แม่สาวเข็มเงิน - ตอนที่ 547 : ช่างกตัญ;ูจริง ๆ

หากถามว่าทําไมนายท่านหญิงตีAถึงโกรธขนาดนี’ ก็เพราะนางชอบดืมชาถาวเซียง ทีเป็ นชาเครืองบรรณาการนี’อยู่ระยะหนึง แต่สิงของทีเป็ นเครืองบรรณาการของ

พระราชวัง นอกเหนือจากส่วนแบ่งคงทีของราชวงศ์ในแต่ละปี แล้ว พวกขุนนาง เบื’องล่างทีได้รับความโปรดปรานเป็ นพิเศษเท่านั’นถึงจะได้รับชานี’เพียงเล็กน้อย

ประกอบกับรสชาติทีตามมาทีหลังของชาถาวเซียงเป็ นรสหวานจาง ๆ ของลูกท้อ ซึงเป็ นทีโปรดปรานในหมู่เหล่าพระสนมและองค์หญิงในวัง โดยทัวไปแล้ว  เครืองบรรณาการประจําปี จะหมดตั’งแต่ถูกแบ่งกันภายในราชวงศ์แล้ว ก่อนหน้า นี’นายท่านหญิงตีAเองก็ได้รับมาบ้างเล็กน้อยเพราะตัวนางมีบรรดาศักดิGของราช สํานักด้วยเช่นกัน แต่นางก็ดืมมันหมดไปในเวลาอันรวดเร็ว

เมือนายท่านหญิงตีAอายุได้เท่าปัจจุบัน นางก็ไม่สามารถทรมานลูกหลานเพราะ ความอยากของตัวเองได้ อย่างมากนางก็จะบอกเป็ นนัยอยู่หลายครั’งต่อหน้าลูก ชายและลูกสะใภ้เท่านั’น

แต่ชาถาวเซียงนี’หายากจริง ๆ ตอนหลังลูกชายคนทีสองของนางต้องใช้ความ พยายามพอสมควรกว่าจะได้มาหนึงห่อเล็ก

นายท่านหญิงตีAมองว่ามันเป็ นสมบัติลํ’าค่า

หลังจากทีหนึงห่อเล็กถูกชงดืมหมดแล้ว นางก็รู้ว่าชาถาวเซียงนี’ได้มาไม่ง่ายจึง เลิกแล้วกันไป ไม่อยากคิดถึงมันให้ทรมานอีก

แต่ตอนนี’นางกลับได้ยินว่าชาทีใช้สําหรับต้อนรับแขกของทีบ้านเจียงป่ าวชิงคือ ชาถาวเซียงทีนางใฝ่ ฝันอยากจะได้มา และคงเป็ นกงจี’ทีส่งไปให้อีกฝ่ ายโดยไม่ ต้องคิดเลยด้วยซํ’า

เป็ นเช่นนี’ นายท่านหญิงตีAจะยอมรับได้อย่างไร!

หลานชายยังไม่ทันแต่งงานก็หันเหความเอาใจใส่ไปให้คนข้างนอกเสียแล้ว ได้รับชาชั’นดีทีท่านย่าของตัวเองชืนชอบมาแท้ ๆ แต่กลับเอาไปให้คนอืนก่อน ท่านย่าของตัวเอง

คิดได้ดังนั’นนายท่านหญิงตีAตบทีพักแขนเก้าอี’อย่างแค้นใจ “พีชายใหญ่ของเจ้านี ช่างกตัญ;ูดีจริง ๆ!”

กงหว่านพูดขึ’นอย่างหวาดกลัว “ท่านย่าอย่าได้โมโหไปก่อนเลยเจ้าค่ะ ไม่แน่อาจ เป็ นการเข้าใจผิดก็ได้นะเจ้าคะ พีชายใหญ่รู้ว่าท่านย่าชืนชอบชาถาวเซียง เขาจะ เอาไปมอบให้แม่นางเจียงได้ยังไง ?”

นายท่านหญิงตีAยิงฟังก็  ยิงโมโห

ไม่ว่ามีอะไรกงหว่านก็มักนึกถึงคนเป็ นย่าอย่างนางก่อนเสมอ ดูอย่างวันนี’ กง หว่านรู้ว่านางปวดศีรษะก็ยังอุตส่าห์นําสร้อยหน้าผากมาให้ แต่ดูเจ้าหลานบ้ากงจี’ นีสิ ไม่มาคารวะนางในยามปกติก็ว่าแย่แล้ว นีเขายังไม่เห็นนางอยู่ในสายตาอีก

แต่นางไม่สามารถพูดออกไปได้เพราะหากมีใครได้ยินเข้า พวกเขาจะพากันคิดว่า คนแก่อย่างนางทําให้ชนรุ่นหลังลําบากใจเพราะเรืองชาเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้

อย่างไรก็ตาม นางรู้สึกทรมานขึ’นเรือย ๆ เมือต้องอดกลั’นความโกรธไว้ในใจ นางลุกขึ’นอย่างรวดเร็ว ตอนนี’นางไม่สนใจหลานสาวผู้เป็ นทีรักอีกแล้ว และไม่ ฟังการเล่าเรืองราวอะไรแล้วด้วย แต่เลือกทีจะเดินเข้าไปทีห้องด้านในด้วยความ โกรธเคือง

“เอ๊ะ! ท่านย่าอย่าได้โกรธเลยนะเจ้าคะ” กงหว่านอยากตามเข้าไปแต่เย่ชุยส่ง สายตาให้นางแล้วพูดเตือน “คุณหนูหว่านเจ้าคะ นายท่านหญิงรู้สึกไม่สบายใจ ยังไงก็ให้ท่านได้สงบจิตสงบใจตามลําพังก่อนเถอะเจ้าค่ะ”

กงหว่านพยักหน้าเข้าใจ นางเพิมระดับเสียงพูดขึ’นเล็กน้อยเพือให้แน่ใจว่าท่านย่า ทีอยู่ข้างในจะได้ยิน “พีเย่ชุ่ยต้องดูแลท่านย่าให้ดี ๆ นะจ๊ะ แล้วข้าจะมาคารวะ ท่านย่าใหม่ในวันพรุ่ง”

เย่ชุ่ยยิม’ “คุณหนูหว่านไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะ”

กงหว่านดึงกงจิ’งทียังคงคุกเข่าอยู่บนพื’นขึ’นมาแล้วพูดเสียงเบา “กงจิ’ง ข้าทําให้ น้องสาวอย่างเจ้าต้องลําบากแล้ว”

กงจิ’งเงยหน้ามองกงหว่าน แม้ขาทั’งสองข้างของนางใกล้จะหมดความรู้สึกจาก การคุกเข่านาน แต่สีหน้าของนางยังคงอ่อนโยน “พีสาวสุภาพเกินไปแล้ว ระหว่างเราสองพีน้องไม่จําเป็ นต้องทําแบบนี’หรอกจ้ะ”

กงหว่านจับมือกงจิ’งพร้อมยิมให้ ‘ “ถ้าอย่างนั’นเราก็รอดูเรืองสนุก ๆ ในวันพรุ่งกัน เถอะ”

……

คงเป็ นเพราะได้ยินเรืองกงหว่านและกงจิ’งแล้ว กงจี’จึงมาเยียมสาวงามว่าทีภรรยา ของเขาในตอนกลางคืนอีกครั’ ง เขามาเคาะประตูห้องของเจียงป่ าวชิง

เจิ’งหนานทีบังเอิญอยู่ในห้องถัดไปเปิ ดหน้าต่างและโยนยาบํารุงอะไรสักอย่างที ไป๋ จีฝากให้คนนํามาส่งให้นาง และเจอเข้ากับกงจี’พอดี

เจิ’งหนานชะงักพลางทําสีหน้าประมาณว่า “ข้าไม่เห็นอะไรทั’งนั’น” จากนั’นก็ ปิ ดหน้าต่างอย่างเงียบ ๆ

กงจี’กระโดดเข้าไปในหน้าต่างแล้วพูดไปด้วย “ช่วงนี’ไป๋ จีกับเจิ’งหนานกําลังทํา อะไรกันรึ ?”

เจียงป่ าวชิงถามทันที “ทําไมหรือ ?”

“พวกเขาดูไม่ค่อยปกติเท่าไหร่” กงจี’ขมวดคิ’ว “แต่ช่างเถอะ ไม่พูดถึงพวกเขา แล้ว วันนี’กงหว่านกับกงจิ’งมาทีนีรึ ?”

เจียงป่ าวชิงพยักหน้า “พวกนางทําให้เจ้าโมโหหรือเปล่า ?” กงจี’ถาม

เจียงป่ าวชิงยิม’ “ดูเจ้าถามสิ วิธีการแค่นั’นของพวกนางทําให้ข้าโกรธไม่ได้ หรอก”

กงจี’ยกยิมมุมปาก ‘ “จริงอย่างทีเจ้าว่า” แต่เขากลับคิดในใจว่าดูท่าตอนทีเขายุ่ง อยู่กับการทํางานให้ฮ่องเต้ในช่วงนี’ บ้านสองและบ้านสามดูเหมือนจะทําตัวมี ปัญหากันอยู่เล็กน้อย

แววความเยือกเย็นฉายวาบอยู่ในดวงตาของกงจี’

เจียงป่ าวชิงตีแขนเขา “เจ้าไม่ต้องห่วง นอกจากเรืองนี’ก็ไม่มีเรืองอืนแล้ว พวก นางก็แค่มาบอกว่านายท่านหญิงของพวกเจ้ารู้สึกไม่สบายตัวจึงอยากให้ข้าไป ตรวจอาการก็เท่านั’น”

แต่กงจี’กลับพูดอย่างตรงไปตรงมา “ไม่ต้องไปสนใจ ใช่ว่าหมอในเมืองหลวงจะ ตายกันหมดแล้วซะหน่อย การทีเรียกเจ้าไปยุ่งเกียวกับหลังบ้านของตระกูลกง พวกนางต้องมีเจตนาไม่ดีแน่นอน หึ ๆ” กงจี’หัวเราะอย่างรังเกียจ

เจียงป่ าวชิงรับรู้ถึงความรังเกียจในคําพูดของเขาได้อย่างชัดเจน นางเองก็รู้สึกจน ปัญญาเช่นกัน “แต่ม่ว่ายังไงนายท่านหญิงตีAก็เป็ นผู้หลักผู้ใหญ่ของเจ้า ข้ารู้ว่าเจ้า มีความเคียดแค้นต่อตระกูลกง แต่ตอนนี’ไม่ว่ายังไงก็ต้องนึงถึงแม่เจ้าด้วยเสมอ ถ้า หากเราถูกมองว่าเป็ นพวกไม่เคารพผู้ใหญ่ล่ะ เกรงว่าปัญหาน่าปวดหัวจะตาม มานะ”

กงจี’ส่ายหน้า “แม่ข้าไม่สนใจเรืองพวกนี’หรอก”

เจียงป่ าวชิงจับมือกงจี’อย่างนุ่มนวล “ข้ารู้ แต่สําหรับข้าแล้ว นีเป็ นเพียงการไป ตรวจอาการให้กับนายท่านหญิงก็เท่านั’นซึงไม่น่ามีความเสียงอะไร ถ้าข้าไป ตรวจอาการให้ก็น่าจะช่วยลดปัญหาได้มาก แล้วทําไมถึงต้องไม่ทําล่ะ ?”

กงจี’มองเจียงป่ าวชิงนิง ๆ “เจ้าไม่รู้ว่าคนของตระกูลกงเหล่านั’นชัวร้ายแค่  ไหน…”

“ข้ารู้” เจียงป่ าวชิงพูดเสียงแผ่ว “ข้าเองก็เคยมีประสบการณ์ร่วมเป็ นร่วมตาย กับเจ้าหลายครั’งจึงจินตนาการได้ถึงวิธีการของพวกเขา แต่นันมันทําให้ข้ายิ  งไม่  กลัวพวกเขา”

หลังจากทีหยุดชะงัก เจียงป่ าวชิงก็เผยรอยยิมบาง ๆ ออกมาให้เห็น ‘ “ข้ากล้าตกลง ใช้ชีวิตร่วมกับเจ้าไปตลอดชีวิตแล้ว ข้ายังจะกลัวพวกเขาอีกได้ยังไง เจ้าไม่ต้อง ห่วง ไม่ว่าใครก็อย่าคิดทีจะตีข้าให้ล้มลง”

กงจี’มองดวงตาเปล่งประกายของเจียงป่ าวชิงด้วยความหลงใหล ราวกับว่าข้างใน แฝงไว้ด้วยความแวววาวไม่มีทีสิ’นสุด …ทําไมเขาถึงได้ชอบผู้หญิงคนนี’ ก็เพราะ นางคือเจียงป่ าวชิงยังไงล่ะ

เจียงป่ าวชิงทีไม่มีใครเหมือนและไม่เหมือนใคร

……

วันต่อมา เจียงป่ าวชิงตืนตั’งแต่เช้า หลังจากทีนางจัดการกับตัวเองเสร็จก็ไม่ได้รีบ ร้อนไปทีจวนติ’งกัวโฮ่ A วแต่อย่างใด

หลังเสร็จจากมื’ออาหารเช้า นางก็สอนให้เจียงฉิงจัดการกับงานต่าง ๆ ในบ้าน อย่างใจเย็น เมือถึงยามทีแสงแดดกําลังดี นางก็สังให้คนไปหยิบกล่องยา จากนั’นก็ ขึ’นรถม้ามุ่งหน้าไปตระกูลกง

…

ณ เรือนสืออัน

นายท่านหญิงตีAตืนแต่เช้าเสมอมา ประกอบกับนางอดกลั’นความโกรธในใจมา ตลอดทั’งคืนจึงนอนหลับไม่สนิทเท่าไหร่และนางก็ลุกขึ’นนังตั  ‘งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง

วันนี’เย่ชุ่ยอยู่เฝ้าพอดี เห็นดังนั’นนางก็ตกใจ “นายท่านหญิงไม่นอนต่ออีกสัก หน่อยหรือเจ้าคะ ?”

นายท่านหญิงตีAพ่นลมจากจมูกอย่างแรง “ข้านอนไม่หลับแล้ว เปลียนเสื’อผ้า เถอะ”

ไม่ว่ายังไงก็รับใช้นายท่านหญิงมาเป็ นเวลาหลายปี เย่ชุ่ยได้ฟังก็รู้แล้วว่านายท่าน หญิงตีAอารมณ์ไม่ดีจึงไม่กล้าพูดอะไรอีกและรีบก้มหน้าก้มตาเปลียนเสื’อผ้าให้ นายท่านหญิงตีAเป็ นชุดอยู่บ้านพร้อมกับพวกสาวใช้ระดับสอง

เวลานี’กงหว่านและกงจิ’งมาคารวะตอนเช้าพอดี

เย่ชุ่ยส่งสายตาให้กงหว่าน ซึงกงหว่านก็เข้าใจ นางแสดงสีหน้าเป็ นห่วง “ท่านย่า ข้าเห็นว่าสีหน้าของท่านย่าดูไม่ค่อยดีนัก เมือคืนนอนไม่ค่อยหลับหรือเจ้าคะ ?”