แม่มดสาวทะลุมิติมาเป็นดาราตกอับ ใช้คำสาปนำทางสู่ชื่อเสียง - บทที่ 44 มอร์ต้าเด็กสาวผู้ดูแล
บทที่ 44 มอร์ต้าเด็กสาวผู้ดูแล
ผู้ชมต่างตกใจกับคำพูดของหนิงหนิง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเจินกั่วที่แอบซุ่มดูเหตุการณ์อยู่
และเมื่อหนิงหนิงพูดประโยคนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ไร้ซึ่งความอบอุ่น ยิ่งทำให้น่ากลัวมากขึ้นไปอีก
วาเซียเอามือปิดหู “ไม่ฟัง ไม่ฟัง กฎหมายของมนุษย์มันเกี่ยวอะไรกับปีศาจอย่างฉันด้วย!”
“ไม่ได้” หนิงหนิงดุวาเซีย “นายต้องจำให้ได้”
เธอเปิดหนังสือแล้วอ่านให้วาเซียฟัง
วาเซียกระโดดลงจากหัวเข่าของหนิงหนิง แล้วนอนราบกับพื้น
หนิงหนิงจึงนั่งยอง ๆ ลงตรงหน้ามัน แล้วท่องบทเรียนให้วาเซียฟังต่อทีละบท
วาเซียนอนแผ่อยู่บนพื้น ดูเหมือนหมดอาลัยตายอยาก
[แมวน้อยก็ไม่ชอบเรียนหนังสือเหมือนกันสินะ]
[ฮ่า ๆ ๆ ๆ อาจารย์ไม่ต้องท่องแล้วครับ]
[ฉันดูตามหนังสือแล้ว หนิงหนิงท่องได้ไม่มีผิดเลยสักคำ เก่งจังเลย]
[ไม่ใช่แค่นั้นนะ มันน่ากลัวกว่านั้นอีก เธอจำมันได้จริง ๆ ด้วย!]
[ของปลอมคนนี้จะทำอะไรกันแน่!]
[…ฉันไม่กล้าพูดอะไรแล้ว]
ปกติพวกเธอชอบด่าหนิงหนิง เพราะรู้ว่าหนิงหนิงจะไม่โต้ตอบแต่ตอนนี้ พวกเด็กผู้หญิงกลับไม่กล้าพูดอะไร พวกเธอกลัวว่าจะไปกระตุ้นให้หนิงหนิงโกรธจริง ๆ
“มาตราที่สองร้อยหกสิบสี่ของประมวลกฎหมายอาญา ระบุว่าการลักทรัพย์สินของรัฐหรือเอกชนที่มีมูลค่าสูง…จะถูกจำคุกไม่เกินสามปี…กรณีที่มีความร้ายแรง จะถูกจำคุกตั้งแต่สามปีถึงสิบปี…”
วาเซียเงยหน้าขึ้น แยกเขี้ยวใส่มอร์ต้าที่กำลังหดตัวอยู่บนข้อมือของหนิงหนิง
“เฮ้! ไอ้งูยักษ์ขี้ขโมยเจ้าปัญหา!”
“เธอจบแล้ว!”
“จะถูกจับแล้วนะ!”
หางของมอร์ต้าขยับไหวเบา ๆ จนแทบไม่มีใครสังเกต
หนิงหนิงยกมือขึ้นมาขัดจังหวะการโต้ตอบของพวกเขา
เธอพูดเสียงเบา ๆ ว่า “อาหารในคุกไม่อร่อยหรอกนะ”
วาเซียนั่งหลังตรงทันที “ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะไม่ทำผิดกฎหมาย”
ผู้ชมทั้งหลายมองดูแมวน้อยที่เมื่อกี้ยังทำตัวเหลวไหล แต่กลับเปลี่ยนเป็นจริงจังในพริบตา จนแทบจะหัวเราะตาย
[ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ โอ้แม่จ๋า ฉันจะหัวเราะตายแล้ว]
[สุดท้ายสิ่งที่ทำให้แมวน้อยตกใจ ก็เป็นอาหารในคุกนี่เอง]
[พูดถึงอาหาร ของปลอมกินข้าวหรือยัง?]
[ฉันไม่เห็นนะ]
[บางทีอาจจะแอบกินขนมหลังกล้องก็ได้นะ?]
[แอบกินตอนเปลี่ยนเสื้อผ้าเหรอ?]
[พรืดด นึกภาพแล้วขำจัง]
[ฉันเริ่มสงสารแล้วนะ เจียงฉือซิงใจร้ายจริง ๆ บอกว่าจะไม่สนใจก็ไม่สนใจจริง ๆ]
[อะไรกันที่ว่าใจร้าย ถ้าดีกับของปลอมมากไปเดี๋ยวก็ได้ใจ ฉันสนับสนุนซิงซิงนะ ของปลอมจะกินหรือไม่กินก็ช่าง อดตายก็ไม่ทำให้ตระกูลเจียงกลัวหรอก ไม่กินข้าวแบบนี้กำลังประชดใครอยู่เหรอ]
[ฉันทนไม่ไหวแล้ว! ฟังจนจะอ้วกแล้ว หนิงหนิงไม่เคยพูดสักคำว่าที่เธอไม่กินข้าวเป็นเพราะเจียงฉือซิง ตั้งแต่ต้นจนจบพวกคุณเป็นคนพูดเองทั้งนั้น เธอเคยบอกกับพวกคุณด้วยตัวเองหรือไง?]
[พวกแอนตี้แฟนทั้งหลาย ดึกป่านนี้แล้วรีบไสหัวไปได้แล้ว ถ้าไม่ชอบดูก็ออกไปจากห้องไลฟ์ของหนิงหนิงสักที พวกคุณเป็นพวกชอบความเจ็บปวดหรือไง?]
เรื่องนี้ผ่านมาทั้งวันแล้วยังไม่จบสักที
[ฉันสงสัยจริง ๆ พวกที่ชอบด่าหนิงหนิงว่าเป็นของปลอมน่ะ ฉันมาคิด ๆ ดูแล้วนะ หรือว่าตอนที่สลับตัวกันมันเป็นแผนของหนิงหนิงเอง ถึงแม้จะเพิ่งเกิดยังพูดไม่ได้ แต่เธอก็สามารถหลอกทุกคนได้หมดให้ผู้ใหญ่เอาตัวเธอสลับกับเจียงเจิน แล้วตัวเองก็ได้เป็นคุณหนูตระกูลเจียง หนิงหนิงนี่เก่งจริง ๆ เลยนะ!]
…
[มีใครหาเสื้อผ้าแบบเดียวกับของปลอมเจอบ้างไหม? ชุดกระโปรงที่ใส่ตอนกลางคืนนี่สวยมากเลยนะ]
[ไม่เจอเลย…]
[แปลกจัง ไม่น่าจะเป็นแบบนี้ ยังมีของที่เพื่อน ๆ ในเน็ตหาไม่เจอด้วยเหรอ]
[พูดแต่คำว่าของปลอม ๆ ทั้ง ๆ ที่เกลียดหนิงหนิงขนาดนี้ ยังจะใส่ชุดเหมือนกันอีก อย่ามาว่าหนิงหนิงว่าหน้าด้านเลยพวกคุณนี่แหละหน้าด้านกว่าเยอะ]
[หรือว่าเป็นของตลาดนัดทั้งหมด ถึงได้ไม่มีขายในเน็ต?]
[เจียงเจินรวยแล้ว แฟนคลับของเธอก็เจ๋งมากด้วยล้วนแต่เป็นคนรวยกันทั้งนั้น]
[ของในตลาดเล็ก ๆ ลดครึ่งราคาทุกอย่างเลยนะ โอนเงินมาให้ฉันห้าสิบหยวน จะพิสูจน์ความสามารถให้ดู]
[ฮือ ๆ ช่วยไม่ได้นี่นา ใครใช้ให้ฉันเป็นคนจนที่ใส่ได้แต่เสื้อผ้าตลาดนัดล่ะ~]
[แฟนคลับเจียงเจินไสหัวออกจากห้องไลฟ์สดของหนิงหนิงซะ อย่ามาสอนฉันเรื่องความผิดของหนิงหนิงก่อนหน้านั้น ฉันจะบอกให้คนทั่วไปรู้ว่าเจียงเจินของพวกคุณตอนที่ยังไม่ได้เป็นคุณหนูตระกูลเจียง เธอเหยียบย่ำหนิงหนิงขึ้นมายังไงบ้าง ถ้าฉันเป็นหนิงหนิงฉันจะไม่แค่ผลักเธอหรอก ฉันจะตบเธอด้วย]
[ขำจริง ตั้งแต่ซีรี่ส์เรื่องดาบยาว คนบางคนก็ทำการตลาดเหยียบย่ำหนิงหนิงกันทั่วบ้านทั่วเมือง ทำไมถึงยังมีคนเชื่อว่าเจียงเจินเป็นที่น่าสงสารก่อนจะกลับเข้าบ้านตระกูลเจียงอีกล่ะ? เทรนด์ร้อนแรงเป็นร้อย ๆ นั่นผีมันซื้อให้รึไง? พวกคุณจะหลอกคนที่ไม่ได้เป็นแฟนคลับก็เชิญ แต่อย่าหลอกตัวเองเลย]
[…]
แฟนคลับของหนิงหนิงมีน้อย เสียงเล็ก ๆ ของพวกเขาแทบจะถูกกลบหายไปในกลุ่มแอนตี้ตอนนี้พวกเขาทนไม่ไหวจริง ๆ แล้ว
แฟนคลับทั้งหมดระดมโจมตีกลับอย่างเต็มที่ ปลดปล่อยความอัดอั้นออกมาจนหมด
ห้องไลฟ์สดกลับสงบลงจริง ๆ
อย่างน้อยก็ไม่มีข้อความปลอม ๆ เต็มหน้าจออีกแล้ว
แต่ยังดีใจได้ไม่ทันไม่ถึงหนึ่งนาที แฟนคลับที่เอ่ยถึงเจียงเจินไม่กี่คนก็พบว่าบัญชีของตัวเองถูกระงับการใช้งาน
ช่างเถอะ พวกเธอคุ้นเคยกับเรื่องแบบนี้มานานแล้ว
หนิงหนิงยังคงอ่านหนังสืออยู่ ในห้องมีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษ
เธออ่านหนังสือเร็วมาก แค่กวาดตาอ่านตัวอักษรในหนึ่งหน้าหยุดนิดหน่อยแล้วก็พลิกหน้าต่อ
[เธอได้อ่านจริง ๆ หรือเปล่านะ ถ้าจะแกล้งทำก็ควรแกล้งให้เนียนกว่านี้สิ?]
[คงคิดว่าฉันแสร้งทำให้เธอดูสินะ อย่าคิดว่าตัวเองสำคัญนักเลย]
[ถ้าเธอฉลาดพอจะรู้ว่าฉันแสร้งทำ คิดว่าหนิงหนิงจะคิดไม่ถึงหรือไง?]
หนิงหนิงอ่านหนังสือจนเกือบถึงเวลาห้าทุ่ม
พอถึงห้าทุ่ม เธอก็ลุกขึ้นไปปิดกล้อง
เธอล้วงลูกแก้วคริสตัลที่หลินเค่อมอบให้ออกมาจากกระเป๋าใบเล็ก
เธอวางลูกแก้วคริสตัลไว้ที่ขอบหน้าต่าง ไม่นานแสงจันทร์ก็ลอดผ่านเข้ามาในลูกแก้วทำให้ลูกแก้วเปล่งประกายระยิบระยับ
หนิงหนิงเอนตัวพิงขอบหน้าต่าง อาบแสงจันทร์อยู่พักหนึ่ง
เธอหรี่ตาลงรู้สึกสบายมาก เธอชอบแสงจันทร์
วาเซียจ้องมองหนิงหนิงไม่กะพริบตา มันชอบที่สุดตอนที่ได้เห็นหนิงหนิงในช่วงเวลาแบบนี้
บนเสื้อผ้า ผิวกาย แม้กระทั่งเส้นผมของหนิงหนิงถูกย้อมไปด้วยแสงจันทร์ ราวกับว่าหนิงหนิงกำลังเปล่งประกายอยู่
“มอร์ต้า ดอกไม้ของฉันอยู่ไหน เอาไปไว้ที่ไหนแล้ว?”
หนิงหนิงเหลือบมองไปที่แจกัน
ก่อนที่เธอจะมามอร์ต้าเป็นคนจัดการข้าวของทั้งหมดให้เธอ
งูสีเงินบนข้อมือของเธอขยับตัวมันอ้าปากขึ้น เสียงใส ๆ ของเด็กสาวดังออกมา
“อยู่ในกระเป๋าค่ะ”
หนิงหนิงยิ้ม “ทำไมถึงยอมพูดล่ะ”
นานมากแล้วที่ไม่ได้ยินเสียง มอร์ต้าไม่ค่อยชอบพูด ตรงข้ามกับวาเซียโดยสิ้นเชิง คนหนึ่งช่างวุ่นวายอีกคนก็เงียบเกินไป
มอร์ต้าไม่พูดอะไร ผ่านไปสักพักเธอพูดเสียงอู้อี้ “เธออย่าส่งฉันไปคุกนะ แมวตัวนั้นไว้ใจไม่ได้ มันดูแลเธอไม่ได้หรอก”
วาเซียขนลุกชัน “งูเหม็น ๆ แบบเธอพูดอะไรเนี่ย แมวอะไรกันฉันเป็นปีศาจต่างหาก!”
หนิงหนิงถาม “ทำไมฉันต้องส่งเธอไปคุกด้วยล่ะ?”
เธอควานหาในกระเป๋าสักพักแล้วก็หยิบดอกกุหลาบที่ยังเป็นดอกตูมออกมาเป็นช่อใหญ่มัดด้วยริบบิ้นสีทองผูกเป็นโบว์ผีเสื้อ
ช่างเป็นช่อดอกไม้ที่ใหญ่จริง ๆ
เธอหยิบกรรไกรออกมา ปลายกรรไกรถูกห่อด้วยผ้าเช็ดหน้าอย่างใส่ใจ
หนิงหนิงวางแจกันดอกไม้ไว้หน้าหน้าต่าง เลือกดอกไม้สองสามดอกออกมาจากช่อใหญ่
ก่อนจะนำไปปักในแจกัน ต้องตกแต่งมันก่อน
หนิงหนิงถือกรรไกรไว้ในมือ แต่ไม่รู้ว่าจะเริ่มตัดตรงไหนดี
แสงสว่างวาบขึ้นที่ข้อมือ กำไลหายไปแล้ว
มือเรียวยาวที่ขาวซีดยื่นเข้ามารับดอกไม้และกรรไกรจากมือของหนิงหนิงไป
YOU MAY ALSO LIKE
