แม่มดสาวทะลุมิติมาเป็นดาราตกอับ ใช้คำสาปนำทางสู่ชื่อเสียง - บทที่ 42 ฉันขอตัวก่อน

บทที่ 42 ฉันขอตัวก่อน

เจียงฉือซิงดูเหม่อลอยเล็กน้อย “ฉันอิ่มแล้ว พวกคุณกินกันต่อเถอะ ฉันขอตัวก่อน”

เจียงฉือซิงเดินจากไป

จี๋เสี่ยวเสี่ยวแอบบ่นในใจ

หนีไปเร็วจัง

เธอหันไปถามเจียงเจิน “หนิงหนิงเคยเจอแล้ว เจินเจินคุณเคยเจอหรือยัง ลู่จีอันหน้าตาเป็นยังไงหล่อขนาดไหนกันแน่?”

จี๋เสี่ยวเสี่ยวพูดพลางรู้สึกขำ

ลู่จีอันคนนี้ก็ตลกดีเหมือนกัน

เจียงเจินกลืนคำพูดที่จะบอกว่าเคยเจอกลับลงไป

ก็ถือว่าได้เห็นฝีมือในการปฏิเสธข่าวลือของตระกูลลู่แล้ว

“ฉันเพิ่งกลับมาที่ตระกูลเจียงไม่นาน ยังไม่เคยเจอเขาเลย” เจียงเจินกล่าว

จี๋เสี่ยวเสี่ยวตาเป็นประกาย “นั่นแสดงว่าจะได้เจอใช่ไหม เจ๋งจังเลย!”

เจียงเจินไม่ได้พูดอะไร

ถือว่าเป็นการยอมรับโดยปริยาย

น่าจะได้เจอนะ แค่เจอคนเองไม่ใช่เหรอเธอยังไม่เคยอยากเจอใครแล้วเจอไม่ได้เลย มันจะยากอะไร?

จี๋เสี่ยวเสี่ยวถามต่อ “งั้นหาเวลาไปดูกันเถอะ ผู้ชมในห้องไลฟ์คงอยากเห็นว่าลู่จีอันหน้าตาเป็นยังไง”

จี๋ซางก็เห็นด้วย “ใช่แล้วพี่เจินเจิน ผมก็อยากดูด้วย!”

เจียงเจินตอบตกลง “ได้สิ รอให้มีเวลาก่อน แล้วจะให้เขามาร่วมรายการนะ”

ยิ่งคิดเจียงเจินก็ยิ่งรู้สึกว่าเป็นไปได้

ฟู่เซี่ยนหลี่ที่มีคนมากมายอยากเจอแต่ไม่มีโอกาสได้เจอ ตอนนี้เธอก็สามารถเจอเขาได้ง่าย ๆ

ก็ตอนนี้เธอเป็นคุณหนูตระกูลเจียงนี่นา

จี๋เสี่ยวเสี่ยวมองใบหน้าไร้เดียงสาของเจียงเจินแล้วยิ้มเบา ๆ ก่อนจะนั่งลงกินข้าวต่อ

[ว้าว!!! เจ๋งมาก!]

[บอกต่อกันไปด้วย! ลู่จีอันจะไปออกรายการแล้ว!]

[สิ่งที่พวกปาปารัสซี่ทำไม่สำเร็จ เจินเจินกลับทำสำเร็จ~]

[พูดตามตรง ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าลู่จีอันหน้าตาเป็นยังไง ขอบคุณเจินเจินที่ทำให้ความฝันฉันเป็นจริง!]

[เรียกคุณฟู่เซี่ยนหลี่มาอีกสักครั้ง แล้วจัดฉากดราม่าเลยดีไหม]

[ความคิดของคุณน่ากลัวมาก แต่พอนึกดูแล้วก็น่าตื่นเต้นดีนะ!]

[ยังไม่ทันเห็นแม้แต่เงาเลยก็จับคู่ซะแล้ว ตอนนี้ไม่มีใครพูดว่าลู่จีอันขี้เหร่แล้วสินะ]

[รอให้เห็นตัวจริงก่อนค่อยชมได้ไหม เหนื่อยจะแย่แล้ว…]

…

เจียงฉือซิงกลับเข้าห้องเปิดแอพวีแชท พยายามค้นหาหนิงหนิงอยู่นาน แต่ก็หาไม่เจอ

เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเหมือนเขาจะบล็อกเธอไปแล้ว

เขาค้นหาเบอร์ที่ถูกบล็อกจากรายชื่อผู้ติดต่อ แล้วค้นหาใหม่อีกครั้งหลังจากเพิ่มเข้าไปก็เชื่อมต่อได้ทันที

เจียงฉือซิงแค่นเสียงหึในลำคอ

แล้วเขาก็ถามตรง ๆ

[บลู : เธอรู้จักกับลู่จีอันได้ยังไง]

รอไปสองสามวินาที

แต่หนิงหนิงไม่ได้ตอบกลับมาในทันที

[บลู : ฉันถามเธออยู่นะ]

ในห้องชั้นสอง

หนิงหนิงกดที่มุมขวาบนแล้วใส่คำว่า ‘น้องชาย’ เข้าไปอยู่ในโหมดปิดการแจ้งเตือนด้วยอีกคน

เมื่อครู่เธอได้ใส่ไปแล้วสองรายการ คือ ‘พ่อ’ และ ‘แม่’

ชั้นล่างกำลังเก็บล้างจานชามกันอยู่

ผู้ชมในห้องไลฟ์สตรีมของเธอเห็นเธอยืนอยู่หน้าหน้าต่างตลอด

[เธอไม่หิวจริง ๆ เหรอ?]

[ไม่ใช่หรอก คุณควรถามว่าเธอไม่เหนื่อยหรือไง?]

[จริง ๆ นะ ดูสิ เธอยืนอยู่ตรงนี้เกือบสองชั่วโมงแล้ว ไม่ขยับตัวเลย]

[เก่งจริง ๆ มีความอดทนมาก เป็นคนใจแข็งจริง ๆ แต่เจียงฉือซิงกลับห้องไปนานแล้วเธอยังไม่รู้ตัวเลย]

[ไม่เข้าใจจริง ๆ เอาร่างกายตัวเองมาข่มขู่คนอื่น เธอคงไม่ได้คิดจริง ๆ หรอกนะว่าจะทำให้คนอื่นกลัวได้]

[ถ้าเธอไม่กินแมวของเธอก็ต้องกินอะไรสักอย่างสิ แมวมันจะหิวนะ]

[…ไม่ใช่นะ หนิงหนิงยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะพวกคุณรู้ได้ยังไงกัน?]

บ่ายสองโมงแล้ว แสงแดดจ้าจนแสบตา

สีหน้าของหนิงหนิงซีดเผือดเล็กน้อย

วาเซียใช้อุ้งเท้าตะกุยผ้าม่าน

หนิงหนิงดึงมันกลับมาแล้วรูดม่านปิด

ผู้ชมเห็นว่าในที่สุดเธอก็ขยับตัวแล้ว

[อดทนไม่ไหวแล้วเหรอ? เมื่อกี้ยังชมเธออยู่เลย]

[อย่างอนเลย เจียงฉือซิงก็ไม่สนใจเธออยู่แล้ว กองทัพต้องเดินด้วยท้องข้าวยังไงก็ต้องกินนะ]

[รีบไปกินข้าวเถอะ แมวหิวแล้ว]

หนิงหนิงอุ้มวาเซียขึ้นมา เข้าไปใกล้กล้อง

วินาทีต่อมา หน้าจอไลฟ์สดก็ดับมืดลง

[??]

[เธอทำอะไรน่ะ?]

[ไม่ใช่ว่าจะลงไปกินข้าวหรอ?]

[อายเหรอ ไม่ยอมให้ดูแม้แต่ตอนกินข้าว?]

[ถึงจะล็อคห้องก็ไม่มีประโยชน์หรอก ชั้นล่างก็มีกล้องเหมือนกันเธอจะไม่ลงมาข้างล่างหรือไง?]

[ทำได้สิ ก็กินขนมไง]

[…นายนี่มันอัจฉริยะจริง ๆ]

เว่ยฉือชะงักไปเล็กน้อย การลงมากินข้าวไม่จำเป็นต้องปิดกล้องเลยนี่นา

รอไปสักพัก หนิงหนิงก็ยังไม่ลงมา

เว่ยฉือเดินขึ้นไปดูเขาเคาะประตูเบา ๆ สักพักหนิงหนิงก็เปิดประตูออกมา

เธอสวมชุดนอนผ้าไหมสีดำตัวยาวเป็นแบบย้อนยุค ที่หน้าอกประดับด้วยลูกไม้ปักลายดอกกุหลาบ

ดูเหมือนว่าเสื้อผ้าของหนิงหนิงจะมีลูกไม้เป็นองค์ประกอบอยู่เยอะ

เว่ยฉือรู้สึกว่าการแต่งตัวของเธอ ดูคล้ายกับชุดนอนของชนชั้นสูงในหนังยุโรปที่เคยดู

“คุณหนิงหนิง นี่คุณ…?”

หนิงหนิงพูดเสียงเรียบ “นอนค่ะ”

เว่ยฉือพลันเข้าใจ “อ๋อ…นอนกลางวันนี่เอง”

ตามกฎระเบียบของรายการ ช่วงเวลานอนสามารถปิดกล้องได้

แต่กฎระเบียบนี้มีช่วงเวลาที่กำหนดไว้ชัดเจน คือช่วงพักกลางวันระหว่างบ่ายโมงถึงบ่ายสองโมงเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง และช่วงกลางคืนตั้งแต่ห้าทุ่มถึงหกโมงเช้า ช่วงเวลานี้พวกเขาสามารถปิดกล้องในห้องได้

เว่ยฉือรู้สึกลำบากใจ “แต่ว่าเลยเวลาที่กำหนดมาแล้วนะครับ…”

เจียงเจินกำลังอ่านบทละคร จี๋เสี่ยวเสี่ยวกำลังอ่านหนังสือเฉพาะทาง

จี๋ซางและเจียงฉือซิงกำลังเล่นเกม

หนิงหนิงถ้าไม่นอน เธอก็ไม่มีอะไรให้ทำแล้วก็ไม่มีใครอยากเล่นด้วย ดูเหมือนจะไม่มีอะไรให้ทำจริง ๆ

มองดูแบบนี้ ก็ดูน่าสงสารอยู่เหมือนกัน

หนิงหนิงอธิบาย “ฉันไม่ได้จะพักกลางวันค่ะ แต่ฉันจะนอนเลย”

เว่ยฉือ “?”

มันไม่เหมือนกันตรงไหน?

“ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะเปิดกล้องเอง”

“เดี๋ยวก่อน คุณไม่กินข้าวเหรอ?”

หนิงหนิงปิดประตูไปแล้ว

เธอเปิดกล้องอีกครั้ง

[เอ๊ะ กินเร็วจังเลยนะ?]

[ไม่ใช่สิ ทำไมใส่ชุดนอนล่ะ]

[ชุดนอนสวยจังเลย ขอลิงก์ร้านหน่อย]

[เหมือนชุดนอนของคุณหนูหรือดัชเชสในหนังเลย]

[ลองไปค้นหาในร้านค้าออนไลน์ดูสิ น่าจะไม่แพงนะ]

[ฉันลองค้นหาแล้ว…แต่หาไม่เจอเลย]

[ชุดนอนตัวนี้ดูเหมือนงานแฮนด์เมดเลย ไม่แน่ใจนะ ขอดูอีกหน่อย]

[อ้าว??? นอนไปแล้วเหรอ?]

[ป่านนี้แล้วเหรอ เพิ่งจะเริ่มนอนเนี่ยนะ?]

[จริง ๆ แล้วไม่กินข้าวแล้วเหรอ?]

[เก่งมาก กล้าไปเถียงกับเจียงฉือซิงเลยสินะ เขาไม่เรียกก็จะไม่กินจริง ๆ เหรอ…]

[แล้วมีใครจะบอกฉันหน่อยไหม! พวกคุณรู้ได้ยังไงว่าหนิงหนิงไม่ยอมกินข้าวเพราะงอนเจียงฉือซิง?]

หนิงหนิงนอนอยู่บนเตียงแล้ว วาเซียก็นอนขดอยู่ข้างหมอนของเธอ

ทั้งคนและแมวต่างหลับไปอย่างรวดเร็ว

หนิงหนิงนอนหลับอย่างว่าง่าย เธอห่มผ้าห่มโดยมีเพียงใบหน้าเล็ก ๆ โผล่ออกมา ลมหายใจของเธอแผ่วเบาขนตายาวสั่นไหวเบา ๆ ดูเหมือนว่าเธอจะนอนไม่ค่อยสบายนัก

ผู้ชมที่กำลังดูอยู่ที่หน้าจอ ต่างพากันพิมพ์ช้าลง

พวกเขากลัวว่า ถ้าเคลื่อนไหวแรงเกินไปจะทำให้เธอตื่น

[เหมือนเจ้าหญิงนิทราเลย]

[ใบหน้านี้ สวยสมบูรณ์แบบจริง ๆ]

[ฉันนึกขึ้นได้อย่างหนึ่ง เธอยังไม่ได้ล้างเครื่องสำอางใช่ไหม]

[แค่งีบกลางวันเอง ไม่จำเป็นต้องล้างเครื่องสำอางหรอก]

วาเซียนอนไม่อยู่นิ่ง

มันกลิ้งตกจากหมอนลงมาทับบนไหล่ของหนิงหนิง

หนิงหนิงรู้สึกอึดอัดที่โดนทับ เลยขยับตัวเลื่อนออกไปด้านข้างเล็กน้อย

เมื่อพื้นที่กว้างขึ้นวาเซียก็ยิ่งกลิ้งไปมาอย่างสนุกสนาน

บนเตียงมันขยับไปมา ขยับไปมา พยายามดันหนิงหนิงให้ไปอยู่ริมขอบเตียง

ผู้ชมทั้งหลายต่างหัวเราะขบขัน

[วันนี้ฉันจะดูให้รู้ไปเลยว่าสุดท้ายแล้วใครจะเป็นผู้ชนะ ระหว่างคนกับแมว!]

หนิงหนิงหลับไปจนกระทั่งค่ำ

ผู้ชมที่อยู่ในห้องไลฟ์ตระหนักได้ว่า พวกเขาดูหนิงหนิงกับวาเซียนอนหลับมาจนถึงตอนกลางคืน

[ผู้ชม : ?]

ตอนนี้หกโมงเย็นแล้ว

หนิงหนิงยังไม่ตื่น

แขกรับเชิญคนอื่น ๆ ก็เริ่มกินอาหารเย็นกันแล้ว

อาหารเย็นแยกกันทำ กลุ่มอื่น ๆ ต่างทำอาหารในครัวของตัวเอง

ทางด้านจี๋เสี่ยวเสี่ยวกับจี๋ซาง ก็ยังคงเป็นจี๋เสี่ยวเสี่ยวที่ทำอาหาร

เป็นเพียงอาหารเย็นธรรมดา ๆ ในครอบครัว

ส่วนเจียงเจินและเจียงฉือซิง ตระกูลเจียงส่งพ่อครัวมาให้พวกเขาโดยตรง พร้อมลากวัตถุดิบสดใหม่มามากมาย

ทำเอาผู้ชมตะลึงไปตาม ๆ กัน จนติดเทรนด์ยอดนิยมในทันที

ตอนนี้พ่อครัวกำลังยุ่งอยู่ในครัว เจียงฉือซิงกำลังซ้อมบทกับเจียงเจิน ดูสนุกสนานดี

ตอนนี้ยอดผู้ชมในห้องไลฟ์สดของพวกเขาก็สูงที่สุดด้วย

หนิงเหนียนยังอยู่ที่บริษัท เรียนเต้นอยู่ยังไม่ได้กลับมา

หนิงหนิงก็ยังไม่ตื่น

ไม่รู้ว่าหลับจริงหรือแกล้งหลับกันแน่

เว่ยฉือรู้สึกร้อนใจ

ตอนนี้ก็ดึกแล้ว เป็นเวลาที่ต้องแยกย้ายกันแล้ว

เจียงฉือซิงไม่มีทางมาเรียกคุณไปกินข้าวหรอกนะ