แม่สาวเข็มเงิน - ตอนที่ 546 : ถาวเซียง

“พี ทําไมถึงรีบขนาดนี’ล่ะ ?” ในรถม้าของจวนโฮ่ว กงจิ’งแสร้งทําเป็ นถามอย่างไม่เข้าใจ

กงหว่านมองกงจิ’งแล้วหัวเราะอย่างเย็นชา “เมือกี’นี’เจ้าเกือบทําให้ตระกูลกงของ เราอับอายขายขี’หน้า ทีบอกว่าใส่นํ’าตาลในชาอะไรนัน ไม่  คิดเลยว่าคําพูด เหลวไหลเช่นนี’เจ้ายังพูดออกมาได้”

สีหน้ากงจิ’งตืนตระหนกและงงงวย “พีหมายความว่ายังไง ข้าไม่ค่อยเข้าใจ”

กงหว่านมองกงจิ’ง ในหัวก็พยายามหาความเหนือกว่าของตัวเองเพือพูดกับอีกฝ่ าย สีหน้าของนางค่อย ๆ ผ่อนคลายลงก่อนจะถอนหายใจแล้วอธิบาย “ฟังนะกงจิ’ง การทีเจ้าไม่เข้าใจข้าก็พอรู้เหตุผลอยู่และมันพออภัยให้ได้ นางหญิงสารเลวเจียง ป่ าวชิงจงใจแสดงอํานาจข่มเรา ชานั’นไม่ใช่ชาธรรมดาแต่เป็ นชาเครือง บรรณาการจากในวังทีมีชือว่าถาวเซียง ว่ากันว่าจะมีให้เห็นเพียงสองหรือสามชัง ต่อปี เท่านั’น เมือลิ’มรสในช่วงแรก รสชาติของมันธรรมดา แต่เมือลองลิ’มรสอย่าง ละเอียด รสชาติทีมาในตอนหลังจะเป็นรสหวานของลูกท้อ ชานี’มีอยู่น้อยมาก ถ้า ไม่ใช่เพราะข้าชิมรู้รสเมือสักครู่ เจ้าก็คงทําให้ตระกูลกงของเราอับอายขายขี’หน้า ไปแล้ว”

กงหว่านยิงพูดก็  ยิงโมโห แม้แต่นางเองก็ยังเคยดืมชานี’เพียงไม่กีครั’ ง แต่เจียงป่ าว ชิงกลับนํามันออกมาต้อนรับแขกอย่างเป็นปกติได้ซะอย่างนั’น!

และเมือนึกย้อนไปถึงคําพูดถากถางของอีกฝ่ าย มันเหมือนเป็ นฝ่ ามือทีสะบัดลง มาบนหน้าของนางอย่างแรง

กงจิ’งแสดงท่าทางละอายใจระคนตกใจ “โอ้! แปลกประหลาดถึงเพียงนี’เลยรึ ?! พีสาว นีมันเป็ นความผิดของน้องทั’งหมด น้องต้องขอโทษพีด้วยจ้ะ”

เมือกงหว่านเห็นกงจิ’งมีท่าทียอมรับผิดทีน่าพอใจ นางถอนหายใจแล้วพูดขึ’น อย่างช้า ๆ “โทษเจ้าไม่ได้หรอก เพราะถึงยังไงก็เห็น ๆ กันอยู่ว่าเจ้าไม่ค่อยมี โอกาสได้สัมผัสกับชาชั’นดีแบบนี’เท่าไหร่ เพียงแต่ครั’งหน้าเจ้าอย่าคิดตื’น ๆ และ พูดอะไรน่าอายแบบนั’นออกไปอีกล่ะ”

เหอะ! ทีอย่างนี’มาทํายืนกระต่ายขาเดียวและไม่พูดถึงเรืองทีตัวเองชิมไม่รู้รสก่อน หน้านั’นแล้วยังพูดถากถางเจียงป่ าวชิงอีก

กงจิ’งค่อย ๆ กําหมัดแน่นอยู่ภายใต้แขนเสื’อ แต่นางยังคงพูดด้วยนํ’าเสียงอ่อนโยน ว่า “แต่เจียงป่ าวชิงเป็ นเพียงสามัญชนธรรมดา แล้วนางไปได้ชาดี ๆ แบบนี’มา จากทีไหนกัน ?”

กงหว่านหัวเราะเยาะ “ยังจะหามาได้จากทีไหนอีกล่ะ แน่นอนว่าต้องได้มาจาก พีชายใหญ่ตัวดีของเราคนนั’นน่ะสิ!”

ความเกลียดชังฉายวาบอยู่ในดวงตาของนาง กงจี’หนอกงจี’ พีชายตัวดีของนางนี ช่างเห็นแก่ตัวมาก

ทว่ากงหว่านคิดผิดถนัด เพราะครั’งนี’กงจี’ไม่ได้เป็ นคนให้ชาชั’นถาวเซียงกับเจียง ป่ าวชิง เพราะเจียงป่ าวชิงได้รับชานี’จากการทีองค์หญิงหลินยู่หยุนขอบคุณทีช่วย ดูแลเรืองอาการบาดเจ็บตรงเอวของนาง ถึงได้มอบชานี’มาหนึงห่อ

เจียงป่ าวชิงแบ่งชาเป็ นสองชุด นางให้เจียงหยุนชานหนึงชุด ส่วนอีกชุดเก็บไว้ สําหรับต้อนรับแขก

แต่แน่นอนว่ากงหว่านไม่มีทางรู้เรืองนี’ นางลงจากรถม้า สีหน้าจงเกลียดจงชัง แบบในตอนทีอยู่บนรถม้าเมือสักครู่จางหายไปจนหมดสิ’น แทนทีด้วยรอยยิม’ หวานทีน่ารัก

นางสังให้สาวใช้ข้างกายเข้าเรือนไปหยิบสร้อยหน้าผากทีเตรียมไว้ก่อนหน้านี’ ออกมา จากนั’นก็ไปทีบ้านนายท่านหญิงตีAพร้อมสร้อยหน้าผากเส้นนั’น

ตอนทีกงหว่านกับกงจิ’งมาถึงเรือนสืออัน นายท่านหญิงตีAนังเอนกายอยู่  บนเก้าอี’ และฟังท่านอาจารย์ผู้หญิงท่านหนึงเล่าเรืองกลองใหญ่อย่างสนอกสนใจ ขณะเดียวกันเย่ชุ่ยกําลังช่วยนวดหน้าผากอยู่ทีด้านหลังนายท่านหญิงตีA

เมือเห็นกงหว่านเข้ามา เย่ชุ่ยยิมและพูดขึ ‘ ‘นอย่างรู้งาน “ต้องบอกว่านายท่านหญิง ของเราช่างมีบุญวาสนาจริง ๆ เจ้าค่ะทีมีหลานสาวกตัญ;ูอย่างคุณหนูกงหว่าน ของเรา… ท่านหญิงดูสิเจ้าคะ คุณหนูกงหว่านคงเป็ นห่วงทีท่านหญิงรู้สึกไม่ สบายตัวจึงมาเยียมท่านหญิงอีกแล้วเจ้าค่ะ”

กงหว่านยิมและพูดขึ ‘ ‘นช้า ๆ “ข้ากลัวว่าถ้ามาบ่อยท่านย่าจะไม่ชอบทีข้ามาเสียง ดังรบกวน” พูดจบนางก็ส่งสร้อยหน้าผากเส้นนั’นให้เย่ชุ่ย “ท่านย่าเจ้าคะ นีเป็ น สิงทีหว่านเอ๋อร์ทํามาก่อนหน้านี’ เพียงแต่ตอนนั’นหว่านเอ๋อร์เห็นว่าอากาศร้อน ไปหน่อยจึงไม่ได้นํามาให้ ช่วงนี’ท่านย่ารู้สึกปวดศีรษะ หว่านเอ๋อร์อ่านเจอมาว่า การใส่สร้อยหน้าผากจะช่วยให้ดีขึ’นเล็กน้อยเจ้าค่ะ”

นายท่านหญิงตีAชอบให้ลูกหลานประจบเอาใจ เมือได้ยินทีหลานสาวพูด นางก็มี ความสุขมากและโบกมือเพือบอกให้อาจารย์หญิงทีกําลังเล่าเรืองออกไปก่อน เสร็จแล้วนางยืดตัวตรงและสังให้เย่ชุ่ยนําสร้อยหน้าผากเส้นนั’นมาใส่ให้เพือเป็ น การทดลองใช้ “อื’ม งานฝี มือของหว่านเอ๋อร์ดีจริง ๆ รองเท้าใส่ในเรือนทีเจ้าเคย นํามาให้ ข้าใส่แล้วก็รู้สึกสบายมาก”

เย่ชุ่ยช่วยพูดสนับสนุน “เพราะนายท่านหญิงสอนมาดียังไงล่ะเจ้าคะ… งาน ฝี มือของนายท่านหญิงเมือครั’งยังสาวนั’นมีชือเสียงเลืองลือไปทัวในเมืองหลวง  เลยทีเดียวเชียวเจ้าค่ะ”

นายท่านหญิงตีAถอนหายใจ “พอแก่ตัวลงแล้วตาก็ลายตามอายุ ข้าจับเข็มไม่อยู่ตั’ง นานแล้ว”

กงหว่านยิมอย่ ‘ างน่าเอ็นดู “ท่านย่าเพียงแค่สนใจกับการเสวยสุขก็พอแล้วเจ้าค่ะ แม้หว่านเอ๋อร์จะมีทักษะเพียงเล็กน้อย แต่ก็เต็มใจทีจะทําเสื’อผ้าเครืองนุ่มห่ม ให้กับท่านย่า ขอเพียงแค่ท่านย่าอย่าได้รังเกียจสิงของทีหว่านเอ๋อร์ทําก็พอเจ้า ค่ะ”

นายท่านหญิงตีAยิมหน้าบาน นางยิ ‘ งมองกงหว่  านก็ยิงรัก หลานสาวทีน่  ารัก กตัญ;ู และยังให้ความสําคัญกับนางอย่างมากเช่นนี’ ใครจะไม่รักบ้าง

เพียงแต่ตอนทีสายตาของนายท่านหญิงตีAไปหยุดทีกงจิ’ง รอยยิมของนางก็ ‘ จาง หายไปเล็กน้อยและมีความเย็นชาแฝงอยู่หน่อย ๆ “นี เจ้าเด็กบ้านเหล่าซาน ถ้า เจ้าไม่ชอบมาทีนีก็ไม่ต้องมา ถึงยังไงข้าเองก็ไม่ใช่ย่าแท้ ๆ ของเจ้า ถ้าเจ้ามาแล้ว มานังทําหน้าแข็งทือก็  กลับไปเถอะ”

กงจิ’งรีบคุกเข่าลงอย่างลนลานก่อนจะพูดขึ’น “นายท่านหญิงเข้าใจผิดแล้วเจ้าค่ะ นายท่านหญิงก็เหมือนเป็ นท่านย่าแท้ ๆ ของจิ’งเอ๋อร์ จิ’งเอ๋อร์ต้องกตัญ;ูต่อนาย ท่านหญิงอยู่แล้ว และจิ’งเอ๋อร์ไม่ได้ไม่ชอบมาทีนีแต่อย่างใดเจ้าค่ะ”

นายท่านหญิงตีAพูดขึ’น “ยังจะแก้ตัวอีก เจ้าจะให้ข้าให้เย่ชุ่ยไปหยิบกระจกให้เจ้า ไหม เจ้าจะได้ส่องดูใบหน้าของเจ้าเองว่ามันแข็งทืออย่างทีข้าพูดหรือเปล่า ?”

กงจิ’งหน้าซีดพลางรีบก้มหน้า นางรู้สึกเศร้าใจในความอัปยศอดสูนี’มาก

กงหว่านรีบเขย่าแขนของนายท่านหญิงตีAเบา ๆ แล้วพูดขึ’น “ท่านย่าเข้าใจจิ’งเอ๋อร์ ผิดไปแล้วเจ้าค่ะ นางไม่ได้มีเจตนาไม่ดีอะไร เพียงแต่ว่าเมือครู่นี’เราสองพีน้อง ไปทีบ้านแม่นางเจียงเพือเชิญให้แม่นางเจียงมาช่วยตรวจอาการให้ท่านย่าในวัน พรุ่ง…”

เมือพูดถึงตรงนี’ กงหว่านก็หยุดพูด

นายท่านหญิงตีAถูกกระตุ้นให้เกิดความอยากรู้อยากเห็น “มีอะไรพูดตรง ๆ ก็ได้ ไม่ว่ายังไงเจ้าก็เป็ นถึงคุณหนูใหญ่ของจวนติ’งกัวโฮ่ A ว แม่เด็กแซ่เจียงคนนั’นคงไม่ กล้าชักสีหน้าใส่เจ้าหรอกใช่ไหม ?”

กงหว่านกัดริมฝี ปากอย่างลําบากใจ

สีหน้าของนายท่านหญิงตีAหนักแน่นขึ’นทันที “ทําไม หรือว่าเด็กแซ่เจียงนันไม่  เต็มใจทีจะมาตรวจอาการให้ข้ารึ ?”

“ท่านย่าอย่าได้เข้าใจผิดเจ้าค่ะ” กงหว่านพูดขึ’นอย่างเร่งรีบซึงดูเหมือนว่านาง กําลังแก้ต่างให้เจียงป่ าวชิง “แม่นางเจียงไม่ได้ไม่เต็มใจ อันทีจริงนางก็ต้อนรับดี นางถึงกับเอาชาชั’นดีมาต้อนรับเราเลยนะเจ้าคะ…”

เมือพูดถึงตรงนี’ กงหว่านก็ไม่ยอมพูดอะไรอีก

สีหน้านายท่านหญิงตีAโกรธแค้นสุดขีด “หว่านเอ๋อร์หลานย่า เจ้าใจดีเกินไปแล้ว นียังจะมาพูดแทนเด็กแซ่เจียงคนนั’นอีก ตกลงว่าเรืองมันเป็ นยังไงกันแน่ ?”

สายตาของนายท่านหญิงตีAจับจ้องกงจิ’งทีกําลังคุกเข่าอยู่บนพื’นแล้วเปลียนเสียง เป็ นนํ’าเสียงเด็ดขาด “จิ’งเอ๋อร์ เจ้าว่ามาสิ!”

กงจิ’งขดตัวราวกับหวาดกลัวเสียเต็มประดา นางพูดเสียงแผ่วเบา “ไม่เกียวกับ พีสาวหรอกเจ้าค่ะ เป็นเป็ นจิ’งเอ๋อร์ทีเกือบทําให้ขายหน้าเองเจ้าค่ะ”

นายท่านหญิงตีAถลึงตาใส่กงจิ’งอย่างรังเกียจ กงหว่านจึงรีบแสดงท่าทางประหนึง ว่าสองพีน้องรักกันมากและช่วยพูดแทนกงจิ’ง “ท่านย่าอย่าโกรธเลยนะเจ้าคะ เรืองนี’โทษน้องสาวไม่ได้เพราะไม่มีใครคิดว่าในบ้านแม่นางเจียงจะมีชาชั’นดี ‘ถาวเซียง’ แบบนั’น จิ’งเอ๋อร์ก็แค่ดืมไม่รู้รสชัวขณะเท่  านั’นเองเจ้าค่ะ”

พูดมาถึงตรงนี’กงหว่านก็แสดงท่าทางทําทีเหมือนว่าตัวเองพลั’งปากออกมาให้ เห็น นางมองนายท่านหญิงตีAอย่างหวาดผวาแล้วปิ ดปากเงียบทันที

“ถาวเซียงรึ ?” นายท่านหญิงตีAตกตะลึงก่อนจะขมวดคิ’วแน่น “เจียงป่ าวชิงคน นั’นเป็ นเพียงสามัญชนธรรมดาแต่ถาวเซียงเป็ นเครืองบรรณาการชั’นยอด ในบ้าน ของนางจะมีชานี’ได้ยังไง ?”

กงหว่านทําเป็ นไม่กล้าสบตานายท่านหญิงตีA

นายท่านหญิงตีAโกรธเป็ นฟื นเป็ นไฟ “เจ้าหลานเลวจี’เอ๋อร์ให้นางเด็กเจียงนัน อย่างนั’นรึ ?!”