แม่มดสาวทะลุมิติมาเป็นดาราตกอับ ใช้คำสาปนำทางสู่ชื่อเสียง - บทที่ 48 ล่ามแปลภาษาแมว

บทที่ 48 ล่ามแปลภาษาแมว

วาเซียแกว่งหางไปมาตรงหน้าหนิงหนิง แล้วร้องเสียงดังสองครั้งใส่หนิงเหนียน

“วาเซียบอกว่า อยากได้ข้าวหนึ่งชามใหญ่” หนิงหนิงพูด

หนิงเหนียนหันไปมองหน้าวาเซีย

ก็ช่างเถอะ ถ้ามันอยากกินข้าวจริง ๆ

“ทำไมวาเซียถึงไม่ยอมกินอาหารแมวล่ะ?” หนิงเหนียนถาม

วาเซียรู้สึกว่าคำถามของเขาช่างโง่เขลาเหลือเกิน

หนิงเหนียนมองแมวน้อยบนเก้าอี้ที่จู่ ๆ ก็พองขนฟู แล้วเริ่มส่งเสียงเมี๊ยว ๆ ใส่เขาไม่หยุด

หนิงหนิงแปลด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “วาเซียบอกว่าเจ้าหนูนี่ถามอะไรของนาย เป็นคนโง่หรือไง ทำไมแมวจะต้องกินแต่อาหารแมวด้วย?”

หนิงเหนียนขมวดคิ้วมุ่น

เขารู้สึกว่าคำแปลของหนิงหนิงถูกต้องมาก เมื่อครู่เขารู้สึกได้จริง ๆ ว่าแมวตัวนั้นกำลังด่าเขาอยู่

ผู้ชมต่างหัวเราะจนแทบขาดใจ

[หนิงหนิง เธอจะทำให้ฉันหัวเราะตายเพื่อสืบทอดบัญชีซื้อของออนไลน์ของฉันหรือไง?”

[แมวก็กล้าร้องเมี๊ยว อีกคนก็กล้าแปล]

[ขอร้องล่ะ แปลให้มืออาชีพหน่อย อย่าพูดแบบแข็ง ๆ ได้ไหม? ไม่งั้นฉันจะหลุดขำออกมาจริง ๆ แล้วนะ]

[ทำไมฉันรู้สึกว่าวาเชียกำลังด่าคนจริงๆ ฮ่า ๆ ๆ ๆ…]

[ถ้าพูดแบบนี้ก็เท่ากับว่า หนิงเหนียนโดนแมวด่าเลยนะ ฮ่า ๆ ๆ ๆ]

[อึ้ง! ซุปเปอร์สตาร์ดังโดนด่าต่อหน้าธารกำนัล!]

[เข้าใจที่มาของคำว่าอึ้ง! ได้จริง ๆ ฮ่า ๆ ๆ ๆ]

[ดูสีหน้าของเหนียนเหนียนสิ เขาตกใจจริง ๆ ด้วย]

ตอนนี้แฟนคลับของหนิงเหนียนหัวเราะจนท้องแทบแตก ใจแทบขาด

หนิงเหนียนเป็นคนที่มีภาพลักษณ์เท่ ๆ อยู่แล้ว ไม่ต้องพูดถึงการยิ้ม แม้แต่อารมณ์อื่น ๆ ก็แทบไม่เคยแสดงออก

ตอนนี้บนใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง

หลังจากหนิงเหนียนหายจากอาการตกตะลึง เขาก็คิดว่าสิ่งที่หนิงหนิงพูดมานั้นถูกต้อง แมวไม่จำเป็นต้องกินแต่อาหารแมวเท่านั้น

เขาหยิบชามออกมาตักอาหารให้วาเซียหนึ่งชาม แล้วถือชามเดินไปวางไว้บนพื้น จากนั้นก็เรียกวาเซีย “แมวน้อย มากินตรงนี้”

มอร์ต้าที่อยู่บนข้อมือส่งเสียงหัวเราะเยาะอย่างแผ่วเบาออกมา มีเพียงหนิงหนิงและวาเซียเท่านั้นที่ได้ยิน

หนิงหนิงกอดวาเซียที่กำลังจะพุ่งเข้าไปเอาไว้

“ฉันจะกัดเขาให้ตาย!” วาเซียตะโกน

“การกัดคนตายมันผิดกฎหมายนะ” หนิงหนิงบอก

“อ้าาาาา!” วาเซียร้อง

วาเซียโกรธจนแทบบ้า

หนิงเหนียนถอนหายใจ

พวกเธอช่วยคิดหน่อยได้ไหม ว่าตัวเองกำลังพูดอะไรกันอยู่

หนิงเหนียนมองดูวาเซียที่กำลังทำท่าทางโวยวาย “มันเป็นอะไรน่ะ?”

“วาเซียบอกว่าไม่อยากกินบนพื้น เขาอยากนั่งเก้าอี้เหมือนพวกเรา”

หนิงเหนียน ?

[???]

[แมวจะนั่งเก้าอี้เหรอ หา?]

[พูดภาษาคนกันอยู่แท้ ๆ ทำไมฉันถึงฟังไม่เข้าใจนะ?]

[หมายความว่าแมวจะขึ้นโต๊ะเหรอ? แบบนี้ไม่ค่อยดีมั้ง]

[ใช่แล้ว ถึงจะฉลาดแค่ไหน มันก็ไม่ใช่คนนี่นา…]

หนิงเหนียนสับสนไปหมดแล้ว เขาถือชามข้าวไว้ในมือโดยไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร

หนิงหนิงดึงเก้าอี้ข้าง ๆ เธอออกมา วาเซียกระโดดขึ้นไปบนเก้าอี้

หนิงหนิงบอกให้หนิงเหนียนส่งชามมาให้เธอ แล้วเธอก็วางชามลงบนโต๊ะตรงหน้าวาเซีย

ในขณะที่หนิงเหนียนกำลังคิดว่าแมวจะนั่งเก้าอี้กินข้าวได้ยังไง เขาก็เห็นวาเซียยืนขึ้นบนเก้าอี้โดยใช้ขาหลังทั้งสองข้างยันตัว

หลังจากยืนขึ้นแล้วอุ้งเท้าหน้าทั้งสองข้างก็เอื้อมไปแตะขอบโต๊ะ พอดีกับขอบชาม

วาเซียก้มหน้าลงแล้วเคี้ยวตุ้ย ๆ

หนิงเหนียน…

ผู้ชมทั้งหลาย…

[แบบนี้นับว่าขึ้นโต๊ะไหม?]

[ขึ้นแล้ว แต่ก็ขึ้นไม่สุด]

[เรื่องนี้ฉันไม่อยากวิจารณ์]

[แมวตัวนี้มีเอกลักษณ์จริง ๆ ถึงฉันจะไม่ชอบแมว แต่ก็ชอบมันขึ้นมาซะแล้ว]

หนิงหนิงหันไปถามหนิงเหนียน “เหม่ออะไรอยู่ล่ะ กินข้าวต่อสิ”

หนิงเหนียนละสายตาที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง แล้วกลับไปนั่งที่ของตัวเอง

วาเซียส่งเสียงร้องใส่หนิงหนิงอีกสองครั้ง

หนิงหนิงถาม “แบ่งกับข้าวให้วาเซียหน่อยได้ไหม วาเซียอยากกิน”

หนิงเหนียนพูด “มันกินได้ด้วยเหรอ”

เขาเคยเห็นในอินเทอร์เน็ตว่าแมวไม่สามารถกินอาหารคนได้นี่นา

หนิงหนิงตอบ “กินได้สิ คนกินอะไรได้ วาเซียก็กินได้เหมือนกัน”

หนิงหนิงลุกขึ้นหยิบจานมาสองใบ แล้วแบ่งกับข้าวให้วาเซียเล็กน้อย

“ฉันกินกับพวกเธอก็ได้นี่” วาเซียพูดอย่างน้อยใจ

“ไม่เอาหรอก ดูท่าทางการกินของนายสิ” หนิงหนิงพูดอย่างรังเกียจ

[ให้แมวกินกับข้าวของคนเนี่ยนะ คิดได้ยังไง?]

[ให้กินข้าวฉันยังพอทนได้ แต่นี่มันอะไรกัน รู้จักการเลี้ยงแมวบ้างไหม?]

[แมวต้องกินอาหารแมว น้ำมันกับเกลือที่คนกินไม่ดีต่อระบบย่อยอาหารของแมวนะ]

[พวกคุณมาอีกแล้ว บอกว่าเจ้าของเขาเลี้ยงไม่เป็น มีแต่พวกคุณที่เลี้ยงเป็นงั้นเหรอ?]

[ดูขนของวาเซียสิ เป็นมันเงาวับขนาดนี้ พวกคุณมองไม่เห็นหรือไง?]

[ถ้าพูดตามที่คุณว่า แมวในชนบทก็ไม่มีอาหารแมวกิน งั้นชนบทก็ไม่ควรเลี้ยงแมวเลยสิ?]

[ไม่พูดเรื่องอื่นนะ แต่แมวตัวนี้ไม่เลือกกินเลย มันฝรั่งกับเนื้อก็กินหมด]

เรื่องที่ว่าแมวกินอาหารคนได้หรือไม่นั้น เป็นหัวข้อถกเถียงที่ไม่มีที่สิ้นสุดบนโลกอินเทอร์เน็ต

แต่ละฝ่ายต่างมีเหตุผลของตัวเอง ไม่มีใครสามารถโน้มน้าวใครได้

ตอนนี้ผู้ชมในไลฟ์เริ่มทะเลาะกันอีกแล้ว

[พวกมนุษย์ที่โง่เขลา พวกคุณคิดว่านี่คือแมวธรรมดาหรือไง ไม่ใช่ นี่คือแมวของแม่มด ให้มันกินเข้าไปเถอะ! ระวังแม่มดจะวาดวงเวทสาปแช่งพวกคุณนะ!]

อีกครั้งที่เป็นคอมเมนต์สีรุ้งขนาดใหญ่

ตอนกลางคืน ลู่จีอันทำงานล่วงเวลาเหมือนปกติ อวี่ซิ่วซิ่วมาส่งรายงานให้เขา

วันนี้ลู่จีอันทำงานอย่างขยันขันแข็งทั้งวัน กลับมาเป็นคนบ้างานล่วงเวลาเหมือนเดิมจนไม่มีเวลาแม้แต่จะกินข้าวกลางวัน

อวี่ซิ่วซิ่วรู้สึกแปลกใจ เมื่อวานนี้ที่ลู่จีอันแอบดูไลฟ์สดในเวลางาน มันดูผิดปกติไปหมดเธอคิดว่าตัวเองฝันไปหรือเปล่า

พอเดินเข้าประตูมาเห็นลู่จีอันนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน มือข้างหนึ่งพิมพ์คีย์บอร์ด มองจอคอมพิวเตอร์อย่างเรื่อยเปื่อย

เธอยังเดินเข้าไปไม่ถึง ก็ได้ยินเสียงของหนิงหนิงดังออกมา

ในสมองนึกถึงผู้หญิงที่สวยราวกับตุ๊กตาคนนั้นขึ้นมาทันที

นั่นไง! รู้เลยว่าไม่ใช่ความฝัน

อวี่ซิ่วซิ่วยื่นเอกสารไปให้ พร้อมกับอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองหน้าจอ

เธอเห็นข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอ ซึ่งกินพื้นที่ไปหนึ่งในสี่ส่วน

อวี่ซิ่วซิ่ว…

แมวของแม่มด นี่มันอะไรกัน?

ลู่จีอันเห็นเข้าจึงรีบนั่งหลังตรงทันที “ผมจัดการเอกสารเสร็จหมดแล้ว”

อวี่ซิ่วซิ่ว ?

จัดการเสร็จก็แค่เสร็จสิ

ต่อให้ยังจัดการไม่เสร็จ เธอก็แค่เลขาคนหนึ่ง จะมาดุเขาได้ยังไง

แล้วทำไมต้องรีบชี้แจงขนาดนั้นด้วย

ลู่จีอันอธิบายจบก็กลับไปดูการถ่ายทอดสดต่ออย่างไม่รู้สึกผิด

อวี่ซิ่วซิ่วชำเลืองมองหน้าจออีกครั้ง

บนหน้าจอแมวตัวหนึ่งยืนเท้าสองขาอยู่ที่ขอบโต๊ะ กินสลับกันไประหว่างกับข้าวกับข้าวสวย

อวี่ซิ่วซิ่ว ???

ตายแล้ว ลู่จีอันกำลังดูอะไรอยู่กันแน่?

วาเซียกินมันฝรั่งเส้นคำหนึ่ง แล้วร้องเหมี๊ยวออกมา แล้วกินข้าวอีกคำ

กินเนื้ออีกคำ ร้องเหมี๊ยวออกมา แล้วกินข้าวอีกคำ

หนิงหนิงพูดว่า “วาเซียบอกว่าอาหารที่นายทำอร่อยมาก”

หนิงเหนียนพูดว่า “…ขอบคุณ”

กินข้าวคำหนึ่งสลับกับกับข้าว แมวตัวนี้ก็รู้จักกินเหมือนกันนะ

เพียงแต่ว่า ไม่เลือกกินก็ดีแล้ว

วาเซีย “เมี๊ยว เมี๊ยว เมี๊ยว”

ไม่จำเป็นต้องให้หนิงหนิงแปล หนิงเหนียนเข้าใจได้เอง

ไม่ต้องขอบคุณหรอก

หนิงเหนียนรู้สึกว่าความสามารถในการยอมรับของตัวเองนั้นแข็งแกร่งจริง ๆ

สองคนกับแมวหนึ่งตัว ทานอาหารมื้อนี้ด้วยความกลมเกลียวอย่างน่าประหลาด

หนิงหนิงกินข้าวไปอีกครึ่งชาม ก็อิ่มแล้ว

เธอลูบท้องที่อิ่มจนตึงนิดหน่อย รู้สึกงุนงงเล็กน้อย

นับตั้งแต่พลังของเธอตื่นขึ้นมา ก็คงจะเกือบสิบปีแล้วที่ไม่ได้กินอะไรเลย

อร่อยจัง อยากให้มอร์ต้าได้ลองชิมบ้าง

หนิงเหนียนลุกขึ้นเก็บชาม เอาใส่เครื่องล้างจานแล้วบอกกับหนิงหนิงว่า “ลุกขึ้นเดินย่อยหน่อยสิ ขยับตัวหน่อย อย่านั่งอยู่เฉย ๆ หลังกินข้าวเสร็จ”

“อ้อ ได้เลย” หนิงหนิงตอบ

เธอลุกขึ้นยืนอย่างว่าง่าย บอกว่าเดินก็แค่เดินจากฟากหนึ่งของห้องนั่งเล่นไปยังอีกฟากหนึ่ง

เมื่อเดินไปถึงหน้าประตูห้องนั่งเล่นในรอบที่ห้า

เจียงฉือซิงที่เพิ่งจะกลับมาก็เดินมาถึงพอดี ทั้งสองคนจึงเผชิญหน้ากัน

เจียงฉือซิงกลอกตาอย่างรำคาญ

กลับมาก็มาดักเจอเขาแบบนี้ น่ารำคาญจริง ๆ

แล้วก็นึกขึ้นมาได้ว่าวันนี้ทั้งวัน เขาโดนเพื่อนแซวตลอดว่าหนิงหนิงอดอาหารมาสองวันแล้วก็เพื่อรอเขากลับมา ยิ่งทำให้เขารำคาญใจมากขึ้นไปอีก