แม่มดสาวทะลุมิติมาเป็นดาราตกอับ ใช้คำสาปนำทางสู่ชื่อเสียง - บทที่ 53 พวกเขาถูกแมวด่า

บทที่ 53 พวกเขาถูกแมวด่า

เว่ยฉือหิ้วถุงอาหารแมวใบใหญ่เข้ามา

“นี่อาหารแมว ผสมให้วาเซียกินนะ”

หนิงหนิงไม่มองถุงอาหารพูดอย่างเนิบนาบว่า “วาเซีย ได้ยินไหม ไม่ใช่ฉันไม่ให้นายกินนะ ต่อไปนายก็กินอาหารแมวนี่แหละ ไม่งั้นพวกลุงกับป้าจะโกรธเอา”

ได้ยินแล้ว!

ได้ยินอย่างชัดเจน!

หูทั้งสองข้างของวาเซียได้ยินแล้ว!

วาเซียกระโดดลงจากเก้าอี้ วิ่งไปที่หน้าเว่ยฉือแล้วดมกลิ่นถุงอาหารแมว

เว่ยฉือฉีกถุงออก หยิบอาหารแมวขึ้นมาหนึ่งกำมือแล้วยื่นให้วาเซียราวกับกำลังมอบของล้ำค่าให้

วาเซียเข้ามาดมกลิ่น

อ๊วก

กลิ่นมันแย่มากเลย

กินของอร่อย ๆ จนชิน แล้วจะให้มากินอะไรแบบนี้ได้ยังไงกัน!

เขาก็ไม่ใช่แมวจริง ๆ สักหน่อย!

เว่ยฉือพูดว่า “กินไหม? อร่อยนะ”

[พอมีอาหารแมวก็วิ่งมาเลย ดูเหมือนจะชอบมากทีเดียว]

[ต่อไปก็กินอาหารแมวไปเถอะ ถ้าของปลอมเสียดายเงินจนไม่อยากซื้ออาหารให้แมว พวกเราก็ระดมทุนกันได้นะ ไม่ควรปล่อยให้แมวต้องทรมานใช่ไหมล่ะ?]

[ฉันเห็นด้วย ฉันยินดีร่วมบริจาคเงิน!]

วาเซียค่อย ๆ ยกอุ้งเท้าขึ้น

เพียะ!

มันตวัดอุ้งเท้าแล้วปัดมือของเว่ยฉือทิ้ง

อาหารแมวหล่นกระจายเกลื่อนพื้น

[…]

[…]

ฝ่ามือของเว่ยฉือแดงเป็นปื้น รู้สึกเจ็บอยู่เหมือนกัน

วาเซียมองเขาแล้วร้อง เมี๊ยว! เมี๊ยว! เมี๊ยว! เมี๊ยว! เมี๊ยว!

เว่ยฉือ…??…

ทำไมถึงรู้สึกว่าแมวตัวนี้กำลังด่าเขาอยู่นะ

หลังจากที่วาเซียด่าเว่ยฉือจบ มันก็กระโดดไปบนถุงอาหารแมวแล้วเหยียบ! เหยียบ! เหยียบอย่างแรง!

ขณะที่เหยียบก็พึมพำด่าไปด้วย หนวดของมันตั้งชันขึ้นมาด้วยความโกรธ

เมี๊ยว! เมี๊ยว! เมี๊ยว!

รีบเอาไปให้พ้น!

[…]

[…มันชอบมากเลยสินะ?]

[แมวตัวนี้ไม่ใช่แมวที่กลายเป็นปีศาจจริง ๆ เหรอ? ฉันไม่เชื่อว่ามันจะเป็นแค่แมวธรรมดา!]

[คนที่เมื่อกี้มองแวบเดียวก็รู้ว่าแมวชอบน่ะ ออกมาแปลหน่อยสิ หายเงียบไปไหนแล้วล่ะ?]

เว่ยฉือยื่นมือออกไป “อย่าโกรธเลยนะ เดี๋ยวฉันเอามันไปเก็บ ไม่ต้องกิน ไม่ต้องกินอาหารนี่แล้ว ตกลงไหม?”

วาเซียหยุดร้องเมี๊ยวแล้วกระโดดลงมา ใช้อุ้งเท้าแตะที่ถุงแล้วดันเบา ๆ

เว่ยฉือรีบยกถุงขึ้นมาทันที

[พวกที่เพิ่งจะร่วมระดมทุนซื้ออาหารแมว หวังว่าพวกคุณจะรักษาสัญญานะ ร่วมระดมทุนต่อไป ผู้ชมคนอื่น ๆ ที่กำลังดูรายการจะคอยจับตาดูพวกคุณ]

[ใช่ ฉันจะคอยจับตาดูพวกคุณ]

[โอ้แม่เจ้า ฮ่า ๆ ๆ ๆ ฉันเห็นสีหน้ารังเกียจจากแมวตัวนี้ชัดเจนเลย]

[ใช่เลย เห็นได้ชัดว่านายท่านวาเซียไม่อยากกินจริง ๆ]

ข้างโต๊ะอาหารมีตู้วางของอยู่ตัวหนึ่ง กล้องถ่ายทอดสดก็วางอยู่บนตู้นั้น

วาเซียชำเลืองมองแวบหนึ่ง แล้วกระโดดขึ้นไปบนตู้อย่างคล่องแคล่วเดินไปที่ข้างกล้อง มันนั่งยอง ๆ แล้วใช้จมูกดมดมกล้อง

ผู้ชมในห้องไลฟ์สดเห็นคางสีดำกับขนฟู ๆ ของวาเซียที่ขยายเต็มจอในทันที

[โอ๊ย ๆ ๆ มาอีกแล้ว แมวน้อยน่ารัก มาให้ป้าหอมหน่อยสิ~]

[อย่าเข้ามาใกล้ขนาดนั้น ป้าเขินนะ!]

วาเซียทำท่าหมอบตัวลง ดวงตาสีเขียวจ้องมองกล้องไม่วางตาไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

ผู้ชมที่เมื่อครู่ยังกรี๊ดกร๊าดกับความน่ารัก ตอนนี้กลับหัวเราะไม่ออก

ดวงตาสีเขียวคู่นั้นเปล่งประกายน่าขนลุก เหมือนกับว่ามันมองทะลุหน้าจอมายังพวกเขา

ความหนาวเหน็บ ความเย็นที่แทรกซึมออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ จนทำให้ฟันสั่นกระทบกัน

ข้อความคอมเมนต์บนหน้าจอหายไปจนหมด ไม่มีใครส่งข้อความเข้ามาอีก

คนที่แห่เข้ามาด่าหนิงหนิงว่าทารุณกรรมสัตว์ยิ่งรู้สึกไม่ดีเข้าไปใหญ่ อันที่จริงแล้วพวกเขาแอบรับเงินมา ไม่เยอะหรอก แต่งานที่แค่พิมพ์ไม่กี่ตัวก็ได้เงินแล้ว มันก็ง่ายดีไม่ทำก็เสียเปล่า

นัยน์ตาของแมวตัวนั้นไม่ว่าจะมองยังไงก็เหมือนกำลังยิ้ม พวกเขาเหมือนจะได้ยินเสียงแมวร้องอยู่ข้างหู เสียงอุ้งเท้าข่วนโต๊ะดังเสียดแก้วหูใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

“วาเซีย”

เสียงของเด็กสาวดังแว่วมาจากขอบฟ้า

วาเซียขยับตัวเล็กน้อย ผู้ชมที่อยู่หน้าจอต่างรู้สึกตัวราวกับเพิ่งตื่นจากความฝัน

ดวงตากลมโตของวาเซียทั้งน่ารักและน่าเอ็นดู

พวกเขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก ราวกับว่าเมื่อครู่พวกเขาเหม่อลอยไปชั่วขณะ

นิ้วที่ค้างอยู่บนปุ่มส่งข้อความ กดลงไปด้วยความรู้สึกเป็นสุข

ทั้งหน้าจอเต็มไปด้วยข้อความที่แสดงความรักที่มีต่อวาเซีย

ทันใดนั้น วาเซียก็เอาอุ้งเท้าทั้งสองข้างจับกล้องแล้วส่งเสียงร้องใส่กล้องอย่างดุดัน

เมี๊ยว! เมี๊ยว! เมี๊ยว!

เสียงร้องฟังดูดุมาก

ไม่ยอมให้กินดีนัก ก็เลยด่าพวกเขาซะเลย!

หนิงหนิง…

ช่างเถอะ ปล่อยให้วาเซียด่าให้สะใจไปเลย

ถึงผู้ชมที่หน้าจอจะฟังภาษาแมวไม่รู้เรื่อง

แต่ก็คงรับรู้ความหมายที่วาเซียต้องการสื่อได้

พวกเขาโดนด่าซะแล้ว!

พวกเขาถูกแมวด่า!

[ไม่ต้องแปลหรอก แมวกำลังด่าฉันอยู่!]

[ฮ่า ๆ ๆ ๆ นายท่านวาเซียโมโหแล้ว ไม่ให้ข้าวกินดีนัก! ด่าให้ตายไปเลย!]

[ฮ่า ๆ ๆ ๆ ชีวิตนี้เพิ่งเคยโดนแมวด่า]

[แม่ถามว่าทำไมฉันถึงหัวเราะ ฉันบอกว่าโดนแมวด่า แม่เลยด่าว่าฉันบ้า]

[ฉันผิดอะไรนายท่านวาเซีย ไม่ใช่ฉันที่ไม่ให้นายกินข้าวนะ!]

[ใช่แล้ว นายท่านวาเซีย ไม่ใช่ฉันจริง ๆ นะ!]

[พวกคนที่อ้างว่าตัวเองเป็นคนยุติธรรมล่ะ ออกมารับคำด่าแทนพวกเราสิ!]

วาเซียรู้สึกว่าด่าอย่างเดียวยังไม่หายแค้น มันจึงยื่นอุ้งเท้าออกมาตบกล้องพลางด่าไปตบไป

ด่าไปตบไป!

ผู้ชมในห้องไลฟ์ไม่เพียงแค่โดนด่าแต่ยังโดนตบด้วย อยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตาจะไหล

เว่ยฉือดูแล้วรู้สึกใจหายใจคว่ำ

“เบา ๆ หน่อย! อย่าทำกล้องพังนะ”

ตอนเที่ยงวันผู้ชมในห้องไลฟ์สามสิบล้านคน โดนแมวด่าต่อหน้า ไม่สิ ทั้งตบทั้งด่า

หลังจากวาเซียด่าจนเหนื่อย ก็กลับไปกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อยต่อ

ตอนนี้ไม่มีใครห้ามวาเซียเรื่องกินอีกแล้ว

ให้กินไปเถอะ!

นอกจากว่าคุณอยากจะโดนแมวด่า

เว่ยฉือไม่อยากโดนด่า เขาถือถุงอาหารแมวแล้วรีบวิ่งหนีไป

คนดูที่โดนด่าก็ไม่ได้อยู่เฉย ๆ

#โดนแมวด่า พุ่งขึ้นอันดับหนึ่งอย่างรวดเร็ว

ผู้ชมที่ถูกลูกหลงต่างพากันเข้ามาด่าพวกแอนตี้ที่ทำให้พวกเขาต้องมารับเคราะห์กรรมในแท็กนี้

[ถ้าไม่ใช่เพราะพวกคุณ ฉันจะโดนด่าเหรอ?]

[ฮ่า ๆ ๆ ให้มันรู้ซะบ้าง!]

[ให้มันรู้ซะ!]

[ตอนนี้แมวอยากกินเอง ถ้าคุณไม่อนุญาต คุณก็ไปบอกกับแมวที่วิลล่าเองสิ]

[แล้วเจียงฉือซิงกับเจียงเจินคืนดีกันหรือยัง?]

[ยังเลย]

[ออกอากาศมาสองวันก็ทะเลาะกันสองวัน แทนที่จะดึงคนอื่นให้มารับเคราะห์แทน สู้ให้พวกเขาสองคนคืนดีกันเร็ว ๆ จะดีกว่า]

…

สองวันต่อมา หนิงเหนียนกลับมาทำอาหารให้หนิงหนิงตรงเวลา

ตอนกลางวันหนิงหนิงก็ไม่นอนแล้ว เธอชอบดูคลิปวิดีโออาหาร

เมื่อเลือกอาหารที่ชอบได้แล้วก็จะส่งให้หนิงเหนียน แล้วหนิงเหนียนก็จะทำให้เธอกิน

ส่วนผู้ชมที่เข้ามาดูเพื่อหวังจะเห็นการทะเลาะวิวาทระหว่างคุณหนูตัวจริงและตัวปลอม หลังจากดูไลฟ์ไปหลายวันแล้วก็รู้สึกผิดหวัง

ไม่มีฉากการทะเลาะวิวาทระหว่างคุณหนูตัวจริงและตัวปลอมอย่างที่คาดหวังไว้ และที่สำคัญที่สุดคือ หนิงหนิงไม่ได้ให้ความร่วมมือเลย

เธอเกือบจะเอาคำว่า ‘ปลีกวิเวก’ มาแปะไว้บนหน้าแล้ว

ชีวิตประจำวันของเธอมีแค่กิน อ่านหนังสือ ปลูกดอกไม้ และยืนอยู่ที่หน้าต่างเป็นเวลานาน นอกจากดูวิดีโออาหารบ้างเธอแทบไม่แตะโทรศัพท์มือถือเลย

ถ้าไม่จำเป็นเธอก็ไม่ลงไปข้างล่างเลยเช่นกัน

ชีวิตแบบนี้ดูจืดชืดยิ่งกว่าพ่อแม่ของผู้ชมหลายคนเสียอีก อย่างน้อยพ่อแม่บางคนก็อาจจะติดเล่นไพ่นกกระจอกบ้าง

พวกเขารู้สึกว่าหนิงหนิงไม่เหมือนคนยุคใหม่เลยสักนิด กลับเหมือนคุณหนูสมัยโบราณที่ถูกเก็บตัวอยู่แต่ในเรือนชั้นใน

นับได้ว่า ตัวละครที่หนิงหนิงสร้างขึ้นมานั้นยอดเยี่ยมจริง ๆ

[ตอนนี้ของปลอมจะเดินสายสุขภาพงั้นเหรอ?]

[ฉันอยากดูว่าของปลอมจะแสร้งทำไปได้นานแค่ไหน]

หลังจากนั้นสองวัน เจียงเจินกับเจียงฉือซิงก็คืนดีกันในที่สุด สุดท้ายเจียงฉือซิงก็เป็นฝ่ายเข้าหาก่อน

พอดีมีข่าวว่าละครของเจียงเจินจะเริ่มถ่ายทำใหม่ และในที่สุดก็ได้นักแสดงมารับบทบาทที่เคยเป็นของหนิงหนิงแล้ว

เรื่องนี้ทำให้เจียงฉือซิงมีเหตุผลที่จะจัดงานเลี้ยงฉลองเล็ก ๆ ในวิลล่าหลังใหญ่นี้ เพื่อเป็นมื้ออาหารทะเลสุดพิเศษ เฉลิมฉลองให้กับการกลับมาถ่ายทำงานของเจียงเจิน

เขาได้เชิญจี๋เสี่ยวเสี่ยวและจี๋ซางมาร่วมทานอาหารมื้อพิเศษที่วิลล่าในตอนเย็น

พ่อครัวและคนรับใช้ของบ้านตระกูลเจียงต่างวุ่นวายอยู่ในห้องรับแขกตั้งแต่เช้า พวกเขาเตรียมวัตถุดิบอาหารและตกแต่งห้องรับแขก

พวกเขาแขวนลูกโป่งบนผนังและติดโปสเตอร์ของเจียงเจิน

เสียงตอกตะปูที่ผนังดังปัง ๆ เอะอะมาก

ปกติเวลาทีมงานรายการกินข้าวด้วยกัน พวกเขาจะระมัดระวังเรื่องการส่งเสียงมาก

หนิงหนิงมีการได้ยินที่ดี เธอรู้สึกว่าทีมงานรายการเสียงดังแล้ว แต่คนพวกนี้ เสียงดังยิ่งกว่าทีมงานรายการเสียอีก

หนิงหนิงลดการรับฟังลงให้ต่ำที่สุด แต่ก็ยังรู้สึกว่าพวกเขาเสียงดังอยู่ดี

พวกเขาทำตัวเหมือนพวกเผด็จการ ไม่สนใจเลยว่ากำลังสร้างความรำคาญให้คนอื่น

หนิงหนิงอารมณ์ไม่ดีมาก เธออดทนมาตลอดช่วงเช้า จนกระทั่งหนิงเหนียนกลับมาอารมณ์ของเธอถึงได้ดีขึ้น

วันนี้หนิงเหนียนกลับมาค่อนข้างช้า การทำอาหารก็ล่าช้าไปด้วย