แม่มดสาวทะลุมิติมาเป็นดาราตกอับ ใช้คำสาปนำทางสู่ชื่อเสียง - บทที่ 78 ความรู้พื้นฐานที่ต้องอ่านเพิ่มเติม

บทที่ 78 ความรู้พื้นฐานที่ต้องอ่านเพิ่มเติม

หลังจากที่ทีมงานทำความสะอาดเสร็จ เว่ยฉือก็ปรากฏตัวขึ้น

เขายิ้มและพูดติดตลกว่า “มีคนเยอะมากเลยในห้องไลฟ์สดนี้ ผมเดาว่าคงมีหลายคนสงสัยเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นคืนนี้ใช่ไหมครับ?”

[ใช่ๆๆ!]

[ใช่!]

[ของปลอมยังไม่ตายเหรอ?]

“ดังนั้น เพื่อตอบสนองความอยากรู้อยากเห็นของทุกคน ทางรายการจึงตัดสินใจออกอากาศพิเศษแบบกะทันหัน ทุกคนก็มาอยู่ที่นี่พร้อมหน้าแล้ว เราจะมาช่วยกันไขปริศนาว่า คืนนี้มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นกันแน่”

เว่ยฉือถอยหลังเพื่อเผยให้เห็นแถวคนที่นั่งอยู่บนโซฟา

“งั้นเราจะเริ่มยังไงดีครับ?”

จี๋หยวนชิงเป็นจุดสนใจของผู้คนไม่ว่าจะไปที่ไหน เขาก็คุ้นเคยกับการควบคุมสถานการณ์แบบนี้เป็นอย่างดี เขากระแอมเบา ๆ แล้วกำลังจะอ้าปาก

เฉินมู่พูดตรง ๆ ว่า “งั้นเริ่มจากที่มาของผีสาว เช่น พวกเราค้นพบได้ยังไงว่าเธอเป็นผีตายโหงกันก่อนดีกว่า”

จี๋หยวนชิง ??

จงใจพูดถึงเรื่องที่ไม่ควรพูดชัด ๆ

เจียงเจินกลับคิดถึงเรื่องอื่น “ฉันอยากรู้ว่าทำไมหนิงหนิงดูเหมือนจะรู้มาตั้งนานแล้วว่าในห้องของเจียงฉือซิงมีผี ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก จนทำให้เจียงฉือซิงหมดสติอยู่แบบนี้”

หนิงหนิง “หา? มันเกี่ยวอะไรกับฉันด้วย?”

ทำไมเรื่องของเจียงฉือซิงถึงกลายเป็นความผิดของเธอไปได้

หนิงเหนียนมองไปที่เจียงเจิน

สายตาที่เย็นชาราวกับน้ำแข็ง ไม่มีความอบอุ่นแม้แต่น้อย

เขามองเธอราวกับมองศพ

เจียงเจินสะอึก คำพูดที่จะเอ่ยออกมาก็ติดอยู่ที่ลำคอ

เธอรู้สึกหวั่นกลัวสายตาแบบนั้นของหนิงเหนียน

ในอดีตที่ผ่านมาหนิงเหนียนมักจะใช้สายตาแบบเดียวกันนี้ นอนคว่ำอยู่บนพื้น มองเธอที่ถูกพ่อแม่บุญธรรมปกป้องอยู่ข้างหลัง

ความคิดสกปรกทั้งหมด ภายใต้สายตาแบบนี้ดูเหมือนจะไม่สามารถซ่อนเร้นได้เลย

ถูกจับได้แล้ว

เจียงเจินกัดริมฝีปากแน่น

หนิงเหนียนเข้าใจแจ่มแจ้งในใจ เอ่ยเสียงเย็นชา “จำเป็นต้องให้คนอื่นมาเตือนด้วยเหรอ? เจียงฉือซิงไม่ได้มีหยกคอยปกป้องอยู่หรอกเหรอ หรือว่าเธอกำลังสงสัยในประสิทธิภาพของหยก?”

จี๋หยวนชิงสีหน้าไม่ค่อยดีนัก

เจียงเจินส่ายหน้า “ไม่ใช่ ฉันไม่ได้สงสัยอะไรทั้งนั้น!”

หนิงเหนียนพูดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “เจียงฉือซิงไม่ใช่เพราะตัวเองทำตัวเองหรอกเหรอ? แต่กลับกลายเป็นว่าเพราะความหยิ่งผยองของพวกนาย จู่ ๆ ก็โยนความผิดให้เธอ แล้วตอนนี้ยังจะให้เธอต้องแบกรับมันอีก”

หนิงหนิงเงยหน้าขึ้นมองดูหนิงเหนียน

หนิงเหนียนหันไปพยักหน้าให้เฉินมู่ ท่าทางสุภาพขึ้นมาทันที “คุณสารวัตรเฉิน ช่วยเล่าให้ฟังหน่อยได้ไหมครับ ว่าคุณพบเบาะแสได้ยังไง เพราะทางฝั่งของสำนักเซียนก็เตือนไปหลายครั้งแล้ว แต่ก็ยังไม่มีใครพบอะไร พวกเขาคงอธิบายได้ไม่ชัดเจน”

จี๋หยวนชิงสีหน้าดูแย่ลงกว่าเดิม

เฉินมู่พยักหน้า “ได้ครับ จริง ๆ มันก็ง่ายมาก จี๋ไหลนายเล่าเถอะ”

ใบหน้าของจี๋หยวนชิงดำมืดลงเรื่อย ๆ

จี๋ไหลตอบว่า “ง่ายมาก แค่ดูที่รอยแผล”

เมื่อเขาพูดจบ ทุกคนก็หันไปมองนาน่า

นาน่ารู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

ผีผู้หญิงตรงหน้าพันผ้าปิดมิดชิด จนไม่สามารถมองเห็นอะไรได้เลย

จี๋ไหลพูดว่า “ตอนที่เธอปรากฏตัวที่บันไดเมื่อเวลา หนึ่งทุ่มสิบห้านาทีตอนนั้นมีรอยแผลเป็นที่ข้อมือของเธอ”

เจ็ดนาฬิกาสิบห้านาที นับถอยหลังจากเวลานั้น

ช่วงเวลานั้นพอดีกับที่เจียงเจินกลับมาถึงบ้านพัก และงานฉลองเพิ่งจะเริ่มต้นได้ไม่นาน

ก็คือตอนที่เจียงเจินบอกให้เจียงฉือซิงไปเชิญหนิงหนิงที่ยืนอยู่ชั้นสองให้มาร่วมงานฉลอง

และในเวลานั้นเอง ผีผู้หญิงตนนี้ก็อยู่ที่นั่นจริง ๆ

สีหน้าของเจียงเจินซีดขาว

จี๋หยวนชิงขมวดคิ้วแน่น

เจ็ดโมงสิบห้านาที? มีผีอยู่บนบันได?

ทำไมเขาถึงไม่เห็น?

ทั้ง ๆ ที่เขาดูการไลฟ์สดอยู่ตลอดเวลา

เพราะในรายการนี้มีแมวตัวหนึ่งที่พิเศษมาก ทุกวันจะมีข้อความส่วนตัวมากมายส่งมาถามเขาเกี่ยวกับแมวตัวนี้

จี๋หยวนชิงรู้สึกสนใจมากเลยมาดู

แมวตัวนี้ช่างพิเศษจริง ๆ ถูกใจเขามาก

เขาตั้งใจว่าจะซื้อแมวตัวนั้นมาเลี้ยงเอง

แต่ดูเหมือนว่า แมวตัวนี้จะสนิทกับหนิงหนิงเป็นพิเศษ ไม่รู้ว่าหนิงหนิงจะยอมให้ไหม

จี๋หยวนชิงคิดว่าไม่น่ามีปัญหาอะไร อย่างมากก็แค่ต้องเอาใจหน่อย กับสถานการณ์ของหนิงหนิงในตอนนี้ คงไม่ปฏิเสธโอกาสที่จะได้สานสัมพันธ์กับตระกูลจี๋แค่เพราะแมวตัวเดียวเหรอ

ใครจะไปรู้ว่า มองไปมองมาก็ถึงเวลาที่รายการจะเริ่มแล้ว

เขาเห็นเพียงผีผู้หญิงเดินตามหนิงหนิงลงมาจากบันได แต่บนชั้นบนนั้นเขาไม่เคยเห็นเธอเลย

จี๋ไหลพูดต่อว่า “ตอนเวลาเจ็ดโมงสิบห้านาที บนข้อมือของเธอมีรอยแผลจากมีดห้ารอย เธอยืนอยู่บนบันไดเป็นเวลาสิบนาที หลังจากผ่านไปสิบนาที รอยแผลบนข้อมือเธอหายไปสองรอย”

“ง่าย ๆ แค่นั้นแหละครับ”

จี๋ไหลพูดจบ

จี๋หยวนชิงถึงบางอ้อ “อ้อ เป็นแบบนี้นี่เอง”

คอมเมนต์ในไลฟ์ก็พากันเข้าใจในทันที พวกเขาเริ่มทยอยส่งเข้ามามากมาย

[เป็นอย่างนี้นี่เอง!]

[ว้าว สังเกตละเอียดมากเลย]

จี๋หยวนชิงแสดงสีหน้าเสียใจ “ฉันนี่มันสะเพร่าจริง ๆ เป็นความผิดของฉันเอง”

[ฮ่า ๆ ๆ คุณชายจี๋ ตอนนั้นคงจะตื่นเต้นเกินไปเลยไม่ทันสังเกตสินะ]

[คราวหน้าก็อย่าได้สะเพร่าแบบนี้อีกนะคุณชายจี๋]

…

มีเพียงกลุ่มลูกคนรวยที่มองหน้ากันไปมาอย่างงุนงง

หา?

แค่นี้เองเหรอ?

เขาพูดอะไรกัน?

จี๋เซายิ่งสงสัยมากขึ้นเรื่อย ๆ “พี่ชาย มันหมายความว่ายังไงอ่ะ?”

จี๋หยวนชิงกำลังจะอธิบาย

แต่หนิงหนิงดูสงสัยมากกว่าเธอเสียอีก “นี่ขนาดนี้แล้วยังไม่รู้อีกเหรอ?”

จี๋เซา “ทำไมฉันต้องรู้ด้วยล่ะ?”

หนิงหนิงเหลือบมองพวกเขาก่อนจะพูดว่า “ก็เพราะว่ามันเป็นความรู้พื้นฐานที่ต้องอ่านเพิ่มเติมตั้งแต่ชั้นประถม พวกคุณไม่เคยอ่านหนังสือกันเลยหรือไง?”

จี๋เซาและบรรดาลูกคนรวยคนอื่น ๆ ??

หนิงหนิงหันไปพูดกับน้องชายว่า “หนิงเหนียนนายช่วยอธิบายให้พวกเขาฟังหน่อยว่าเรื่องมันเป็นยังไง”

หนิงเหนียนพยักหน้ารับ

หนิงเหนียนเอ่ยราวกับท่องหนังสือ “โดยปกติเวลาคนเราตายแล้วกลายเป็นวิญญาณ รูปลักษณ์ภายนอกจะคงอยู่ในสภาพวินาทีสุดท้ายก่อนตาย มีเพียงผีตายโหงเท่านั้นที่ถูกขังอยู่ในห้วงเวลาสุดท้ายก่อนตาย ดังนั้น สภาพร่างกายของพวกเขาจะเปลี่ยนแปลงไปเรื่อย ๆ ตามช่วงเวลาสุดท้ายก่อนตาย”

“เนื้อหาข้างต้นมาจากหนังสืออ่านเสริมความรู้พื้นฐานภาคบังคับชั้นประถมศึกษาปีที่ห้า ‘ความรู้พื้นฐานเบื้องต้นของสำนักเซียนฉบับสมบูรณ์’ บทที่สี่หัวข้อที่ สองว่าด้วยเรื่องผีตายโหงในหมวดผีประเภทพิเศษ”

หนิงเหนียนกวาดสายตามองกลุ่มคนที่นั่งอยู่อีกฟากหนึ่ง

บรรดาลูกคนรวย…

คนทั้งกลุ่มรู้สึกอับอายขายหน้า อยากจะเอาหัวมุดลงไปในรอยแยกของพื้นดิน

[ฮ่า ๆ ๆ นี่แหละที่เรียกว่าการดูถูกโดยที่ไม่จำเป็นต้องใช้คำหยาบสักคำ!]

[ก็บอกแล้วว่าคนพวกนี้ไม่เคยอ่านหนังสือกันเลย]

[เรื่องแค่นี้ยังต้องอ่านหนังสืออีกเหรอ นี่มันความรู้ทั่วไปชัด ๆ]

เฉินมู่พยักหน้า “ใช่ครับ ผมขอเสริมอีกนิดว่าเวลาของการเวียนว่ายตายเกิดนั้นจะเดินถอยหลัง ดังนั้นบาดแผลของเธอจะค่อย ๆ จางลงเรื่อย ๆ จนกระทั่งบาดแผลบนข้อมือหายไปทั้งหมด เธอก็จะกลับเข้าสู่วินาทีสุดท้ายก่อนตาย ที่เป็นช่วงเวลาที่บาดแผลลึกและเจ็บปวดที่สุดอีกครั้ง แล้วก็จะเริ่มวงจรการเวียนว่ายตายเกิดอีกครั้ง”

ช่างโหดร้ายเหลือเกิน

ทุกคนอดไม่ได้ที่จะหันไปมองนาน่า

เธอสวมชุดกระโปรงที่หรูหรา มือซ้ายถือภาพวาด มือขวากำชายกระโปรงแน่น

ที่ชายกระโปรงมีผีเสื้อนรกกำลังกระพือปีกอยู่

เธอนั่งอยู่อย่างเงียบ ๆ ราวกับเป็นหญิงสาวธรรมดาคนหนึ่ง

หากไม่มีใครพูดออกมา ใครจะรู้ล่ะว่าเธอเป็นผี

แขนเสื้อที่ยาวปิดบังรอยแผลที่ข้อมือของเธอเอาไว้

แต่ตอนนี้ควรจะเป็นช่วงที่รอยแผลของเธอหนักที่สุดและเจ็บปวดที่สุด

แต่เธอกลับไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย ราวกับว่าชินชาไปแล้ว

ช่างโหดร้ายจริง ๆ

เมื่อความเจ็บปวดบรรเทาลงในที่สุด มันกลับไม่ใช่จุดสิ้นสุด แต่เป็นการเริ่มต้นของนรกแห่งใหม่

เมื่อคิดดูแล้ว มันช่างน่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน

จี๋เสี่ยวเสี่ยวสะดุ้งเฮือกด้วยความหวาดกลัว

ผู้ชมจำนวนมากที่อยู่ที่หน้าจอต่างแสดงสีหน้าทนดูไม่ได้

จี๋หยวนชิงพูดว่า “แต่ก็ยังไม่แม่นยำอยู่ดีนี่ครับ ผีสามารถใช้วิชามายาลวงตาได้นะ แล้วคุณจะรู้ได้ยังไง ว่านี่คือรูปลักษณ์ที่แท้จริงของเธอ?”

ตอนนี้วิญญาณตนนี้อาจจะใช้วิชามายาลวงตาเพื่อซ่อนร่างที่เต็มไปด้วยเลือดของเธอไว้

เฉินมู่ตอบ “เราไม่แน่ใจครับ ดังนั้นเราถึงมาที่นี่เพื่อยืนยันว่าเธอเป็นอะไรกันแน่ ตอนนี้ก็พิสูจน์ได้แล้วว่า เธอเป็นผีตายโหงจริง ๆ”

จี๋ไหลพูดอย่างหงุดหงิด “จี๋หยวนชิงเรื่องนี้น่าจะถามคุณมากกว่านะ ไม่มีหลักฐานอะไรเลยก็จะมาจับผีซะแล้ว พูดให้ถูกนะ บ้านหลังนี้มันเป็นเขตของวิญญาณผีตายโหง พวกเราต่างหากที่เป็นผู้บุกรุก”

คำพูดนี้ปลุกคนที่กำลังฝันให้ตื่นขึ้น