาก

หนิงหนิงเห็นเม็ดเหงื่อเล็ก ๆ ผุดขึ้นบนหน้าผากของเธอ

เธอเดินเข้าไปข้างในแล้วเดินออกมาพร้อมผ้าเช็ดหน้าในมือ จากนั้นก็ยื่นให้จี๋เสี่ยวเสี่ยว

“ขอบคุณที่เหนื่อยนะ”

ผ้าเช็ดหน้าสี่เหลี่ยมสีดำมีเส้นไหมสีทองแทรกอยู่ในผืนผ้าสีดำ ที่มุมขวาล่างมีรูปพระจันทร์เสี้ยวสีเงินมีกลิ่นหอมของดอกกุหลาบ

“ขอบคุณที่มาตามนะ แต่ฉันไม่หิวไม่ลงไปแล้วล่ะ” หนิงหนิงปิดประตู

จี๋เสี่ยวเสี่ยวถือผ้าเช็ดหน้าเดินลงบันไดมา

จี๋ซางไม่เห็นหนิงหนิงจึงถามว่า “พี่หนิงหนิงไปไหนล่ะ เมื่อไหร่จะลงมา?”

จี๋เสี่ยวเสี่ยวตอบ “หนิงหนิงบอกว่าไม่หิว”

จี๋ซางถาม “พี่หนิงหนิงไม่กินเหรอ?”

เจียงฉือซิงแค่นเสียงหึ “เธอไม่กิน พวกเราก็กินกันเองสิ”

ก่อนจะนั่งลงทานข้าว จี๋เสี่ยวเสี่ยวหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับเหงื่อที่ยังไม่แห้งบนหน้าผาก

จี๋ซางที่นั่งอยู่ทางด้านซ้ายของเธอได้กลิ่นหอมของกุหลาบ “หอมจังเลย ซื้อมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”

จี๋เสี่ยวเสี่ยวตอบว่า “หนิงหนิงให้มา”

ทุกคนเพิ่งสังเกตเห็นเหงื่อบนใบหน้าของเธอ ดูเหมือนเธอจะเหนื่อยอยู่บ้าง

[ใช่สิ อาหารทั้งหมดนี้ เสี่ยวเสี่ยวทำคนเดียวเลย เก่งมาก]

[ฝีมือการทำอาหารของเสี่ยวเสี่ยวสุดยอด!]

[เสี่ยวเสี่ยวเหนื่อยหน่อยนะ!]

…

เจียงเจินรู้สึกไม่สบายใจ “ขอโทษนะ เธอยุ่งอยู่คนเดียวเลย ฉันไม่ได้ช่วยอะไรเลย”

เธอล้วงผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าออกมายื่นให้จี๋เสี่ยวเสี่ยวเช็ดเหงื่อ

บนผ้าเช็ดหน้ามีโลโก้แบรนด์วีที่โดดเด่น

จี๋เสี่ยวเสี่ยวจำได้ว่าผ้าเช็ดหน้าผืนนี้มีราคาแพง เธอรีบผลักกลับไปทันที “ฉันใช้อันนี้ก็พอแล้วค่ะ”

“ไม่เป็นไรหรอกแค่ผ้าเช็ดหน้าเอง เธอเหนื่อยมาตั้งนานเช็ดเหงื่อหน่อย ไม่งั้นฉันจะรู้สึกไม่สบายใจนะ”

เจียงเจินจับมือจี๋เสี่ยวเสี่ยวไว้แล้วช่วยเช็ดเหงื่อให้

หลังจากเช็ดเสร็จ เธอมองดูแล้วพูดขึ้นมาลอย ๆ “หรือว่า จะให้ผ้าเช็ดหน้าผืนนี้กับเธอไปเลยดี”

[ผ้าเช็ดหน้าผืนนี้ต้องราคาอย่างน้อยสองหมื่นหยวนแน่ ๆ จะยกให้คนอื่นง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ…]

[ผ้าเช็ดหน้าของคนรวยผืนเดียวเท่ากับเงินเดือนสองเดือนของฉันเลยนะ]

[สำคัญที่สุดคือเธอไม่ได้ใส่ใจอะไรเลย หยิบออกมาให้คนอื่นใช้แบบไม่คิดอะไร]

[อาาา ฉันอิจฉาจังเลย ฉันก็อยากเป็นคุณหนูตระกูลเจียงบ้าง]

[สำหรับฉันจะแพงหรือไม่แพงไม่สำคัญหรอก ขอแค่ถูกและใช้งานได้ดีก็พอ ของของปลอมนั่นก็ใช้ได้แล้ว]

[แน่ใจนะว่าพูดถึงเรื่องใช้งานจริงๆ น่ะ~]

[นี่มีใครพูดถึงหนิงหนิงเหรอ? เป็นบ้าอะไรเนี่ย ชอบพาดพิงไปทั่ว ถ้าเจียงเจินไม่ได้เปรียบเทียบกับหนิงหนิงก็คงจะแสดงความสง่างามของคุณหนูไม่ได้สินะ? พวกบ้าตัวเองก็ไม่ได้มีเงินทองอะไรมากมาย ยังจะมารังเกียจโน่นรังเกียจนี่อีก พวกแกมาเลียแข้งเลียขาทุกวัน เจียงเจินให้เงินพวกแกกี่บาทกัน?]

[ฮ่า ๆ ๆ ๆ ด่าเก่งจังเลย!]

[ไม่ต้องพาดพิงของปลอมก็ได้ ให้เธอขอโทษก่อนสิ…]

[ให้เจียงเจินเป็นคนพูดสิ มาพูดกับฉันแบบนี้มันจะมีประโยชน์อะไร?]

จี๋เสี่ยวเสี่ยวพยายามปฏิเสธอย่างสุดความสามารถ เธอกลัวจนแทบตาย

ถ้าเธอรับมันไว้จริง ๆ คงถูกด่าว่าเป็นคนวัตถุนิยมแน่ ๆ

ไม่รู้ว่าเจียงเจินตั้งใจหรือเปล่า

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะจิตใจหรือเปล่า แต่เธอรู้สึกว่าผ้าเช็ดหน้าที่หนิงหนิงให้มานั้นใช้แล้วสบายใจ สัมผัสก็นุ่มนวลกว่าของเจียงเจินด้วย

จี๋เสี่ยวเสี่ยวรีบเรียกทุกคนมากินข้าว

เจียงเจินมองขึ้นไปบนชั้นบนขณะที่กินข้าวไปครึ่งทาง

“นานขนาดนี้แล้ว เธอไม่กินข้าวจริง ๆ เหรอ?”

เจียงฉือซิง “จะไปสนใจเธอทำไม? เธอจะกินหรือไม่กินก็เรื่องของเธอสิ”

แม้จะพูดแบบนั้น แต่เจียงเจินก็ไม่ได้รู้สึกดีกับคนที่ขโมยชีวิตของเธอจริง ๆ อีกอย่างหนึ่งหนิงหนิงก็เคยทำร้ายเธอด้วย

แต่ว่านะ เธอก็น่าสงสารอยู่เหมือนกัน

เจียงเจินรู้สึกสงสารเธอเล็กน้อย

เธอพูดกับเจียงฉือซิงว่า “หรือว่านายจะลองขึ้นไปเรียกหนิงหนิงดูสักหน่อยดีไหม?”