แม่มดสาวทะลุมิติมาเป็นดาราตกอับ ใช้คำสาปนำทางสู่ชื่อเสียง - บทที่ 479 เจตนาฆ่า

ยูริชี้ไปยังดอกกุหลาบที่เกลื่อนเต็มพื้น “พี่สาวดูสิ พี่ชอบดอกกุหลาบมากที่สุดใช่ไหม พวกนี้ทั้งหมดเป็นสิ่งที่ผมเตรียมไว้ให้พี่ หลังจากพี่ตาย ผมจะฝังพี่ไว้ในพระราชวังคริสตัลใต้ทุ่งกุหลาบ ในพระราชวังก็จะมีแต่ดอกกุหลาบเต็มไปหมด พี่ต้องชอบแน่นอน”

หลังจากแก้ไขความกังวลในใจที่มีมาตลอด ดวงตาของเขาก็อ่อนโยนลงมาก เขามองไปที่หนิงหนิง

“พอจัดการพี่สาวเรียบร้อยแล้ว ผมจะไปหาคุณ เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป”

‘อยู่ด้วยกันตลอดไป’ เขาพูดซ้ำ ๆ อีกหลายครั้ง

มันเหมือนกับเป็นคำสาปอย่างหนึ่ง

“แต่ฉันไม่อยากตายไปพร้อมกับนายหรอก” หนิงหนิงที่ตกอยู่ในอิทธิพลของภาพมายาปฏิเสธยูริอีกครั้ง

“ทำไม!”

ในภาพมายา ปฏิกิริยาของเด็กหนุ่มก็เหมือนกับความโกรธเกรี้ยวในความเป็นจริงไม่มีผิด

“คุณชอบคนพวกนั้นมากกว่าผมจริง ๆ ใช่ไหม!”

เขาแสดงอาการคลุ้มคลั่ง ตะโกนใส่หนิงหนิงด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยว

หนิงหนิง “ไม่มีเหตุผลอะไรหรอก ฉันแค่ไม่อยากตายเท่านั้นเอง”

เธอไม่เข้าใจการกระทำของยูริ เมื่อชอบใครสักคน ทำไมต้องตายไปด้วยกัน ไม่ใช่ควรหวังให้อีกฝ่ายมีชีวิตที่ดีขึ้นหรือ

ที่สำคัญกว่านั้น ทุกอย่างที่เธอพูดล้วนเป็นความจริง

เธอไม่อยากตาย

ยูริยิ้มเล็กน้อย “แต่ว่า สิ่งที่พี่สาวพูดนั้นไม่นับหรอก”

หนิงหนิง “ไม่ มันจะเป็นไปตามที่ฉันบอก”

นี่จึงเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอมาถึงโลกใบนี้

“ไม่หรอก มันขึ้นอยู่กับผม” ยูริพูดอย่างดื้อรั้น

ตะปูเงินยาวค่อย ๆ จมลงทีละนิ้ว แทงเข้าไปในร่างของหนิงหนิง

‘เจ็บ’ นั่นคือสิ่งที่หญิงสาวรู้สึกเป็นอย่างแรก และความเจ็บปวดนี้ยังมากขึ้นเรื่อย ๆ

‘ทำไมภาพมายาถึงได้เจ็บขนาดนี้?’

หนิงหนิงเจ็บจนพูดไม่ออก

ส่วนยูริยังคงหัวเราะอยู่

“วางใจเถอะ พี่สาว ผมจะรีบมาอยู่เป็นเพื่อนคุณเร็ว ๆ นี้”

ในสายตาของหนิงหนิง ร่างของเขาดูพร่ามัวไปหมด เธอมองเห็นแค่รอยยิ้มของเขา ยิ่งมองก็ยิ่งเห็นถึงความโหดร้าย

‘ทำไมกัน’

เธอดูเหมือนจะไม่เคยเข้าใจยูริอย่างแท้จริง

เป็นเพราะตัวเธอเองที่หยิ่งผยองเกินไป เชื่อว่าตัวเองสามารถมองทะลุใจคน

ไม่คิดว่า กลับจะพลาดท่าอย่างหนักให้กับคนที่ใกล้ชิดที่สุด

ความจริงแล้ว เธอไม่เข้าใจอะไรเลยสักอย่าง

เธอไม่เข้าใจยูริและไม่เข้าใจตัวเองด้วย

ทำไมกันนะ ทั้ง ๆ ที่บอกตัวเองแล้วว่าไม่สนใจอีกแล้ว

เธอทิ้งยูริไปนานแล้ว ทำไมถึงยังเข้ามาในโลกภาพมายานี้อีก

บางครั้งหนิงหนิงก็รู้สึกว่า ทุกอย่างในโลกนี้ตอนนี้เป็นเพียงความฝันของเธอ

ไม่อย่างนั้น ทำไมเธอถึงนึกถึงยูริบ่อย ๆ นึกถึงช่วงเวลาก่อนตายแบบนี้

เธอถูกกักขังอยู่กับที่ตลอดเวลาใช่หรือไม่

ทุกอย่างเป็นเพียงความเพ้อฝันของเธอ

ตอนนี้ เธอกลับมาอีกครั้งในที่สุด

น่าจะเป็นแบบนั้น

ไม่อย่างนั้น จะเข้าไปในภาพมายานี้ได้อย่างไร

เธอปล่อยวางเรื่องราวในอดีตไปหมดแล้วตั้งนานแล้วชัด ๆ

เธอไม่ใช่หนิงหนิง แต่เป็นแม่มดแห่งหนามต่างหาก

ความเจ็บปวดทวีความรุนแรงขึ้น หนิงหนิงรู้สึกมึนงงและหนักศีรษะ

‘อยากนอนจัง’

ที่แท้ความง่วงเป็นความรู้สึกแบบนี้นี่เอง

เธอหรี่ตามองออกไป

รู้สึกเหมือนมีเสียงบางอย่างดังแว่วมา

“หนิงหนิง ตื่นเถอะ!”

“หนิงหนิง…”

มีใครกำลังเรียกเธออยู่

เสียงนี้ดูเร่งรีบมาก

‘เป็นวาเซียหรือว่ามอร์ต้ากันนะ?’

แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่

“ตื่นเถอะ ตื่นเถอะ หนิงหนิง!”

มันเป็นเสียงของเด็กผู้ชายคนหนึ่ง ที่ฟังดูคุ้นเคย

สมองของเธอปรากฏภาพร่างของบุคคลหนึ่ง

เขาแตกต่างจากยูริ เงียบขรึมและไม่ค่อยพูด

แต่การแสดงออกทางอารมณ์ของเขากลับตรงไปตรงมา

เมื่อมีความสุขก็จะยิ้ม เมื่อไม่พอใจก็จะแกล้งทำเป็นไม่สนใจคนอื่น

เข้าใจง่ายมาก

ตอนแรกเธอคิดว่าสิ่งเหล่านี้ก็เป็นเพียงแค่ภาพลวงตาภายนอกเท่านั้น

ทว่าเขากลับเป็นแบบนี้ตลอดเวลา เป็คนที่เข้าใจง่ายจริง ๆ

จากดวงตาของเขา เธอสามารถมองเห็นได้ว่าเขาต้องการอะไร

‘ใช่แล้ว เขาชื่อ——’

“หนิงหนิง! ตื่นสิ! พวกเราต้องออกไปข้างนอก!”

เธอรู้สึกถึงสัมผัสอุ่น ๆ บนไหล่

‘ใช่แล้ว’ เธอนึกขึ้นได้

‘เขาชื่อหนิงเหนียน’

หนิงหนิงลืมตาขึ้นทันที

ภาพมายาเลือนหายไป ในช่วงเวลาสุดท้าย หนิงหนิงมองเห็นยูริยิ้มให้เธอ

“ผมจะหาคุณให้เจอ”

ยังคงเป็นป่าแห่งเดิม และยังคงเป็นคนกลุ่มเดิม

ส่วนหมอกหนาได้สลายไปแล้ว

หนิงเหนียนกำลังจับไหล่ของเธอไว้ เมื่อเห็นเธอลืมตาขึ้น เขาก็โบกมือไปมาตรงหน้าเธอ

“ตื่นแล้วเหรอ”

หนิงหนิงพยักหน้า

หนิงเหนียน “ฉันเป็นใคร?”

หนิงหนิง “…”

“หนิงเหนียน”

หนิงเหนียนถอนหายใจอย่างโล่งอก

จ้าวฉี่หมิงกอดแขนตัวเองพร้อมกับแค่นเสียงเยาะเย้ย “ไม่นึกว่าคนที่ได้รับผลกระทบหนักที่สุดที่นี่จะเป็นคุณหนิง ทั้งที่คุณหนิงดูเป็นคนเย็นชาไร้อารมณ์ แต่ไม่นึกว่าจะมีเรื่องหนักอกหนักใจมากขนาดนี้ ไม่รู้ว่าคุณหนิงกำลังคิดอะไรอยู่”

ทันใดนั้น จ้าวฉี่หมิงก็พบว่าตัวเองพูดไม่ออกแล้ว

เขาพยายามอ้าปาก แต่ก็ไม่สามารถทำได้

เขารู้สึกถึงจิตสังหารที่มาจากแหล่งเดียว นั่นคือหนิงหนิง

หนิงหนิงกำลังมองเขาอยู่ด้วยใบหน้าเรียบเฉย

ลางสังหรณ์บางอย่างทำให้จ้าวฉี่หมิงหุบปากเงียบอย่างว่าง่าย

เมื่อหนิงหนิงมองลงไป ตอนนั้นเองเขาก็เต็มไปด้วยเหงื่อเย็น ๆ ทั่วศีรษะแล้ว

หนิงหนิงเห็นว่าทุกคนยังอยู่ครบ ดูเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้น

รอบ ๆ ยังคงเต็มไปด้วยดอกฮิกันบานะที่เลื้อยอยู่ทั่วทุกที่ ดูน่าขนลุกอยู่เล็กน้อย

เธอถาม “เกิดอะไรขึ้น?”

ซูเจา “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ฉันเพิ่งอยู่ในภาพลวงตา แล้วจู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงหมาป่าหอน แล้วฉันก็เลยตื่นขึ้นมา”

หนิงเหนียน “ผมก็เช่นกัน ได้ยินเสียงหมาป่าหอน”

คนอื่น ๆ ต่างพูดเสริมขึ้นมาเช่นกัน พวกเขาล้วนตกอยู่ในภาพลวงตา พอได้ยินเสียงหมาป่าหอน หลังจากนั้นก็ตื่นขึ้นมา

ไม่นึกว่า คนสุดท้ายที่ยังอยู่ในภาพมายาจะเป็นหนิงหนิง

พวกเขาก็เลยปลุกหนิงหนิงซึ่งก็คือสถานการณ์ตอนนี้

หนิงหนิง “เสียงหมาป่าเหรอ?”

เมื่อพูดถึงหมาป่า ทุกคนก็นึกถึงสิ่งเดียวกันโดยไม่ได้นัดหมาย นั่นคือวิญญาณผู้พิทักษ์ที่พวกเขาเชื่อว่าเป็นปีศาจหมาป่า

‘หรือจะเป็นวิญญาณผู้พิทักษ์จริง ๆ?’

ขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าวุ่นวายดังมาจากด้านหลัง

ทุกคนหันกลับพร้อมกัน

เห็นหมาป่าที่เพิ่งพูดถึงเมื่อครู่ ยืนเงียบ ๆ อยู่ด้านหลังของพวกเขา ดวงตาสีทองคู่นั้นก็กำลังมองมาที่พวกเขา

คนกลุ่มหนึ่งของตระกูลจ้าวรู้สึกกลัวอยู่ในใจ พวกเขาถอยหลังไปเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว

จ้าวฉี่หมิงอยู่ในสถานะเตรียมพร้อมแล้ว

ซูเจาร้องอุทาน “ดูข้างหลังมันสิ!”

ทุกคนมองเห็นแล้ว มันน่าจะมาจากทางนั้น

ด้านหลังของมัน มีทางเดินเล็ก ๆ ที่สะอาดเรียบร้อยมาก

แตกต่างจากดอกฮิกันบานะสีแดงที่บานหนาแน่นอยู่โดยรอบ

บนเส้นทางนั้น สะอาดเอี่ยม ไม่มีดอกไม้ให้เห็นแม้แต่ดอกเดียวเลย

ดอกฮิกันบานะรอบ ๆ ตัวหมาป่าทั้งหมดก้มหัวลง หุบดอกไว้

ซูเจาถามด้วยความสงสัย “เกิดอะไรขึ้นน่ะ?”

หนิงหนิง “ขโมยที่ บุกรุกที่ดินของคนอื่น เมื่อเจอเจ้าของตัวจริง ย่อมต้องกลัวเป็นธรรมดา”

ราวกับเป็นการยืนยันคำพูดของเธอ หมาป่าก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

ดอกฮิกันบานะสีแดงที่อยู่ตรงหน้ามัน ได้แต่มองดูเขาอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนจะด่วนหดตัวลงใต้ดินอย่างรวดเร็วและหายไป

ดอกไม้ที่อยู่รอบ ๆ ก็รีบหุบกลีบดอกแล้วกระจายตัวออกไปทุกทิศทางอย่างรวดเร็ว

ไม่นานนัก ทางเดินใต้เท้าของมันก็กลายเป็นพื้นที่สะอาดอีกครั้ง

มันเดินไปข้างหน้าสองสามก้าว แล้วหยุดลงอีกครั้ง

คนจากตระกูลจ้าวถอยหลังด้วยความตกใจ

หนิงหนิง “ถ้าพวกคุณถอยต่อไป ก็จะออกนอกขอบเขตการป้องกันของวิญญาณผู้พิทักษ์แล้ว พวกคุณพร้อมที่จะตายในภาพมายาแล้วหรือ?”

ทุกคนหยุดเคลื่อนไหวทันที

ซูเจานึกขึ้นมาได้ “ฉันเข้าใจแล้ว นั่นก็หมายความว่า ดินแดนที่ไม่ถูกปนเปื้อนนั่นก็คือดินแดนของวิญญาณผู้พิทักษ์สินะ”

หนิงหนิงพยักหน้า เธอมองไปที่จ้าวฉี่หมิงและพูดว่า “ไม่ใช่ว่าวิญญาณผู้พิทักษ์อ่อนแอเกินไป แต่เป็นเพราะพลังของมันถูกใช้ไปในการต่อสู้กับดอกฮิกันบานะสีแดงทั้งหมด”

การมีอยู่ของวิญญาณผู้พิทักษ์ทำให้สัตว์ในป่ามีที่อยู่อาศัย

จ้าวฉี่หมิงไม่มีอะไรจะพูด

มาถึงจุดนี้แล้ว ยังมีอะไรที่ไม่เข้าใจอีกหรือ

พวกเขา ล้วนถูกขงชิวหลอกทั้งหมด

“ขอบคุณที่เหนื่อยนะ” หนิงหนิงเงยหน้ามองร่างสูงใหญ่หมาป่า

แสงสีทองบนร่างของมัน เพียงแค่ผ่านไปไม่กี่ชั่วโมง ก็ดูเหมือนจะสว่างขึ้นอีกเล็กน้อย