แม่สาวเข็มเงิน - ตอนที่ 544 : ไม่เสียแรงเปล่าทีข้ารักเจ้า

กงหว่านกับกงจิ’งไปดักรอติดต่อกันสองวัน แต่กลับไม่ได้รับอะไรมาสักอย่าง จนกระทังวันทีสามก็  ยังไม่เห็นเงาของเจียงหยุนชาน

ตอนนี’กงหว่านแน่ใจแล้วว่าเจียงหยุนชานกําลังหลบหน้าพวกนาง แต่นางไม่ยอม ล้มเลิกง่าย ๆ ในเมือแผนการนี’ใช้ไม่ได้ผลนางก็จะคิดหาแผนการอืน

ในวันนี’ นายท่านหญิงตีAตืนจากการนอนกลางวันและรู้สึกมึนศีรษะเล็กน้อย นาง กําลังจะเรียกเย่ชุ่ย แต่มือเล็ก ๆ ทีอ่อนนุ่มคู่หนึงกดลงมาตรงขมับของนางอย่าง ว่องไวและนวดคลึงให้อย่างเบามือ

นายท่านหญิงตีAหลับตาลง “หว่านเอ๋อร์รึ…? ช่วงนี’ไปเทียวเล่นทีไหนถึงไม่เห็น เงาของเจ้าเลย ดูท่าเจ้าคงรําคาญทีจะอยู่เป็ นเพือนคนแก่อย่างข้าแล้วล่ะสิ”

กงหว่านหัวเราะอย่างมีชีวิตชีวา ส่วนกงจิ’งทีอยู่ข้าง ๆ พูดขึ’นด้วยนํ’าเสียง

อ่อนโยน “นายท่านหญิงเข้าใจพีสาวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ พีสาวเริมหลงใหลในการ อ่านหนังสือเมือสองสามวันก่อน นางศึกษาความรู้อยู่ตลอดเวลาเลยเจ้าค่ะ”

นายท่านหญิงตีAอุทานเบา ๆ พลางเหลือบมองกงหว่าน “กงหว่านเริมมีความคิด ชอบอ่านและเริมศึกษาความรู้แล้วรึ แต่ข้าจําได้ว่าเมือสองสามปี ก่อนตอนทีที บ้านเชิญท่านอาจารย์มาสอน ใครกันทีมาหลบอยู่เรือนข้าตลอดช่วงนั’น”

กงหว่านกระเง้ากระงอด “โธ่! ท่านย่าเจ้าขา หว่านเอ๋อร์อยากอยู่เป็ นเพือนท่านย่า นะเจ้าคะ”

หลานสาวผู้น่ารักทําตัวออดอ้อน นายท่านหญิงตีAก็หัวเราะอย่างอารมณ์ดี

เมือกงหว่านเห็นว่าตัวเองกล่อมจนท่านย่าอารมณ์ดีแล้ว นางเอ่ยถามอย่างลองเชิง “ท่านย่า ข้าได้ยินมาว่าช่วงนี’ท่านย่ามักรู้สึกปวดศีรษะบ่อย ๆ ตอนทีตืนจากการ นอนกลางวันหรือเจ้าคะ ?”

พูดถึงตรงนี’นายท่านหญิงตีAขมวดคิ’ว “ใช่ คนเราพออายุเยอะแล้วก็ยากทีจะหลีก เลียงการเจ็บป่ วย”

กงหว่านพูดขึ’นอย่างออดอ้อนเช่นเดิม “ท่านย่าอายุเยอะทีไหนล่ะเจ้าคะ ต่อไป หว่านเอ๋อร์จะมาอยู่เป็ นเพือนท่านย่าตอนทีท่านย่านอนกลางวัน จะได้ช่วยนวด ศีรษะให้ท่านย่า เผือช่วยได้เจ้าค่ะ”

“ไอ้โย! หลานทีน่ารักของย่า” นายท่านหญิงตีAอารมณ์ดีมาก

“แต่ว่า… ท่านย่าเจ้าคะ แม้การนวดศีรษะแบบนี’จะทําให้รู้สึกสบาย แต่หว่านเอ๋อร์ กลัวว่าจะเป็ นการรักษาทีปลายเหตุ ไม่ใช่ทีต้นเหตุนะเจ้าคะ…” กงหว่านพูดขึ’น อย่างร้อนใจ “ท่านย่าเจ้าคะ ข้าคิดว่าเราเชิญหมอให้มาตรวจดูดีไหมเจ้าคะ ?”

พูดถึงเรืองนี’ นายท่านหญิงตีAรู้สึกโมโหเล็กน้อย “เมือสองสามวันก่อน แม่เจ้าช่วย เชิญหมอให้ข้าแล้วซึงหมอเองก็ตรวจไม่เจออะไร แค่บอกว่าอายุเยอะเลยปวด ศีรษะบ่อย ๆ เป็ นธรรมดา เท่านั’นไม่พอ ยังสังให้ดืมยาต้มทีรสขมจะตายและ บอกว่าบํารุงรักษาร่างกายให้ดี ๆ แต่ข้าคิดว่าหมอคนนั’นตรวจอาการคนแก่อย่าง ขอไปทีมากกว่า หมอกํามะลอรึเปล่าก็ไม่รู้!”

กงหว่านเออออตามคําพูดของนายท่านหญิงตีA “ใช่เลยเจ้าค่ะ หลายปี มานี’มีหมอ กํามะลอมากขึ’นเรือย ๆ ในเมืองหลวง คิดว่าท่านแม่คงถูกหลอกเช่นกันเจ้าค่ะ”

นายท่านหญิงตีAพ่นลมออกมาทางจมูกดังพรืดอย่างหงุดหงิด

กงหว่านเห็นว่าได้โอกาสแล้ว นางจึงส่งสายตาให้กงจิ’งผู้ซึงรู้จังหวะและก้าวเข้า ไปพูดกับนายท่านหญิงตีA “นายท่านหญิงเจ้าคะ ท่านลืมไปแล้วหรือเจ้าคะว่าบ้าน เราเองก็มีหมอเทวดาหรือก็คือภรรยาทียังไม่แต่งเข้าบ้านของพีชายใหญ่ เจียงป่ าว ชิงหรือหมอเทวดาเจียงทีรักษาอัมพาตให้กับองค์ไทเฮาและพระนางเจียฮุ่ยยังไง ล่ะเจ้าคะ”

สีหน้านายท่านหญิงตีAพลันเปลียนไปก่อนจะพูดอย่างไม่พอใจ “อยู่ดี ๆ เจ้าจะพูด ถึงนางทําไม แม้พีชายใหญ่ของเจ้าจะไม่มีตําแหน่งแล้ว แต่เขาก็เป็นแม่ทัพใหญ่ที ได้รับพระราชทานยศจากฮ่องเต้ เหอะ! ออกจะสูงส่งแท้ ๆ แต่กลับมาแต่งงานกับ หญิงสาวชาวบ้านคนหนึงเช่นนี’ ทั’งตระกูลกงของเราถึงกับเงยหน้าไม่ขึ’นกัน หมดแล้ว!”

นายท่านหญิงตีAยิงพูดก็  ยิงรู้สึกโมโห นางตบทีเท้าแขนเก้  าอี’ทีแกะสลักเป็ นรูปดอก เหมยลายฉลุ “ต่อไปห้ามพูดถึงนางอีก!”

กงหว่านสบตากับกงจิ’ง

กงหว่านพูดกล่อมเสียงเล็กเสียงน้อย “ท่านย่าเจ้าขา พูดแบบนี’ไม่ได้นะเจ้าคะ ท่านลองคิดดูสิว่าตอนนี’ออกพระราชโองการไปแล้ว และการแต่งงานของพีชาย ใหญ่กับเจียงป่ าวชิงคนนั’นยังไงก็ต้องเกิดขึ’น ต่อให้เราไม่เต็มใจแค่ไหนก็ไม่ สามารถล้มเลิกการแต่งงานได้ เมือถึงตอนนั’นหากว่าท่านทนดูต่อไปไม่ไหวจริง ๆ ก็ค่อยหาภรรยาหลักอีกคนให้กับพีชายใหญ่ก็ได้หนิเจ้าคะ ซึงถ้าท่านย่าค่อย เป็ นหูเป็ นตาดูภรรยาหลักอีกคนของพีชายใหญ่ให้ดี ๆ หว่านเอ๋อร์เชือว่าท่านย่า สามารถเลือกภรรยาทีกตัญ;ูและเชือฟังให้กับพีชายใหญ่ได้อย่างแน่นอนเจ้าค่ะ และเมือถึงตอนนั’น พีชายใหญ่กับพีสะใภ้ก็จะรักใคร่ปรองดองกัน ซึงนีก็เป็ น เรืองทีสวยงามเช่นกันไม่ใช่หรือเจ้าคะ ?”

นายท่านหญิงตีAฟังอย่างมีความสุข รอยย่นบนใบหน้าของนางเหมือนจางลงไปครู่ หนึงและนางมองกงหว่านอย่างชืนชม “คําพูดของเจ้าฟังดูมีเหตุผลมากทีเดียว ไม่ เสียแรงทีข้ารักและเอ็นดูเจ้า”

นายท่านหญิงตีAยิงคิดก็  ยิงมีความสุข นางเรียกเย่  ชุ่ยให้มาหา “เจ้าไปเปิ ดห้องเก็บ ของ ข้าจําได้ว่าเพิงใส่ผ้าโปร่งบางสีเขียวมรกตเข้าไปในห้องเก็บของเมือไม่กีวัน ก่อน มันเหมาะกับหว่านเอ๋อร์ เจ้านํามันไปสังตัดเย็บประกอบไปกับชุดหลักสวย ๆ ให้หว่านเอ๋อร์สักสองสามชุดสิ”

กงหว่านรู้อารมณ์ของนายท่านหญิงตีAมาแต่ไหนแต่ไรจึงไม่ปฏิเสธ แต่เลือกทีจะ รับไว้อย่างดีใจ ท่าทางของนางทําให้นายท่านหญิงตีAยิงมีความสุขมากกว่  าเดิม

“ท่านย่ายังคงรักข้ามาก หากว่าท่านแม่รู้เรืองนี’ นางจะต้องบ่นข้าอีกเป็ นแน่ ท่าน แม่ชอบบ่นว่าข้าโลภอยากได้ของดี ๆ ของท่านย่า” กงหว่านออดอ้อนนายท่าน หญิงตีAด้วยใบหน้ายิมแย้ม ‘

เห็นได้ชัดว่านายท่านหญิงตีAตามใจกงหว่านมาก นางเอ่ยขึ’น “ถ้าแม่เจ้าว่าเจ้าก็ให้ นางมาหาข้า ข้าจะให้ของหนานหนานผู้น่ารักสักเล็กน้อย แบบนี’ใครก็ว่าไม่ได้ แล้ว”

กงหว่านถือโอกาสพูดขึ’นตอนทีนายท่านหญิงตีAอารมณ์ดี “ท่านย่าเจ้าคะ หว่าน เอ๋อร์รู้ว่าท่านย่ารักหว่านเอ๋อร์ หว่านเอ๋อร์ก็รักท่านย่าเช่นกันเจ้าค่ะ ในราชวงศ์ต้า หลงเรานี’ ความกตัญ;ูกตเวทีเป็ นสิงสําคัญ พวกเราทีเป็ นคนรุ่นหลังควรแสดง ความกตัญ;ูในแบบของตัวเอง หว่านเอ๋อร์รู้ด้วยเช่นกันว่าท่านย่าไม่ชอบเจียง ป่ าวชิง แต่ตอนนี’ท่านย่าป่ วย การเรียกเจียงป่ าวชิงมารักษาก็ถือว่าให้นางได้แสดง ความกตัญ;ูในฐานะสะใภ้ล่วงหน้า นีคือหน้าทีของนางยังไงล่ะเจ้าคะ อีกอย่าง ท่านพ่อท่านแม่ของข้าก็เป็ นห่วงเรืองสุขภาพร่างกายของท่านย่าในช่วงนี’ การให้ เจียงป่ าวชิงมาตรวจอาการถือว่าเป็นการทําให้พวกเขาสบายใจเช่นกันนะเจ้าคะ”

นายท่านหญิงตีAขมวดคิ’วครุ่นคิด ในทีสุดก็พูดอย่างฝื นใจ “ก็ได้ ข้าเองก็ไม่ใช่ ผู้ใหญ่ประเภทไร้เหตุผล เจ้าไปบอกพีชายใหญ่ของเจ้าว่าให้เจียงป่ าวชิงมาทีจวน ในเช้าวันพรุ่ง” นายท่านหญิงตีAเงียบไปครู่หนึง ก่อนจะพูดเสริมอีกหนึง ประโยคด้วยสีหน้าบึ’งตึง “ใช่แล้ว ให้พีชายใหญ่ของเจ้าบอกกับเจียงป่ าวชิงคน นั’นด้วยว่าให้นางแต่งกายให้มันเรียบง่ายหน่อย รูปลักษณ์นางเป็ นทีดึงดูดสายตา เกินไป”

รอยยิมฉายวาบขึ ‘ ‘นมาบนใบหน้ากงหว่าน “ท่านย่า ตอนนี’พีชายใหญ่ยุ่งมากเลย เจ้าค่ะ เขาไม่มีแม้แต่เวลามาคารวะท่านย่า ข้าคิดว่าเขาคงไม่มีเวลาไปบอกต่อ ข้อความเช่นกัน มิเช่นนั’น ให้ข้าไปบอกเองดีกว่าเจ้าค่ะ”

เมือพูดถึงเรืองไม่มีเวลามาคารวะ นายท่านหญิงตีAรู้สึกไม่พอใจกงจี’ขึ’นมาเล็กน้อย

หลังจากทีกงจี’กลับตระกูลกงอย่างเป็ นทางการ มีเพียงไม่กีครั’งเท่านั’นทีอีกฝ่ ายจะ มาคารวะนายท่านหญิงตีA แม้ทุกครั’งนายท่านหญิงตีAจะบังคับตัวเองให้คิดว่าจี’เอ๋อร์ ยุ่งอยู่กับการทํากิจธุระให้ฮ่องเต้ซึงเป็ นเรืองทีเข้าใจได้ แต่เอาเข้าจริงนางก็ยัง หงุดหงิดอยู่มาก

อีกอย่าง หลานสะใภ้ในอนาคตยังไม่ใช่คนทีนางถูกอกถูกใจอีก นายท่านหญิงตีA แค่คิดก็รู้สึกอารมณ์เสียแล้ว

“เฮ้อ… หว่านเอ๋อร์ของย่า คงจริงอย่างทีเจ้าพูด คนแก่ทีน่ารําคาญอย่างข้าจะเป็ น หรือตาย พีชายใหญ่ของเจ้าไม่เคยมาสนใจ”

กงหว่านรีบพูดกล่อมนายท่านหญิงตีAด้วยนํ’าเสียงอ่อนโยน นายท่านหญิงตีAถึงจะ ค่อย ๆ กลับมาอารมณ์ดี แต่ความไม่พอใจของนางทีมีต่อกงจี’กลับเพิมมากขึ’น

ตอนทีกงหว่านกับกงจิ’งออกมาจากเรือนนายท่านหญิงตีA สาวใช้ทีอยู่ข้างหลังทั’ง สองคนต่างก็ถือผ้าโปร่งบางทีนายท่านหญิงตีAมอบให้ เดิมทีมีแค่กงหว่านเท่านั’น ทีได้รับผ้านี’ แต่เพือแสดงความสัมพันธ์อันดีระหว่างพีน้อง กงหว่านจึงแบ่งให้ กงจิ’งหนึงผืนโดยทําเป็ นแบ่งต่อหน้านายท่านหญิงตีA แม้นายท่านหญิงตีAจะไม่ ชอบคนทีมาจากบ้านสามเสมอมา นางก็ยังแอบพยักหน้าต่อพฤติกรรม “พีน้อง รักกัน” ของกงหว่าน

แน่นอนว่ากงจิ’งเอ่ยชมกงหว่านด้วยความรู้สึกดีใจระคนซาบซึ’ง พูดจนรอยยิมบน ‘ ใบหน้าของกงหว่านไม่จางหายไปแม้แต่น้อย

เมือมาถึงทางแยกไปทีเรือนของแต่ละคน กงหว่านก็ยิมแย้มพูดขึ ‘ ‘น “กงจิ’ง เจ้า กลับไปพักสักครู่เถอะ รอเวลาผ่านไปสักสองก้านธูปเจ้าค่อยไปจวนเจียงกับข้า”

“จ้ะ” กงจิ’งพยักหน้าพร้อมยิมอ่ ‘ อนโยน

จากนั’นกงหว่านก็กลับไปอย่างพึงพอใจพร้อมสาวใช้ข้างกายนาง

เมือร่างกงหว่านลับหายไปตรงหัวมุมทางเดิน รอยยิมอ่ ‘ อนโยนบนใบหน้ากงจิ’ง ค่อย ๆ จางหายไป นางเหลือบมองผ้าโปร่งบางสีมรกตทีอยู่ในมือของสาวใช้แล้ว แค่นหัวเราะ

‘เหอะ! กงหว่าน เจ้าชอบสังให้ข้าทําโน่นนีในตอนทีตัวเองหวังเอาผลประโยชน์ ทําเหมือนกับว่าข้าอยากได้และเสียดายผ้าเน่า ๆ นี’มากอย่างนั’นแหละ’

กงจิ’งหลุบสายตาลง นางอยากโยนผ้าโปร่งสีมรกตผืนนี’ลงทะเลสาบไปเลย ทว่า ไม่เพียงแต่นางจะทําเช่นนั’นไม่ได้ นางยังต้องแสดงท่าทางซาบซึ’งในบุญคุณและ นําผ้าโปร่งบางสีมรกตผืนนี’ไปสังตัดเย็บเป็ นชุดเพือสวมใส่ไปให้หัวหงอกหัวดํา เหล่านั’นดูอีกด้วย

กงจิ’งระบายอารมณ์กับตัวเอง ยังดีทีช่วงเวลาแบบนี’ใกล้สิ’นสุดลงเต็มทีแล้วและ นางรอคอยเหลือเกินให้ถึงวันนั’น