แม่มดสาวทะลุมิติมาเป็นดาราตกอับ ใช้คำสาปนำทางสู่ชื่อเสียง - บทที่ 64 ลอยค้างอยู่กลางอากาศ

บทที่ 64 ลอยค้างอยู่กลางอากาศ

หนิงหนิงและหนิงเหนียนมักจะเป็นจุดสนใจของผู้คนไม่ว่าจะไปที่ไหน

แม้พวกเขาจะแยกตัวออกจากทุกคน แต่คนอื่น ๆ ก็ไม่อาจละสายตาจากพวกเขาทั้งสองได้

ตั้งแต่ตอนที่พวกเขาคุยกันเรื่องผี คนอื่น ๆ ก็แอบฟังอยู่แล้ว เมื่อได้ยินคำที่อ่อนไหวเช่นนี้ความอยากรู้อยากเห็นก็เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

เสียงสนทนาค่อย ๆ เบาลง และโดยไม่รู้ตัวทุกคนก็ได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่

เหล่าทายาทคนรวยต่างก็พกของขลังป้องกันภูตผีปีศาจติดตัวมาทั้งนั้น แต่ของเหล่านั้นกลับไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ พวกเขาจึงคิดว่าหนิงหนิงแค่พูดเหลวไหลไปเรื่อย

เจียงฉือซิงลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้ามา

เขาหยุดยืนตรงหน้าหนิงหนิง มองแก้วน้ำผลไม้รสสตรอเบอร์รี่ที่หนิงหนิงดื่มหมดแล้ววางไว้ข้าง ๆ พูดอย่างเย้ยหยันว่า “เธอนี่ไม่คิดเกรงใจกันเลยเหรอ!”

หนิงหนิงรู้สึกงุนงง เลยหันไปขอความช่วยเหลือจากหนิงเหนียน “อันนี้แพงมากเหรอ? เขาดูไม่ค่อยพอใจเลยนะ”

หนิงเหนียนยิ้ม “ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันจ่ายเงินให้เขาเอง”

หนิงหนิงพยักหน้า “งั้นรอฉันได้ค่าตัวแล้วจะเอามาคืนนายนะ”

“ได้”

เส้นเลือดที่ขมับของเจียงฉือซิงเต้นตุบ ๆ

สมแล้วที่ไม่ควรคุยกับหนิงหนิง เพราะแค่เธอพูดออกมาก็ทำให้คนโมโหตายได้แล้ว

อ้อ ใช่ ยังต้องบวกหนิงเหนียนไปด้วยอีกคน

เจียงฉือซิงมองไปทางหนิงเหนียน พร้อมกับแสดงสีหน้างุนงงออกมา “อ้าว ทำไมนายถึงนั่งอยู่ตรงนี้ล่ะ? ฉันเชิญนายด้วยเหรอ?”

หนิงเหนียนตอบกลับอย่างไม่สุภาพ “แล้วยังไง ห้องนั่งเล่นเป็นของบ้านนายหรือไง?”

เจียงฉือซิงหัวเราะเบา ๆ “ห้องนั่งเล่นจะเป็นของบ้านฉันหรือเปล่าฉันไม่รู้ แต่การที่พวกนายสองคนมาคุยเรื่องผี ๆ กัน มันรบกวนพวกเราเกินไป”

“วันนี้เป็นงานเลี้ยงฉลองของเจียงเจิน พวกนายมาคุยเรื่องอัปมงคลพวกนี้ นี่ตั้งใจเหรอ?”

นาน่าลุกพรวดขึ้นยืน ดวงตาที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงจ้องเขม็งไปที่เจียงฉือซิง ปีกผีเสื้อบนชุดของเธอกระพืออย่างรวดเร็วราวกับกำลังจะบินขึ้นมา

เธอกับเจียงฉือซิงยืนห่างกันไม่เกินหนึ่งเมตร หยกที่คอของเจียงฉือซิงมีสีแดงเลือดปรากฏขึ้นชั่วขณะ แล้วก็หายไปอย่างรวดเร็ว

หนิงหนิงพูดว่า “ระวังคำพูดและการกระทำของคุณหน่อย บางครั้งเวลาที่นินทาคนอื่น กำแพงมีหู แต่เวลาที่นินทาผีอาจไม่ได้อยู่แค่หลังกำแพง แต่ยืนอยู่ข้าง ๆ ตัวคุณเลยก็ได้”

เจียงฉือซิงรู้สึกร้อนวูบที่หน้าอก เมื่อก้มมองลงไปก็ไม่พบความผิดปกติใด ๆ

เขาก้มตัวลงมองตาของหนิงหนิง “ที่เธอพูดแบบนี้ ก็แค่อยากเรียกร้องความสนใจใช่ไหม เธออยากดึงดูดความสนใจของใครกันแน่ ของฉันหรือของตระกูลเจียง”

หนิงหนิงไม่ได้พูดอะไร วาเซียกัดฟันกรอดและถูกหนิงหนิงกดตัวลงไว้ ทั้งสองคนจ้องหน้ากันอย่างเงียบ ๆ

ผู้ชมแทบจะตื่นเต้นตายกันอยู่แล้ว

[ในที่สุดก็จะเปิดไพ่กันแล้วใช่ไหม?]

[ตบหน้าของปลอมซะต่อหน้าต่อตาเลย! มันช่างสะใจจริงๆ!]

[ขำตาย พอโดนแฉเข้าหน่อย ของปลอมก็ไม่กล้าพูดเลย]

[บางทีหนิงหนิงอาจจะรู้สึกว่ามันไร้สาระเกินไปก็ได้]

จี๋เซาดันตัวเจียงเจินด้วยความตื่นเต้น “เขาฉีกหน้ากันซึ่ง ๆ หน้าเพื่อเธอเลยนะ!”

เจียงเจินพูดอย่างเขิน ๆ “ก็มันเป็นความผิดของหนิงหนิงเองนั่นแหละ”

ใครใช้ให้หนิงหนิงพูดจาเหลวไหลไร้สาระ เรื่องผีบ้าอะไรก็ไม่รู้

หนิงหนิงฉวยโอกาสตรวจสอบสภาพวิญญาณของเจียงฉือซิง วิญญาณของเขากำลังแปรปรวนและไม่สงบ

ไอแห่งความตายจะส่งผลต่ออารมณ์ของผู้คน และจะขยายอารมณ์ด้านลบให้รุนแรงขึ้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

วิญญาณของเจียงฉือซิงในตอนนี้ เต็มไปด้วยอารมณ์ด้านลบต่าง ๆ

ฉุนเฉียว โกรธ กระวนกระวาย…

หนิงหนิงไม่พูดอะไร นั่นทำให้เจียงฉือซิงยิ่งรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นเรื่อย ๆ วาเซียที่อยู่บนตักของเธอจ้องมองเจียงฉือซิงไม่วางตา การมองคนด้วยสีหน้าแบบนั้น ทำให้รู้สึกขนลุกซู่

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เจียงฉือซิงคงไม่กล้าทำแบบนี้อย่างแน่นอน

แต่ตอนนี้ในใจของเขาลุกโชนด้วยความโกรธที่บอกไม่ถูก จนทำให้เขายื่นมือไปหาหนิงหนิง

วาเซียเบิกตากว้าง ไม่นึกว่าเขาจะกล้าลงมือกับหนิงหนิงจริง ๆ

วาเซียอ้าปากออก

เตรียมจะกัดเจียงฉือซิงให้ตาย!

ไม่ทันที่เจียงฉือซิงจะได้แตะตัวหนิงหนิง หนิงเหนียนก็ลุกขึ้นพรวดพราด กระชากคอเสื้อของเจียงฉือซิงแล้วดึงเขาเข้ามา เจียงฉือซิงก็ตอบสนองเร็วมากเช่นกันเขาย้อนมือกลับไปกระชากคอเสื้อของหนิงเหนียน

ผู้กับกับเว่ยฉือรีบวิ่งออกมาห้ามทันที “มีอะไรก็พูดกันดี ๆ อย่าทะเลาะกันครับ!”

เจียงเจินก็ร้อนใจ ลุกขึ้นยืน “เจียงฉือซิง นายคิดจะทำอะไรน่ะ?”

วาเซียรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย “น้องชายคนนี้ของเธอ ปฏิกิริยาเร็วพอตัวเลยนะ”

หนิงหนิงแสดงสีหน้าจริงจังอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็น “หนิงเหนียน ปล่อยเขา”

หนิงเหนียนปล่อยเจียงฉือซิงอย่างไม่พอใจนัก เจียงฉือซิงเลิกคิ้วใส่หนิงเหนียนอย่างผู้ชนะ

เจียงเจินวิ่งเข้ามาจัดคอเสื้อให้เจียงฉือซิง “ทำไมนายถึงได้ใจร้อนแบบนี้ล่ะ!”

เจียงฉือซิงยิ้มยั่วยุใส่หนิงหนิงอีกครั้ง

หนิงหนิงอุ้มวาเซียขึ้นมาแล้วตบ ๆ เบาะตรงกลาง “หนิงเหนียน มานั่งตรงนี้สิ”

หนิงเหนียนอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วเดินมานั่งอย่างว่าง่าย

เจียงฉือซิงแค่นเสียงหึ! “ช่างเป็นคนที่ชอบเลียนแบบคนอื่นจริง ๆ”

หนิงหนิงกำชับหนิงเหนียนว่า “เขาเป็นคนที่แม้กระทั่งวิญญาณก็แปดเปื้อนไปด้วยไอแห่งความตาย อย่าไปเข้าใกล้เขามากนักนะ เดี๋ยวนายจะพลอยโชคร้ายไปด้วย”

มือของเจียงเจินที่กำลังจัดคอเสื้ออยู่ชะงักไป

เจียงฉือซิงหันมาถาม “เธอพูดว่าอะไรนะ?”

หนิงหนิงเองก็เริ่มหมดความอดทน เธอรำคาญเจียงฉือซิงจนจะตายอยู่แล้ว

“พูดว่าอะไรน่ะเหรอ ตัวคุณเองน่าจะรู้ดีที่สุดไม่ใช่หรือไง?”

เจียงฉือซิงตาแดงก่ำ “เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไร?”

เจียงเจินตกใจกับท่าทางของเขาจนต้องถอยหลังไปหลายก้าว

“คุณไม่รู้จริง ๆ เหรอ ทำไมคุณถึงได้โง่อย่างนี้?”

เว่ยฉือเริ่มปวดหัว “คุณหนูครับ ช่วยพูดให้น้อยลงหน่อยได้ไหม ขอร้อง”

เขาส่งสายตาให้กลุ่มคนที่นั่งดูเรื่องสนุกอยู่ พวกเขาก็กรูกันเข้ามารั้งตัวเจียงฉือซิงไว้

“ช่างมันเถอะ ๆ วันนี้เป็นงานเลี้ยงฉลองของเจินเจินนะ”

“ใช่แล้ว เธอจะพูดจาเหลวไหลก็ปล่อยเธอพูดไปสิ ไม่สนใจเธอก็จบแล้ว”

“ถ้าคุณโกรธเธอก็เท่ากับว่าคุณติดกับดักเธอแล้วนะ” เจียงฉือซิงที่กำลังโมโหอยู่ จู่ ๆ สายตาก็เหลือบไปเห็นภาพผีเสื้อที่หนิงเหนียนวางไว้บนโต๊ะกาแฟ

เขาก้มลงมองหยกสีเขียวที่อกของตัวเอง ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

เขามองไปที่ข้าง ๆ ตัวหนิงหนิงอีกครั้ง ไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้นเลย

เจียงฉือซิงหัวเราะออกมาทันที

เขาเพิ่งจะหลงเชื่อการแกล้งหลอกผีของหนิงหนิง

เขาโบกมือไปมา “ขอบคุณทุกคนครับ ผมไม่เป็นไรแล้ว”

เจียงฉือซิงหยิบรูปภาพผีเสื้อขึ้นมา “นี่น่ะเหรอ ที่เธอบอกว่าเป็นของที่ผีผู้หญิงให้เธอช่วยแขวนกลับไปที่เดิม?”

หนิงหนิงหรี่ตามอง “อย่าแตะต้องมันนะ!”

เมื่อเห็นหนิงหนิงไม่พอใจ เจียงฉือซิงกลับรู้สึกสนุกขึ้นมาทันที “อยากจะแขวนกลับไปเหรอ ฉันบอกแล้วไงว่าต้องได้รับอนุญาตจากฉันก่อน”

“ทำไมต้องได้รับอนุญาตจากคุณด้วย?”

ใบหน้าของเจียงฉือซิงปรากฏรอยยิ้มล้อเลียน “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันนะ เธอก็ลองมาถามฉันเองสิ~”

พูดจบ เขาก็ยกมือขึ้นทันทีแล้วขว้างภาพวาดลงพื้นอย่างแรง

หนิงเหนียนพุ่งตัวออกไปตามสัญชาตญาณ

ภาพที่จินตนาการไว้ว่ากรอบรูปจะตกลงพื้น และกระจกแตกกระจายไม่ได้เกิดขึ้น กรอบรูปหยุดนิ่งกลางอากาศขณะที่ร่วงลงมาได้ครึ่งทาง

มันหยุดนิ่งตรงหน้าของหนิงหนิง ลอยค้างอยู่กลางอากาศอย่างนั้น

ห้องนั่งเล่นตกอยู่ในความเงียบสงัด

ไม่มีใครพูดอะไรสักคำ

ห้องไลฟ์สดที่ปกติจะเต็มไปด้วยคอมเมนต์ลอยผ่าน ตอนนี้กลับโล่งจนสะอาดตา

ผู้ชมต่างตกตะลึงกับเหตุการณ์ประหลาดนี้จนลืมพิมพ์ข้อความ

มีข้อความแสดงความคิดเห็นผ่านหน้าจอเพียงไม่กี่ข้อความเท่านั้น

[ผีผู้หญิงดูโกรธมากเลยนะ]

วาเซียถอนหายใจ

เฮ้อ หาเรื่องใส่ตัวเองแท้ ๆ

หนิงหนิงเงยหน้าขึ้น มองไปทางนาน่าที่ร่างกายเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

“ฉันบอกแล้วว่าไม่มีประโยชน์ เขาต้องการให้เธอพูดกับเขาซึ่ง ๆ หน้า”

ทุกคนมองตามสายตาของเธอไป แต่ก็ไม่เห็นอะไรเลย

หน้าผากของเจียงฉือซิงเต็มไปด้วยเหงื่อ ร่างกายของเขาเย็นเยียบไปทั้งตัว

ในตอนนั้นเอง พวกเขาก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น

“ได้ยินแล้ว”