แม่มดสาวทะลุมิติมาเป็นดาราตกอับ ใช้คำสาปนำทางสู่ชื่อเสียง - บทที่ 87 ปลุกฉันขึ้นมาเพื่อให้จัดการกับผีตายโหงงั้นเหรอ?

บทที่ 87 ปลุกฉันขึ้นมาเพื่อให้จัดการกับผีตายโหงงั้นเหรอ?

หนิงหนิงพูดว่า “เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงตกใจขนาดนั้น สำนักเซียนก็มีผีรับใช้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?”

จี๋หยวนชิงสีหน้าเปลี่ยนไปทันที “คุณหนิง คำพูดแบบนี้พูดมั่วไม่ได้นะครับ”

สีหน้าของเขาดูไม่ดีเอาเสียเลย

หนิงหนิง “ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะเก็บเป็นความลับ”

จี๋หยวนชิง “…”

ทำไมถึงต้องทำเหมือนว่าถูกเขาขู่ให้ปิดปากด้วย แบบนี้ก็ยิ่งจะอธิบายอะไรไม่ได้เลย

หนิงหนิงเก็บลูกแก้วคริสตัลกลับเข้าไปในกระเป๋าอีกครั้ง

แล้วหยิบพัดพับที่มีอยู่ก่อนหน้านี้ออกมาจากกระเป๋า

ทุกคน ???

กระเป๋าใบเล็กแค่นั้น ทั้งลูกแก้วคริสตัลทั้งพัดพับมันใส่เข้าไปได้ยังไงกันนะ

จี๋ไหลจ้องมองกระเป๋าด้วยความสงสัย

ทันใดนั้น ดวงตาสีเขียวของงูบนกระเป๋ากะพริบวูบหนึ่ง

จี๋ไหล ! ! !

หนิงหนิงถามนาน่าว่า “รูปที่ต้องแขวนของคุณล่ะ ก่อนหน้านี้ฉันสัญญาว่าจะช่วยแขวนให้นี่”

นาน่าส่งรูปแขวนให้หนิงหนิง หนิงหนิงถือภาพแขวนแล้วเทียบกับผนังสักครู่ จากนั้นก็ส่งภาพให้หนิงเหนียน

“นายตัวสูง ช่วยเอาไปแขวนให้หน่อยนะ”

หนิงเหนียนรับคำ แล้วถือภาพเดินไปที่ริมผนัง

ผนังเรียบเกลี้ยงเพราะโดนลมแรงพัดกระหน่ำ

ตะปูยังคาอยู่บนผนัง หนิงเหนียนเขย่งปลายเท้าพยายามแขวนรูปกลับที่เดิม แต่ก็ยังไม่สามารถแขวนได้ เขาคลำไปที่กรอบรูปแล้วรู้สึกถึงความขรุขระ

ชำเลืองมองหนึ่งที

บนกรอบรูปมีตัวอักษรขนาดเล็กสามตัวที่สลักไว้อย่างจาง ๆ

‘เยว่เยว่มอบให้’

หนิงเหนียนลองอีกครั้ง คราวนี้แขวนสำเร็จ ผีเสื้อกลับมาบินเต้นระบำบนผนังอีกครั้ง

ดวงตาของนาน่าที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าโปร่งจ้องมองภาพแขวนอย่างไม่วางตา

เธอรู้สึกร้อนวูบขึ้นมาที่หน้าอกอย่างกะทันหัน

เธอยกมือลูบหน้าอก

หนิงหนิงโบกพัดไปมาพลางพูดว่า “เรียบร้อย ฉันทำตามสัญญาแล้ว สัญญาระหว่างคุณกับฉันสมบูรณ์แล้วนะ”

นาน่าไม่ได้สนใจลึกลงไปว่าสัญญาที่ทำขึ้นนั้นมีความหมายว่าอะไร

หนิงหนิงมองไปที่คนอื่น ๆ แล้วพูดอย่างช้า ๆ ทีละคำว่า “ฉันไม่สนใจว่าคุณเป็นใครหรือมีความคิดอะไรติดค้างอยู่ แต่ตั้งแต่วินาทีที่คุณตกลงกับฉัน คุณก็คือพี่เลี้ยงที่ฉันหามาให้หนิงเหนียน”

“ก่อนที่หนิงเหนียนจะหายดี และเพื่อให้งานของคุณสำเร็จ คุณต้องอยู่ที่วิลล่า ห้ามไปไหนทั้งนั้น”

“เข้าใจแล้วใช่ไหม?” หนิงหนิงถามนาน่าอีกครั้ง

นาน่าคลายมือที่กำแน่นออกพยักหน้ารับ “ค่ะ ตั้งแต่นี้ไปฉันจะตั้งใจทำงานให้ดี ๆ”

น้ำเสียงแฝงไปด้วยรอยยิ้มบาง ๆ

เฉินมู่และคนอื่น ๆ ชะงักไปครู่

ตอนนี้นาน่าที่อยู่ตรงหน้าหนิงหนิงมีท่าทางที่เรียบร้อยน่ารัก

ถ้าไม่บอกคงไม่มีใครรู้เลยว่าเธอเป็นผี

และมันตัดกับชุดเดรสสีดำของหนิงหนิง

รวมถึงหนิงเหนียนที่สวมเสื้อเชิ้ตสีดำด้วย

แถมยังมีแมวดำตัวหนึ่งอยู่แทบเท้า

จะพูดยังไงดีนะ

มันดูกลมกลืนกันอย่างประหลาด พอนาน่าอยู่ในนี้แล้วไม่รู้สึกขัดแย้งเลย

เฉินมู่พูดว่า “งั้นก็ได้ครับ ตอนนี้คงต้องให้นาน่าอยู่ที่นี่ก่อน”

จี๋ซางรีบพูดขึ้นมาทันทีว่า “ไม่จริงนะ? จะให้อยู่จริง ๆ เหรอ? ให้ผมอยู่กับผีเนี่ยนะ นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน?”

จี๋เสี่ยวเสี่ยวเยาะเย้ย “เป็นอะไรไป ทำไมต้องตกใจ? นายก็อยู่มาหนึ่งอาทิตย์แล้วไม่ใช่เหรอ ถ้าไม่กล้านอนก็ไม่ต้องนอน”

จี๋ซางโดนยั่วได้ง่ายมาก “ใครบอกว่าผมไม่กล้า! อยู่มาตั้งหนึ่งอาทิตย์แล้วจะกลัวอะไร! ผมจะอยู่ที่นี่แหละ”

หนิงเหนียนยกมือขึ้น “ฉันไม่มีปัญหา”

วาเซียยกอุ้งเท้าแมวขึ้นตาม ‘มันก็ไม่มีปัญหาเช่นกัน!’

เจียงเจินและเจียงฉือซิงไม่พูดอะไร จากสีหน้าดูไม่ค่อยมีความสุขนัก

เว่ยฉือเสนอ “งั้นแบบนี้แล้วกัน ให้แขกรับเชิญลงคะแนนเสียงตัดสิน ถ้าคนส่วนใหญ่ไม่อยากอยู่ที่นี่ ทางทีมงานจะหาสถานที่ถ่ายทำใหม่ แต่การถ่ายทอดสดอาจจะต้องหยุดพักสักสองสามวัน”

ในหน้าจอฝั่งคอมเมนต์แสดงเสียงคร่ำครวญ

ในฐานะผู้ชม

พวกเขาแสวงหาความตื่นเต้น แน่นอนว่าพวกเขาหวังให้แขกรับเชิญทั้งหมดยังคงอยู่ในวิลล่าหลังนี้ต่อไป

“ถ้าอย่างนั้น คนที่เห็นด้วยที่จะอยู่ที่นี่ยกมือขึ้น”

หนิงหนิงและหนิงเหนียนยกมือขึ้น จี๋เสี่ยวเสี่ยวคิดครู่หนึ่งแล้วยกมือขึ้น

เธอยิ้มอย่างอ่อนโยนให้จี๋ซาง

จี๋ซางกัดฟันแล้วยกมือขึ้น

ได้สี่คะแนนแล้ว

ผลลัพธ์ถูกตัดสินเป็นที่เรียบร้อย

เว่ยฉือนับ “หนึ่ง สอง สาม สี่ รวมทั้งหมดสี่คะแนน”

เมี๊ยว!

วาเซียตบที่ขาของเว่ยฉือ

เว่ยฉือก้มหน้าลงมอง

แมวน้อยชูอุ้งเท้าดำ ๆ ขึ้นมา

ยังมีมันอยู่นะ!

ตามองอะไรอยู่!

เว่ยฉือ “…ห้าคะแนน รวมทั้งหมดห้าคะแนน”

จี๋หยวนชิงยิ่งมองวาเซียก็ยิ่งชอบมากขึ้น

แมวตัวนี้อยากได้จังเลย

วาเซียสะบัดหน้า

คนพวกนี้!

มองอะไรกัน!

มองอีกทีจะควักลูกตาออกมาให้ดู!

เหล่าบรรดาลูกคนรวยที่แอบมองวาเซียรีบเบือนสายตาหนีอย่างตื่นตระหนก ตอนที่อยู่ชั้นบน พวกเขาจำได้ราง ๆ ว่าวาเซียน่าจะทำอะไรบางอย่างกับพวกเขา

จำไม่ค่อยได้

ช่างมันเถอะ

พวกเขาแอบมองอีกครั้ง

ทำไมถึงมีแมวน่ารักขนาดนี้นะ!

เจียงเจินและเจียงฉือซิงไม่เห็นด้วย

หนิงหนิงพูดว่า “ถ้าไม่เห็นด้วยก็ไม่ต้องอยู่ที่นี่ ไม่อยากอยู่ก็ไม่ต้องอยู่ ไม่ต้องมาทำให้ตัวเองลำบากหรอก”

เธอโบกมือราวกับไล่แมลงวัน “ไปเลย ไปเลย”

หนิงเหนียนกอดอก ริมฝีปากเหยียดยิ้ม เอียงหัวมองอย่างท้าทายไปที่เจียงฉือซิง

เจียงฉือซิงโมโหขึ้นมาทันที “ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ฉันจะอยู่ที่นี่”

เจียงเจินตกใจอย่างมาก “นายเป็นบ้าหรือไง ทำไมถึงจะอยู่ที่นี่อีก”

เจียงฉือซิงหน้าดำคล้ำไม่พูดอะไร ตัดสินใจแน่วแน่ที่จะอยู่

เจียงเจินตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว

“ฉันก็จะอยู่ที่นี่เหมือนกัน”

หนิงหนิงยังสามารถหนีออกมาจากการเวียนว่ายตายเกิดได้เลย ผีผู้หญิงตนนี้คงไม่มีอะไรน่ากลัวหรอก

แขกรับเชิญทุกคนเลือกที่จะอยู่ต่อ

[เย้! ทุกคนอยู่ต่อกันหมดเลย!]

[พวกคุณนี่นะ ไม่สนใจชีวิตของแขกรับเชิญกันเลยหรือไง?]

[พูดแบบนี้ได้ไง ถ้าไม่อยากดูก็ไม่ต้องดูสิ!]

[อยากดูจัง!]

[แต่การอยู่กับผีผู้หญิง จะไม่เป็นอะไรจริง ๆ เหรอ?]

[มีอะไรต้องกังวลล่ะ อยู่มาตั้งหนึ่งอาทิตย์แล้ว มีแค่เจียงฉือซิงคนเดียวที่เกิดเรื่อง ถ้าวันนี้ไม่ทำอะไรบ้า ๆ ก็คงไม่มีเรื่องอะไรหรอก]

[ที่พูดมาก็จริงนะ]

[แต่ฉันสงสัยมากกว่าว่า หนิงหนิงเป็นแม่มดจริง ๆ เหรอ?]

[อยากรู้จังเลย! อยากรู้จังเลย!]

[เรื่องแม่มดนี่พิสูจน์ได้ยาก แต่เรื่องผีผู้หญิงนี่ต่างกันลองไปถามผีเสื้อเพลิงดูสิ]

[จริงด้วย ผีเสื้อเพลิงเป็นเพื่อนสนิทกับเสี่ยวซี แถมยังอยู่ด้วยกันด้วย ต้องรู้เรื่องภายในแน่ ๆ]

[คนแปลกหน้าถามไปก็ไม่มีประโยชน์ หน่วยสืบสวนพิเศษถามมาตั้งนานแล้ว เธอก็ยังไม่ยอมพูดอะไรเลย ต้องให้คนสนิทถามถึงจะได้ผล]

[เรียกผีเสื้อเพลิงมาหน่อย!]

[สาวติดเน็ต! ทำไมตอนที่ต้องการเธอขนาดนี้ เธอถึงไม่อยู่ ฉันเสียใจมาก!]

[ไม่ต้องรีบหรอก ปล่อยให้ผีเสื้อเพลิงหลับพักผ่อนก่อน พอตื่นเช้ามาเห็นข้อความจากเพื่อนสนิท เธอคงนอนไม่หลับแน่ ๆ]

[สายไปแล้ว ฉันบอกบรรณาธิการไปแล้วให้ไปเร่งงานเธอ]

ซวี่หนานเยว่เพิ่งพิมพ์ข้อความเหล่านี้เสร็จ

เธอเปิดภาพแคปหน้าจอ ภาพค้างอยู่ที่จังหวะที่รูปถูกแขวนกลับขึ้นไปบนผนังอีกครั้ง

หญิงสาวที่สวมผ้าคลุมหน้ายืนจ้องมองภาพบนผนังนิ่งไม่ขยับ

ซวี่หนานเยว่จ้องมองนาน่าอยู่นานมาก

ห้องไลฟ์สดต่างพากันเรียกหาผีเสื้อเพลิงอย่างบ้าคลั่ง

ในเวลาเดียวกัน มุมหนึ่งของเมือง

ตีสามยามดึก

คฤหาสน์ของสำนักเซียนตระกูลจ้าวสว่างไสวด้วยแสงไฟ

หลังพุ่มไผ่ชายหนุ่มและหญิงสาวนั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างเกร็ง ๆ ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง โทรศัพท์ในกระเป๋าของหญิงสาวสั่นครืด ๆ เธอรีบหยิบขึ้นมาและกดปฏิเสธสายทันที

ชายหนุ่มชำเลืองตามองหญิงสาวอย่างแอบไม่พอใจ

ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ตรงตำแหน่งประธานสวมชุดสูทสีเทาอ่อน ดูน่าเกรงขามอย่างมาก

เขาถือบุหรี่ที่สูบไปครึ่งมวนอยู่ในมือ ค่อย ๆ สูดควันเข้าปอดอย่างไม่รีบร้อน ก่อนจะเอ่ยปาก “ดังนั้น ที่พวกคุณปลุกฉันขึ้นมาตอนนี้ ก็เพื่อให้ฉันช่วยจัดการกับผีตายโหงแค่ตนเดียวงั้นเหรอ?”