แม่มดสาวทะลุมิติมาเป็นดาราตกอับ ใช้คำสาปนำทางสู่ชื่อเสียง - บทที่ 46 นายโกรธที่ฉันไม่ยอมกินข้าวเหรอ?

บทที่ 46 นายโกรธที่ฉันไม่ยอมกินข้าวเหรอ?

หนิงเหนียนช่างเป็นคนที่น่าอึดอัดใจเสียจริง

นิสัยแบบนี้โดยทั่วไปแล้วเกิดจากการที่ความต้องการในวัยเด็กไม่ได้รับการตอบสนอง จนกลายเป็นความเคยชิน พอโตขึ้นก็เลยไม่ชอบพูดอะไร

ดูเหมือนว่าเด็กคนนี้ คงไม่ได้มีช่วงวัยเด็กที่ดีนัก

โชคดีที่ฉีอันมีนิสัยเปิดเผยชอบพูดคนเดียวถึง อยู่ด้วยกันมาได้นานขนาดนี้

ฉีอันถอนหายใจ “ถ้านายเก็บทุกอย่างไว้ในใจแบบนี้ต่อไป พอรายการวาไรตี้จบ พวกนายก็ยังคงเป็นคนแปลกหน้ากันอยู่ดี”

“นายต้องลงมือทำอะไรบ้างสิ ก้าวออกไปหนึ่งก้าว ส่วนอีกฝ่ายจะเป็นยังไงก็เป็นเรื่องของเธอ ค่อยว่ากันทีหลัง จะคิดมากไปทำไม” เขาพูดอย่างใจเย็นและเป็นห่วง

หนิงเหนียนนั่งเงียบ ไม่รู้ว่ารับฟังคำพูดเหล่านั้นหรือเปล่า

หนิงหนิงก็ไม่ใช่คนชอบพูด ดูก็ไม่เหมือนคนที่จะกล้าลงมือทำอะไรก่อน

ฉีอันถอนหายใจด้วยความกังวล

จนกระทั่งตกเย็น หนิงเหนียนรีบกินข้าวในโรงอาหารของบริษัทอย่างลวก ๆ แล้วกลับไปที่วิลล่า

พอเพิ่งเข้าประตูมาเว่ยฉือก็เดินเข้ามาหา ดึงเขาไปที่มุมหนึ่ง

เขาพูดตรงประเด็นเลยว่า “หนิงหนิงหลับไปทั้งวันแล้ว”

หนิงเหนียนถามว่า “ทั้งวันเลยเหรอ?”

เว่ยฉือตอบว่า “ใช่ครับ”

เธอหลับไปจริง ๆ ทั้งวัน แบบไม่มีอะไรเจือปนเลย

เขานั่งดูอยู่ที่หลังฉาก

เขาแวะไปดูมาสองครั้งด้วย

แต่สิ่งที่น่าประหลาดใจก็คือ มีคนดูเธอนอนหลับค่อนข้างเยอะ ห้องไลฟ์ของเธอยังคงได้รับความนิยมสูงอยู่ในอันดับที่สาม รองจากหนิงเหนียนที่อยู่อันดับหนึ่ง และเจียงเจินที่อยู่อันดับสอง

พอวันแรกผ่านไป คนที่เข้ามาดูเพราะความแปลกใหม่ก็จากไป วันที่สองยอดผู้ชมก็เริ่มกลับสู่ภาวะปกติ

ในห้องไลฟ์สดของหนิงหนิง มีทั้งคนที่เข้ามาดูเธอและคนที่เข้ามาดูแมว

หลายคนปากก็บอกว่าจะแบนหนิงหนิง แต่คนเราก็เป็นมนุษย์ที่มองด้วยสายตา หนิงหนิงเป็นคนสวยมาโดยตลอด ครั้งนี้พอกลับมาก็ยิ่งสวยกว่าเดิมอีก ต่อให้หนิงหนิงไม่ทำอะไรเลยแค่นอนอย่างเดียว คนพวกนี้ก็ยังคงด่าต่อไป แต่ก็อยู่ในห้องไลฟ์สดของหนิงหนิงไม่ไปไหน

เว่ยฉือก็งงกับจิตใจของผู้ชมพวกนี้เหมือนกัน

ผู้ชมหลายคนพูดถึงเรื่องที่หนิงหนิงไม่ได้กินข้าว

หนิงหนิงเมื่อวานไม่ได้กินข้าว วันนี้ก็ไม่ได้กินข้าวอีก

ที่สำคัญคือวันนี้เจียงฉือซิงไม่ได้อยู่ที่วิลล่าด้วยซ้ำ

เขาออกไปเที่ยวกับเพื่อน ๆ ของเขา มีทั้งรถหรูและเครื่องดื่มแอลกอฮอล์แบรนด์ดังมากมาย

ชีวิตประจำวันของคนรวย ทำเอาช่างภาพที่ตามถ่ายถึงกับตะลึง

ดังนั้น ตอนนี้จึงไม่มีใครในวิลล่าที่จะสามารถเกลี้ยกล่อมหนิงหนิงได้

เว่ยฉือเตรียมจะรอให้เจียงฉือซิงกลับมาก่อน แล้วค่อยพูดคุยกับเขาดี ๆ

แต่ไม่คิดว่าในขณะที่รอเจียงฉือซิง หนิงเหนียนก็กลับมาก่อน

เว่ยฉือพูดว่า “ฉันเป็นห่วงสุขภาพของเธอ คุณหนิงหนิงไม่ได้กินข้าวมาสองวันแล้ว”

แม้ว่าหนิงเหนียนกับหนิงหนิงจะดูเหมือนคนแปลกหน้าต่อกัน แต่พวกเขาก็เป็นพี่น้องแท้ ๆ สถานการณ์ของหนิงหนิงก็จำเป็นต้องบอกให้หนิงเหนียนรู้

“ผมเข้าใจแล้ว” หนิงเหนียนพูดจบก็เดินขึ้นชั้นบนไป

พอหนิงเหนียนรู้เรื่องแล้ว เว่ยฉือก็วางใจ

เพิ่งจะออกอากาศเป็นวันที่สอง แต่เว่ยฉือรู้สึกเหมือนผ่านไปแล้วสองปี

เขาไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ เจียงฉือซิงจะกลับมา

หนิงเหนียนกลับขึ้นไปชั้นสอง ประตูห้องของหนิงหนิงยังคงปิดอยู่เหมือนเดิม

เขายืนอยู่หน้าประตูห้องตัวเองสักพัก แต่ประตูห้องข้าง ๆ ก็ยังไม่เปิด

ฟ้ามืดแล้ว หนิงเหนียนเดินไปที่หน้าประตูห้องของหนิงหนิง เขายกมือขึ้นเคาะประตู

ประตูเปิดออกมาเป็นช่องเล็ก ๆ จากด้านใน แมวตัวหนึ่งโผล่หัวออกมา พอเห็นหนิงเหนียนมันก็ยกอุ้งเท้าขึ้นจะปิดประตู

หนิงเหนียนได้ยินเสียงหนิงหนิงร้องเรียกว่า “วาเซีย”

ประตูก็เปิดออก หนิงหนิงยืนอยู่ที่หน้าประตู

วันนี้เธอรวบผมด้วยริบบิ้นสีดำขอบทอง สวมชุดกระโปรงยาวสีดำเป็นชุดวินเทจสไตล์ฝรั่งเศสแท้ ๆ ดีไซน์ค่อนข้างเรียบง่าย

นอกจากเข็มขัดที่เอวแล้ว ก็ไม่มีเครื่องประดับอื่นใดเพิ่มเติม

ความงดงามและความลึกลับที่มาจากเครื่องประดับที่ซับซ้อนหายไป แต่กลับมีกลิ่นอายของชีวิตประจำวันที่เข้าถึงง่ายขึ้น

“มีอะไรหรือเปล่า?” หนิงหนิงถาม

หนิงเหนียนตอบ “เธอไม่ได้กินข้าวมาทั้งวันแล้ว ออกมากินข้าวหน่อย”

ตั้งแต่หนิงหนิงข้ามมิติมา นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกปวดหัว

เว่ยฉือก็เป็นแบบนี้ หนิงเหนียนก็เป็นแบบนี้ แม้แต่จินซุ่ย ถังถังและหลินเค่อ ก็ส่งข้อความมาเตือนให้เธอกินข้าว ทำไมทุกคนชอบมายุ่งเรื่องเธอกินข้าวหรือไม่กินข้าวนักนะ

ก่อนหน้านี้เธอไม่ดื่มน้ำมาเป็นเดือน ยูริก็ยังไม่เคยมายุ่งกับเธอเลย

“ขอบคุณนะ ฉันกินขนมนิดหน่อยก็พอแล้ว ฉันไม่กินแล้ว”

เธอเตรียมจะปิดประตูแต่ก็ถูกหนิงเหนียนใช้มือกันไว้

“ไม่ได้เธอต้องกินข้าว!” หนิงเหนียนพูด

หนิงหนิงไม่พูดอะไร เธอเงยหน้ามองเขา เป็นการเผชิญหน้ากันอย่างเงียบ ๆ

นี่เป็นครั้งแรกที่หนิงเหนียนกล้ามองหน้าหนิงหนิงอย่างเปิดเผย และจ้องตาเธอนานขนาดนี้

[ทำอะไรกันน่ะ ทะเลาะกันแล้วเหรอ?]

[ช็อก!]

[แค่สองวันเองนะ ทั้งคู่ก็แสดงต่อไปไม่ไหวแล้ว ช่างปลอมจริง ๆ]

[หนิงเหนียนทำแบบนี้ก็ไม่ถูก ของปลอมก็ไม่ได้รอนายนี่ แบบนี้ก็เท่ากับหาเรื่องใส่ตัวเองชัด ๆ]

[พอของปลอมคลั่งขึ้นมาก็ฆ่าคนได้จริง ๆ นะ แนะนำให้หนิงเหนียนอยู่ให้ห่าง ๆ หน่อย]

[คนชั่วย่อมมีคนชั่วมาจัดการ องค์ชายก็ไม่ใช่คนดีอะไรหรอก]

[ต่อยกันเลย! ฉันอยากเห็นเลือดไหลนองเป็นแม่น้ำ!]

[อ๋า พออยู่ในกรอบเดียวกันแล้ว เจริญหูเจริญตาจริง ๆ]

[‘กรอบ’ จริง ๆ นะ หมายถึงกรอบประตูนั่นแหละ]

[…ทนพวกบ้าหน้าตาแบบพวกแกไม่ไหวแล้ว ไม่มีจริยธรรมเลยสักนิด]

[บ้านเธออยู่ริมทะเลหรือไง?]*[1]

[ไม่ใช่อย่างนั้น น้องชายแค่เป็นห่วงที่พี่สาวไม่ได้กินข้าว ทำไมพวกคุณถึงพูดให้มันน่ากลัวขนาดนั้นล่ะ]

ฉีอันเอามือปิดตาตัวเอง

บอกให้เขาก้าวเดินก้าวแรก ไม่ใช่ให้เขาไปขวางประตูแล้วดุคนอื่นนะ!

หนิงหนิงขมวดคิ้ว “นายโกรธอีกแล้ว นายโกรธที่ฉันไม่ยอมกินข้าวเหรอ?”

หนิงเหนียนตอบ “อืม”

แปลกจริงแค่เธอไม่กินข้าว เขาจะโกรธทำไมกัน

ผ่านไปสักพัก หนิงหนิงยอมแพ้ “ก็ได้”

เรื่องกินข้าว จริง ๆ แล้วเธอไม่เลือกกินหรอก

ตอนที่ถูกขังในกรงหมา อาหารเน่าเธอยังเคยกินมาแล้ว

แต่ปัญหาก็คือเธอทำอาหารไม่เป็น ตัวเธอเองก็ไม่มีเงินสดจะไปซื้อก็ไม่ได้

หนิงหนิงกะพริบตาปริบ ๆ มองไปที่หนิงเหนียน “ฉันทำอาหารไม่เป็น”

หนิงเหนียนชะงักไปครู่หนึ่ง

“ในตู้เย็นมีวัตถุดิบ เธออยากกินอะไร ฉันจะทำให้”

หนิงหนิงตอบ “อะไรก็ได้”

หนิงเหนียนหยักหน้า “รอสักครู่นะ อย่าเพิ่งกลับเข้าห้องล่ะ ไปรอที่ห้องนั่งเล่นเดี๋ยวก็ทำเสร็จแล้ว”

เขากลัวว่าถ้าเธอเข้าห้องไปแล้ว จะขังตัวเองอีก

“อืม”

หนิงเหนียนอารมณ์ดี เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

หนิงหนิงว่าง่ายอย่างไม่คาดคิด ไปนั่งรออย่างเรียบร้อยอยู่บนโซฟาห้องนั่งเล่น

[???]

[ของปลอมยอมแพ้แล้วเหรอ?]

[คงหิวจนทนไม่ไหวแล้วสินะ เจียงฉือซิงคืนนี้ก็ยังไม่แน่ว่าจะกลับมา]

[อดทนมาตั้งสองวันแล้ว ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย]

[ไปให้พ้น! หนิงหนิงเคยพูดถึงเจียงฉือซิงสักคำหรือยัง?]

[คุณผู้รู้มากในคอมเมนต์ทั้งหลาย ขอร้องล่ะ ไม่ต้องดูรายการแล้วได้ไหม? มีจินตนาการขนาดนี้ไปเขียนนิยายเลยไม่ดีกว่าเหรอ? จะมาดูรายการวาไรตี้ทำไม นี่มันเสียของนะ!]

[บางคนไม่รู้หรือไงว่าเวลาดาราลดน้ำหนักกัน บางคนแทบเอาชีวิตไม่รอด?]

[สองวันแล้วนะ พวกคุณทำให้ฉันรำคาญจนแทบบ้า! ไปให้พ้น!]

…

หนิงเหนียนเปิดตู้เย็นดู วัตถุดิบที่ทางรายการเตรียมไว้ให้ค่อนข้างครบครัน

ตอนนี้ดึกเกินไป ทำได้แค่อาหารง่าย ๆ เท่านั้น

หนิงเหนียนผูกผ้ากันเปื้อนแล้วเริ่มเตรียมอาหารเย็น

หนิงหนิงนั่งอยู่บนโซฟา ฟังเสียงหั่นผักดังแว่วมาจากในครัว ฉับ ฉับ ฉับ

[เหนียนเหนียนทำอาหารเป็นด้วยเหรอ?]

เหล่าแฟนคลับต่างตกตะลึง พวกเธอไม่มีใครรู้เรื่องนี้มาก่อน

จี๋ซังซิงเป็นเทพแห่งการทำอาหารเพียงคนเดียวที่ได้รับการยอมรับในวง i.z.t เขามักจะแชร์อาหารที่ทำลงในโซเชียล จนมีคนติดตามเพิ่มขึ้นไม่น้อยเลยทีเดียว

ใครบ้างจะไม่ชอบผู้ชายที่หน้าตาดี เต้นเก่ง ร้องเพลงเพราะ แถมยังทำอาหารเป็นด้วย

[ทำอาหารเป็นมันเรื่องใหญ่โตขนาดนั้นเลยเหรอ?]

[ไม่เห็นจะน่าตกใจเลย ก็คงมีแต่บ้านนี้แหละที่เอาเรื่องแค่นี้ไปใส่ในประวัติ แถมยังเที่ยวป่าวประกาศไปทั่ว]

[อิจฉาก็บอกมาเถอะ ฮิ ๆ]

[ภาพลักษณ์สามีแห่งชาติเพียงคนเดียวในวงของจี๋ซังซิงกำลังจะหายไปแล้วสินะ ถึงได้ร้อนรนกันใหญ่]

[การทำอาหารเป็นเรื่องหนึ่ง แต่การทำให้อร่อยก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งนะ]

[เหนียนเหนียนยังไม่ได้ทำเลยนะ แล้วเธอรู้ได้ยังไงว่าไม่อร่อย?]

[1] บ้านอยู่ริมทะเล หมายถึง ชอบยุ่งเรื่องของคนอื่น