แม่มดสาวทะลุมิติมาเป็นดาราตกอับ ใช้คำสาปนำทางสู่ชื่อเสียง - บทที่ 45 เงาดำข้างเตียง

บทที่ 45 เงาดำข้างเตียง

หนิงหนิงมองดูมอร์ต้าที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เธอ

เด็กสาวอายุราว ๆ สิบหกถึงสิบเจ็ดปี ตัวสูงกว่าหนิงหนิงเล็กน้อย

เธอสวมชุดกระโปรงยาวสีดำและสวมผ้ากันเปื้อนสีขาวทับด้านนอก

ที่ด้านหลังของชุดบริเวณเอวมีโบว์สีดำขนาดใหญ่ผูกไว้

ผมสีขาวยาวถูกรวบเป็นหางม้า

ผิวของเธอขาวมาก ขาวซีดราวกับหิมะ แม้แต่ขนตาก็ยังเป็นสีขาว

มีเพียงดวงตาคู่สวยที่เป็นสีเขียว เป็นสีเขียวบริสุทธิ์ราวกับอัญมณี

มอร์ต้าใช้มือทั้งสองข้างตัดแต่งดอกไม้อย่างคล่องแคล่ว ฝีมือของเธอช่างประณีตจริง ๆ

เสื้อผ้าของหนิงหนิงหลายชุด ล้วนเป็นฝีมือของมอร์ต้า

ชุดที่เธอสวมใส่วันนี้ก็เช่นกัน เป็นชุดที่มอร์ต้าตั้งใจเรียนรู้แบบแผนการออกแบบของโลกนี้แล้วตัดเย็บให้เธอโดยเฉพาะ

เสื้อผ้าหลายชุดที่เธอนำมาเองนั้น ล้วนซับซ้อนเกินไปไม่สะดวกในการสวมใส่

มอร์ต้าส่งดอกไม้ให้หนิงหนิง หนิงหนิงค่อย ๆ จัดดอกไม้ใส่แจกันทีละดอก

ดอกตูมเบียดชิดกันอยู่ หนิงหนิงอุ้มแจกันดอกไม้ขึ้นมาแล้ววางไว้ใต้แสงจันทร์

กุหลาบเหล่านั้นอาบไล้ไปด้วยแสงจันทร์ กลีบดอกไม้ถูกเคลือบด้วยแสงจันทร์เป็นชั้นบาง ๆ

จากนั้นดอกตูมก็ค่อย ๆ บานออกทีละดอก

ค่ำคืนเงียบสงัด เสียงเล็ก ๆ ที่แทบจะไม่ได้ยินคือเสียงของดอกไม้ที่กำลังบาน

ดอกกุหลาบบานเต็มที่ทั้งหมดแล้ว

ดอกไม้บานเรียงรายติดกัน หนิงหนิงเข้าไปใกล้ ๆ เพื่อสูดกลิ่นหอมของดอกไม้

วาเซียยื่นอุ้งเท้าออกมา

มอร์ต้าโบกมือทีหนึ่ง เขาก็ถูกปัดกระเด็นไปอีกด้านหนึ่ง

วาเซียกัดฟันแล้วคลานเข้ามาอีกครั้ง มอร์ต้าก็ตีเขาอีกครั้ง แต่คราวนี้วาเซียหลบได้ทัน

“งูเหม็น เธอจะทำอะไร?”

“นี่เป็นดอกไม้ที่ฉันให้หนิงหนิง ห้ามแตะต้อง แล้วก็ฉันชื่อมอร์ต้าไม่ใช่งูเหม็น”

“งูเหม็น งูเหม็น งูเหม็น!”

มอร์ต้าถอนหายใจ

หนิงหนิงอดไม่ได้ที่จะแขวะ “วาเซียนายนี่เหมือนเด็กประถมจริง ๆ เลยนะ”

“เด็กประถมหมายความว่ายังไง?” วาเซียถาม

“หนิงหนิงหมายความว่านายเป็นเด็ก” มอร์ต้าตอบ

“เธอพูดมั่ว!” วาเซียโวย

“หึ” มอร์ต้าแค่นเสียง

ทั้งสองคนชอบทะเลาะกันเป็นประจำ ส่วนใหญ่วาเซียจะเถียงไม่เคยชนะมอร์ต้า

ก็ช่วยไม่ได้ เพราะทั้งสองอายุห่างกันมาก

มอร์ต้ามีอายุเกือบสองร้อยปีแล้ว ส่วนวาเซียยังเด็กมาก

หนิงหนิงก็ไม่ได้ห้ามอะไร

ถึงอย่างไรก็แค่ทะเลาะกันเท่านั้น ไม่ได้ลงไม้ลงมือกันจริง ๆ สักหน่อย

ชั้นสาม

เจียงฉือซิงเข้านอนประมาณเที่ยงคืนครึ่ง ปกติเขานอนหลับสบายดี

แต่วันนี้ไม่รู้เป็นอะไร

นอนไม่ค่อยสงบ ในความงัวเงียมีเงาดำ ๆ อยู่ข้างเตียง

เจียงฉือซิงตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ แต่ข้างเตียงไม่มีอะไรเลย

เขาหยิบหยกที่แขวนอยู่ที่คอ แต่หยกก็ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ

เขาจึงล้มตัวลงนอนอีกครั้ง

แต่แล้วก็ต้องตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจอีกครั้ง

เป็นเช่นนี้ซ้ำไปซ้ำมา พลิกไปพลิกมาทั้งคืนจนกระทั่งฟ้าสาง ใต้ตาของเขาก็มีรอยคล้ำเพิ่มขึ้น

เจียงเจินตื่นแต่เช้าไปวิ่งออกกำลังกายและเพิ่งกลับมา พอดีกับที่เจียงฉือซิงเปิดประตูออกมา

เจียงเจินดื่มน้ำหนึ่งอึก แล้วถามว่า “ทำไมวันนี้ตื่นสายจัง?”

เจียงฉือซิงนอนไม่หลับ เขามีอาการหงุดหงิดตอนตื่นนอนจึงปิดประตูดังปัง

เจียงเจินชำเลืองมองเขาแวบหนึ่งเห็นรอยคล้ำใต้ตาของเขา “เป็นอะไร? นอนไม่หลับเหรอ?”

เจียงฉือซิงตอบอย่างหงุดหงิด “พี่คิดว่าไงล่ะ?”

เจียงเจินรู้สึกโมโหขึ้นมานิดหน่อย เธอชำเลืองมองเขาแล้วพูดว่า “นายนอนไม่พอ แล้วมาระบายอารมณ์ใส่ฉันทำไม”

เธอไม่ดื่มน้ำแล้ว เดินกลับเข้าห้องไปเลย

เมื่อได้ยินเสียงปิดประตู เจียงฉือซิงถึงได้รู้สึกตัวขึ้นมาบ้าง

เขาเผลอเอานิสัยที่เคยปฏิบัติกับหนิงหนิงมาใช้กับเจียงเจินโดยไม่รู้ตัว

ทุกครั้งที่เขาอารมณ์ไม่ดี หนิงหนิงก็จะเจอเขาเข้าพอดี

เธอคอยระมัดระวังในการดูแลเขาเสมอ แต่เขาไม่ชอบสีหน้าประจบประแจงของหนิงหนิงมันทำให้เขารู้สึกรำคาญ แม้ว่าหนิงหนิงจะถูกเขาดุด่าแต่เธอก็ยังคงยิ้ม

ตอนนี้หนิงหนิงไม่ใช่พี่สาวของเขาอีกต่อไปแล้ว

เจียงฉือซิงหันกลับไปมองประตูห้องของเจียงเจิน เดินเข้าไปแล้วเคาะประตู

“พี่อยากกินอะไรเป็นอาหารเช้า ผมจะให้ลุงจางเอามาส่ง”

ไม่มีเสียงตอบรับ

เจียงฉือซิงเคาะประตูอีกครั้ง

ยังคงไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ

เจียงฉือซิงเริ่มรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย

แล้วก็นึกถึงคำกำชับของแม่ที่บ้าน

เจียงเจินต้องผ่านความลำบากมามากมายในที่ห่างไกล เขาต้องเอาใจและยอมเธอหน่อย

เจียงฉือซิงถามซ้ำอีกครั้งรอสักพัก แต่ก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ

เขาหมุนตัวเดินจากไปทันที

ระหว่างเดินลงบันได เขาไม่ได้ใช้ลิฟต์ เมื่อผ่านชั้นสองเขาก็ชะลอฝีเท้าลง

ชั้นสองเงียบสงัดมาก ไม่เห็นเงาของหนิงหนิงเลย

จู่ ๆ เจียงฉือซิงก็รู้สึกกังวลใจขึ้นมา

เพิ่งผ่านไปไม่นานหลังจากที่เจียงฉือซิงจากไป หนิงเหนียนที่ออกไปวิ่งก็กลับมาแล้ว

ในมือของเขาถือซาลาเปาและนมถั่วเหลืองมาสองชุด

เมื่อกลับขึ้นไปชั้นสอง ห้องของหนิงหนิงก็ยังคงเงียบสนิท

หนิงเหนียนวางอาหารเช้าไว้บนโต๊ะอาหาร หันหลังให้กล้องที่อยู่ในห้องอาหาร

ตอนนี้ใกล้แปดโมงแล้ว ห้องไลฟ์สดก็เปิดอยู่

เขาคลิกเข้าไปในห้องไลฟ์สดของหนิงหนิงอย่างคล่องแคล่ว

ในภาพบนเตียงสีขาวสะอาด หญิงสาวนอนหลับอย่างสงบผมยาวสีดำสยายอยู่ข้างหมอน มีแมวสีดำนอนซุกอยู่ข้างศีรษะของเธอพวกเขาหลับสนิท

บนตู้ข้างเตียงในแจกันกระเบื้องสีขาว มีดอกกุหลาบสีแดงเข้มบานสะพรั่งอย่างเงียบงัน

หนิงหนิงยังไม่ตื่น

หนิงเหนียนนั่งลงคนเดียวหยิบซาลาเปาออกมา แล้วค่อย ๆ กินอย่างช้า ๆ

เขากินช้ามาก เกือบครึ่งชั่วโมงต่อมาหนิงเหนียนก็ดื่มน้ำเต้าหู้อึกสุดท้าย

หนิงหนิงก็ยังไม่ออกมา

เขานั่งอยู่ที่โต๊ะเงียบ ๆ อีกสักพัก

ผ่านไปครู่หนึ่งเขาลุกขึ้นยืนจัดโต๊ะให้เรียบร้อย ทิ้งอาหารเช้าที่เหลืออีกหนึ่งชุดไว้บนโต๊ะ

เขากลับเข้าห้องไปจัดของเล็กน้อยแล้วเตรียมออกไปบริษัท ห้องของหนิงหนิงก็ยังคงปิดประตูอยู่

เมื่อมาถึงบริษัท หนิงเหนียนก็ไปเข้าคลาสฝึกซ้อม

ฉีอันก็มาถึงเช่นกันเขาเข้าไปคุยกับผู้บริหารเหมือนเคย แต่ทางผู้บริหารก็ยังคงไม่มีแผนการที่ชัดเจนสำหรับอนาคตของหนิงเหนียน

สรุปก็คือ ให้หนิงเหนียนฝึกซ้อมไปเรื่อย ๆ

ฝึก ฝึก ฝึก ฝึกทั้งวัน

ใคร ๆ ก็รู้ว่าถึงหนิงเหนียนจะฝึกซ้อมจนเก่งแค่ไหน แต่ระบบไอดอลในประเทศยังไม่เติบโตเต็มที่ จึงแทบไม่มีเวทีจริง ๆ ให้เขาได้แสดงความสามารถ

สมาชิกคนอื่น ๆ ต่างก็มีงานแสดงละคร รายการวาไรตี้ และงานพรีเซ็นเตอร์ ทุกคนล้วนยุ่งกันหมด

หนิงเหนียนในฐานะที่เป็นไอดอลที่ได้รับความนิยมสูงสุดในวงกลับเป็นคนที่ว่างที่สุดมันสมเหตุสมผลเหรอ?

ไม่ยอมให้งานหนิงเหนียน แต่ก็ไม่ยอมปล่อยหนิงเหนียนไปด้วย

อะไรกันนักหนา

ก็ยังคงเหมือนเมื่อก่อนหลอกล่อด้วยการวาดฝันว่าจะให้เพลงเดี่ยว

ฉีอันก็เป็นพนักงานใหม่เหมือนกัน จึงทำอะไรไม่ได้นอกจากรู้สึกหงุดหงิด

พอคุยกับผู้บริหารเสร็จ เขาก็ไปดูหนิงเหนียนซ้อมเต้น

ดูไปได้เกือบยี่สิบนาที เขารู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องรีบปิดเพลงที่ดังสนั่นหวั่นไหว แล้วดึงหนิงเหนียนให้นั่งลง

“เต้นแรงขนาดนี้ แถมเต้นนานขนาดนี้นายไม่รักชีวิตแล้วหรือไง?” ฉีอันพูด

หนิงเหนียนหอบหายใจถี่ ๆ เขาดูเหนื่อยมาก

ฉีอันรอให้เขาดื่มน้ำเสร็จและหายใจเป็นปกติก่อน แล้วจึงพูดว่า “ฉันรู้ว่านายกำลังคิดอะไรอยู่ ฉันแนะนำว่าอย่าไปคิดมันเลย”

แกร๊ก! ขวดน้ำในมือของหนิงเหนียนถูกบีบจนพัง

ฉีอันรู้ว่าตัวเองพูดถูก

เขาดูแลหนิงเหนียนมาได้แค่ปีเดียวเท่านั้น

ก่อนที่จะได้พบกันความประทับใจที่เขามีต่อหนิงเหนียนมาจากการแสดงบนเวที

หนิงเหนียนบนเวทีนั้นมีลักษณะท่าทางที่ค่อนข้างบ้าคลั่ง แฝงไปด้วยความเย็นชา

พอได้รู้จักกันแล้ว นิสัยของเขาก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ

ไม่ค่อยยิ้ม เรียกได้ว่าเป็นคนตรงไปตรงมาจริง ๆ

หลังจากที่ได้ใกล้ชิดกันมากขึ้น ฉีอันก็พบว่าในชีวิตของหนิงเหนียนดูเหมือนจะไม่มีอะไรที่ทำให้เขายิ้มได้เลย

เขาไม่ค่อยมีเพื่อนสักเท่าไหร่ แม้แต่เพื่อนร่วมทีมที่ใกล้ชิดที่สุดก็ยังระแวงและกีดกันเขา

เขาไม่มีครอบครัว พ่อแม่เสียชีวิตตั้งแต่เขายังเด็ก พ่อเลี้ยงและแม่เลี้ยงก็ไม่เคยสนใจดูแลเขา

ฉีอันไม่เคยได้ยินหนิงเหนียนพูดถึงครอบครัวเลย พ่อเลี้ยงและแม่เลี้ยงก็ไม่เคยโทรหาเขาสักครั้ง

จากการสนทนาไม่กี่ครั้งระหว่างเขากับทงฮวา ฉีอันสังเกตเห็นว่าความสัมพันธ์ระหว่างหนิงเหนียนกับครอบครัวพ่อเลี้ยงไม่ค่อยดีนัก

ความสัมพันธ์ของเขากับเจียงเจินก็ไม่ดีเช่นกัน หนิงเหนียนไม่ชอบเจียงเจินมาก นี่เป็นสัญชาตญาณของฉีอัน

ดูเหมือนว่า เขาจะอยู่คนเดียวมาตลอด

พออยู่ไปนานอีกหน่อยก็มีอีกอย่างที่มองไม่เห็นบนเวที นั่นก็คือความเก็บกด นิสัยของหนิงเหนียนเก็บกดเกินไป เก็บทุกอย่างไว้ในใจ