แม่สาวเข็มเงิน - ตอนที่ 548 : มีจุดด่างพร้อยเพียงน้อยนิด

ด้วยศักดิGศรีของนายท่านหญิงตีAนั’นไม่สามารถโมโหมากไปเพราะเรืองใบชาได้ นางจึงถอนหายใจอย่างแรง “น่าปวดหัวนัก!”

กงหว่านอธิบายอย่างเข้าใจ “ท่านย่าอย่าได้ร้อนใจไปเจ้าค่ะ แม่นางเจียงจะมา ตรวจอาการให้ท่านย่าในเช้านี’เจ้าค่ะ”

“ใครอยากพึงนางกันล่ะ!” นายท่านหญิงตีAยังคงฟึ ดฟัด ไม่ว่ายังไงหลานชาย นางก็เป็ นคนในครอบครัวนาง นางจึงโกรธเจียงป่ าวชิงในเรืองทีว่า “กงจี’เห็นแก่ ตัวเพือเจียงป่ าวชิง”

กงหว่านกับกงจิ’งมองหน้ากันยิม ๆ ‘

แต่จนกระทังกงหว่  านอยู่เป็ นเพือนนายท่านหญิงจวบจนทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว ก็ยังไม่เห็นเงาของเจียงป่ าวชิงแม้แต่นิดเดียว แม้แต่กงหว่านทีมีจุดประสงค์อืน แฝงก็ยังตกตะลึง นีเจียงป่ าวชิงคิดจะทําอะไร ไม่กลัวว่านายท่านหญิงตีAจะโกรธ เลยรึไง

รอยยิมมุมปากของกงหว่ ‘ านใกล้ควบคุมไม่อยู่เต็มทน

ความโกรธของนายท่านหญิงตีAนั’น นางพยายามระงับตั’งแต่ต้นแล้ว ทว่าจนกระทัง ทานอาหารเช้าและดืมชาย่อยอาหารเสร็จก็ยังไม่เห็นเจียงป่ าวชิงอยู่ดี นางจึงหมด ความอดทนปาถ้วยชาลงบนพื’นอย่างโมโหเนื’อตัวสัน “เจียงป่ าวชิงคนนี’ช่างยอด เยียมจริง ๆ ข้าคิดว่านางไม่เห็นคนแก่อย่างข้าอยู่ในสายตา!”

กงหว่านรีบเข้าไปปลอบท่านย่าของตัวเอง “ท่านย่าอย่าเพิงโกรธเจ้าค่ะ บางทีอาจ มีบางอย่างผิดพลาดเลยทําให้แม่นางเจียงล่าช้าก็ได้เจ้าค่ะ เมือวานข้ากับจิ’งเอ๋อร์

ไปบอกอย่างชัดเจนแล้วว่าให้นางมาตั’งแต่เช้า และแม่นางเจียงก็ตอบรับอย่างดี นางคงไม่ได้ตั’งใจมาสายและปล่อยให้ท่านย่ารอนานแบบนี’เป็นแน่เจ้าค่ะ”

ไม่พูดยังจะดีเสียกว่า เพราะเมือพูดเช่นนี’นายท่านหญิงตีAก็ยิงโมโห  “เหอะ! มาช้า ขนาดนี’ นางคงจงใจเล่นเนื’อเล่นตัวใส่ข้านันแหละ นีขนาดยังไม่  แต่งเข้ามานะ เมือแต่งเข้ามาแล้วไม่เหิมเกริมเข้ามาปฏิรูปกฎระเบียบในแต่ละวัน ทําให้คนแก่ อย่างข้าโมโหจนตายเลยรึ!”

“ท่านแม่พูดอะไรกันเจ้าคะ ?” เสียงอ่อนโยนดังมาจากด้านนอก ก่อนทีร่าง บางร่างหนึงจะค่อย ๆ ก้าวเข้ามาในเรือนสืออัน

สีหน้ากงหว่านเปลียนไปทันที

คุณหญิงช่างเข้ามาในเรือนด้วยรอยยิมอ่ ‘ อนโยนตามแบบฉบับของนาง นางมา พร้อมกับสาวใช้ข้างหลัง

คุณหญิงช่างคุกเข่าคารวะนายท่านหญิงตีA “ท่านแม่ ได้ยินมาว่าท่านแม่ไม่สบาย จี’ เอ๋อร์ยุ่งกับงานราชการและออกไปทําธุระแต่เช้าตรู่จึงขอให้ข้ามาเยียมเป็ นพิเศษ ท่านแม่ดีขึ’นบ้างหรือยังเจ้าคะ ?”

ความโกรธบนใบหน้าของนายท่านหญิงตีAค่อย ๆ เลือนหายไป

กงหว่านทีอยู่ด้านข้างพูดขึ’นยิม ๆ ‘ “รบกวนให้ป้าใหญ่ต้องเป็ นห่วงแล้วเจ้าค่ะ จะ ว่าไปท่านย่าไม่สบายมาหลายวันแล้วนะเจ้าคะ บังเอิญจริง ๆ ทีเมือวานเพิงไป เชิญให้แม่นางเจียงมาตรวจอาการ วันนี’พีชายใหญ่ก็ขอให้ป้าใหญ่มาเยียมท่านย่า ซะอย่างนั’น…”

กงหว่านยิมเยาะ ‘

สีหน้าของนายท่านหญิงตีAทีเพิงผ่อนคลายลงเมือสักครู่พลันเปลียนกลับเป็ นเย็น ชา นางพ่นลมออกมาทางจมูกอย่างแรงแต่ไม่ได้พูดอะไร

คุณหญิงช่างมองกงหว่านด้วยรอยยิม’ “ในแต่ละวันจี’เอ๋อร์ยุ่งจนแทบจะต้องนอน ค้างข้างนอกอยู่แล้ว เทียบกับหว่านเอ๋อร์ไม่ได้หรอกทีมีเวลาว่างสามารถมา ปรนนิบัตินายท่านหญิงอยู่ทีบ้านได้ทุกวัน ข้าเองก็ไม่เห็นหน้าจี’เอ๋อร์มาสักพัก แล้ว คนเป็ นแม่อย่างข้าคิด ๆ ดูก็รู้สึกระวนกระวายใจมาก”

กงหว่านได้ฟังคําพูดคุณหญิงช่างก็รู้สึกหนักใจ สองแม่ลูกจากบ้านใหญ่ต่างก็ไม่ ธรรมดาจริง ๆ เพียงพูดออกมาไม่กีคําก็สามารถเปลียนทิศทางของปัญหาให้ไป อยู่ทีอีกฝ่ ายได้

และเป็ นอย่างทีคิดไว้ เมือนายท่านหญิงตีAได้ฟังทีคุณหญิงช่างพูด จิตใจของนางก็ เหมือนถูกดึงกลับมา นางพูดขึ’นอย่างไม่พอใจ “เจ้าพูดอะไร ไม่ว่าจี’เอ๋อร์จะเป็ น ยังไง เขาก็เป็ นลูกหลานตระกูลกง เขาอยู่ในวัยแห่งการสร้างผลงานกับคุณงาม ความดี และการทํางานอยู่ข้างนอกเป็ นสิงทีลูกผู้ชายอกสามศอกควรทํา ผู้หญิงที อยู่บ้านด้านในอย่างเจ้าอย่าพูดคําพูดขาดความรู้ทีไร้ความรู้สึกต่อลูกแบบนั’นอีก เข้าใจไหม ?!”

คุณหญิงช่างก้มหน้าก้มตาตอบรับ นางสามารถชักนําความขัดแย้งทีเพิงถูกกง หว่านกระตุ้นเมือสักครู่ให้ไปเกียวข้องกับเรืองทีว่า ผู้ชายทํางานหาเงินอยู่นอก บ้าน แต่ผู้หญิงรับผิดชอบเรืองงานในบ้านได้อย่างชาญฉลาด

กงหว่านโมโหในใจ ทว่านายท่านหญิงตีAก็ตําหนิคุณหญิงช่างว่า “พูดจาขาด ความรู้” ไปแล้ว ถ้าหากว่านางเสนอข้อสงสัยอะไรอีกก็เท่ากับว่าเป็ นการหา เรืองใส่ตัวเปล่า ๆ

นางแตะต้องกงจี’ไม่ได้ชัวคราว นีนางยังแตะต้องเจียงป่ าวชิงไม่  ได้อีกด้วย

กงหว่านรีบปรับสีหน้าตัวเองแล้วพูดขึ’นยิม ๆ ‘ “จริงอย่างทีท่านย่ากล่าวเจ้าค่ะ พีชายใหญ่กําลังอยู่ในวัยตรากตรําทํางาน ฉะนั’นเป็ นเรืองเลียงไม่ได้ทีเขาจะวิงวุ่  น ทํางานอย่างหนัก… แต่ไม่รู้ว่าแม่นางเจียงจะยุ่งเหมือนกันไหมนะเจ้าคะเพราะจน ป่ านนี’ก็ยังไม่เห็นมาเลย”

คําพูดสั’น ๆ นี’สามารถชักนําความขัดแย้งไปทีเจียงป่ าวชิงได้อีกครั’ ง

หัวคิ’วนายท่านหญิงตีAขมวดเข้าหากันเล็กน้อย “คนทีกําลังรอแต่งงานอย่างนางจะ มีอะไรให้ต้องทํากัน ข้าคิดว่านางไม่เห็นคนแก่อย่างข้าอยู่ในสายตามากกว่า!”

กงหว่านปกปิ ดรอยยิมลําพองใจตรงมุมปาก ‘

กงจิ’งเองก็เติมนํ’ามันลงไปในเชื’อเพลิงด้วยเสียงเล็กเสียงน้อยเช่นกัน “นายท่าน หญิงเจ้าคะ ทักษะรักษาโรคของแม่นางเจียงเป็ นเลิศมาก บางทีนางอาจติดเรือง สําคัญ ๆ บางอย่างอยู่ข้างนอกก็ได้เจ้าค่ะ”

“ก็อาจใช่ ถึงยังไงคนแก่อย่างข้าก็ไม่มีอะไรให้ดูอยู่แล้ว ไม่สําคัญเท่าคนอืน หรอก” นายท่านหญิงตีAหัวเราะอย่างเย็นชา

สีหน้าคุณหญิงช่างยังคงราบเรียบ แต่นางกลับคิดอย่างเย็นชาในใจว่าบ้านสองกับ บ้านสามโหดเหี’ยมตั’งแต่ภายในสู่ภายนอกจริง ๆ ดูอย่างเด็กผู้หญิงทีรอแต่งงาน

สองคนนี’สิ คนหนึงราดนํ’ามัน ส่วนอีกคนก็จุดไฟ นีมันควรเป็ นนิสัยของคุณหนู จวนโฮ่วทีไหนกัน!

กําลังพูดอยู่ดี ๆ จู่ ๆ สาวใช้เย่หลงก็เข้ามารายงานว่าแม่นางเจียงมาแล้วและเพิงเข้า ประตูทีสองมาเมือครู่นี’

นายท่านหญิงตีAหัวเราะพลางสลัดแขนเสื’อเบา ๆ “คนแก่อย่างข้าไม่รบกวนหมอ เทวดาเจียงหรอก บอกนางว่ามาทางไหนก็กลับไปทางนั’นเถอะ!”

เย่หลงตกตะลึงแต่ก็ยังลังเล สุดท้ายตัดสินใจพูดเตือนด้วยเสียงอ่อนโยน “นาย ท่านหญิงเจ้าคะ แบบนี’มันจะ…”

กงหว่านเผลอมองเย่หลงด้วยสายตาหงุดหงิด

เย่หลงคนนี’เป็ นสาวใช้รุ่นอาวุโสระดับหนึงทีอยู่ในรุ่นตัวอักษร “เย่” เหมือนกับเย่ชุ่ย กงหว่านเคยคิดอยากดึงอีกฝ่ ายมาเป็นพวกหลายครั’งแล้วแต่ก็ถูก ปฏิเสธอย่างนุ่มนวลทุกครั’ง อย่างไรก็ตาม นางก็ยังมีสาวใช้ทีทํางานดีและมีหน้า มีตาทีสุดในเรือนสืออันอย่างเย่ชุ่ยคอยดูแลแล้วจึงเลิกดึงดัน แต่หลังจากทีกงจี’ กลับมา กงหว่านก็ค้นพบอย่างเฉียบแหลมว่าเย่หลงคนนี’มีหลายครั’งทีไม่เห็น เงือนงําใด ๆ บนใบหน้าและไม่ได้มีการเข้าข้างใด ๆ ในคําพูดเช่นกัน แต่เมือลอง แยกแยะอย่างละเอียดกลับเหมือนว่านางกําลังพูดเห็นดีเห็นงามให้ทางฝังกงจี’

เช่นเดียวกับครั’งนี’… นายท่านหญิงตัดสินใจทีจะเหยียดหยามเจียงป่ าวชิงแล้ว แต่ คนเป็ นสาวใช้อย่างเย่หลงกลับยังมีความลังเลอยู่

ไม่ได้การ! กลับไปนางต้องบอกกับท่านแม่ของนางว่าต้องระวังสาวใช้รุ่นอาวุโส คนนี’ให้ดี ๆ

เมือสักครู่นายท่านหญิงตีAเพิงโมโหเลือดขึ  ‘นหน้าเพราะกงหว่านกับจงจิ’งใส่ไฟ ตอนนี’นางยังจะรับฟังอีกได้อย่างไร นางยกมือขึ’นปาถ้วยชาทีเย่ชุ่ยเพิงยกมาให้ลง พื’นอย่างแรง

กงหว่านส่งสายตาให้เย่ชุ่ย ซึงเย่ชุ่ยก็เข้าใจแล้วรีบเข้าไปจัดการกับเศษกระเบื’อง ถ้วยชาบนพื’นพร้อมทั’งพูดกับเย่หลงไปด้วย “เย่หลง เจ้ายังมัวยืนเหม่ออยู่อีก รีบ ไปปฏิเสธแม่นางเจียงสิ”

เย่หลงจึงต้องตอบรับอย่างลําบากใจ

“ท่านแม่เจ้าคะ” คุณหญิงช่างพูดขึ’นด้วยนํ’าเสียงอ่อนโยน “ข้าอยากพูดอะไร สักหน่อยเจ้าค่ะ”

ในดวงตาของนายท่านหญิงตีAมีความรังเกียจทีไม่สามารถปกปิ ดได้ “ทําไม เจ้า อยากพูดแทนลูกสะใภ้ตัวดีของเจ้ารึ ?”

“แม่นางเจียงยังไม่ได้แต่งเข้ามาในบ้าน ตอนนี’จึงยังไม่ถือว่าเป็นคนของตระกูล กง” คุณหญิงช่างพูดด้วยนํ’าเสียงอ่อนโยน “ทีเราเชิญนางมาทีนีก็เพราะว่านาง เป็ นหมอเทวดาทีเคยรักษาอัมพาตให้องค์ไทเฮาและพระนางเจียฮุ่ยจนหายดี ถ้า หากว่าเราไล่นางกลับไปอย่างไม่มีปี มีขลุ่ยเช่นนี’ คนทีไม่รู้อาจคิดว่าเราดูถูกทักษะ ของแม่นางเจียงก็ได้นะเจ้าคะ”

คุณหญิงช่างแสดงสีหน้าจริงใจ “ชือเสียงของท่านแม่ในเมืองหลวงนั’นนับได้ว่าดี เสมอมา ข้านั’นไม่อยากให้ชือเสียงของท่านต้องมีจุดด่างพร้อยเพียงน้อยนิดเพราะ เรืองเล็กน้อยพวกนี’เลยเจ้าค่ะ”

สีหน้านายท่านหญิงตีAเปลียนไปอย่างกะทันหัน นางดูเหมือนหายใจไม่ออกไป ชัวขณะ  ‘หน็อยแน่! ช่างชือคนนี’บังอาจใช้ไทเฮากับพระนางเจียฮุ่ยมากดดันข้า อย่างนั’นรึ ?!’

สีหน้ากงหว่านเปลียนไปทันที นางตะโกนเสียงดัง “ท่านย่า!” และนางก็หันไป มองคุณหญิงช่างอีกครั’ง “ป้าใหญ่ ไม่ใช่ว่าหว่านเอ๋อร์จะ…”

“หว่านเอ๋อร์ ไม่มีเวลามาฟังเจ้าในตอนนี’ สุขภาพร่างกายของนายท่านหญิงสําคัญ ทีสุด” นํ’าเสียงของคุณหญิงช่างยังคงอ่อนโยนแต่เด็ดขาด

กงหว่านโมโหมาก แต่คุณหญิงช่างไม่สนใจ นางหันไปมองเย่หลงแล้วพูดขึ’น อย่างน่าเกรงขามว่า “ยังจะเหม่อทําไมอยู่อีก นายท่านหญิงไม่สบายเราก็เห็น ๆ กันอยู่ รีบไปเชิญแม่นางเจียงมาตรวจอาการเร็วเข้าสิ”