แม่สาวเข็มเงิน - ตอนที่ 550 : สามารถเขียนจดหมายไปถามได้

เมือเห็นว่าเจียงป่ าวชิงพูดอย่างเด็ดเดียวเช่นนี’ ในทีสุดนายท่านหญิงตีAก็เบาใจและ รู้สึกถูกชะตากับเจียงป่ าวชิงขึ’นมาบ้างเล็กน้อย

คุณหญิงช่างเองก็พูดขึ’นยิม ๆ ‘ “สุขภาพร่างกายของท่านแม่ไม่ได้เป็ นอะไร คน เป็ นลูกหลานก็โล่งใจ ข้าบอกแล้วว่าท่านแม่บํารุงรักษาร่างกายอย่างดีมาโดย ตลอด ถึงแม้จะรู้สึกไม่สบายตัวไปบ้างแต่คิดว่าคงเป็ นเพียงความเจ็บป่ วยเล็ก ๆ น้อย ๆ ทีไม่ได้มีปัญหาอะไรมากนัก”

ในทีสุดคําพูดเหล่านี’ก็ฟังรืนหูมาหน่อย นายท่านหญิงตีAรู้สึกได้รับคําพูดปลอบใจ เมือได้ฟัง

กงจิ’งเห็นว่ากงหว่านมองนางด้วยสายตาเย็นชา นางก็รู้แล้วว่าตอนนี’นางควรออก โรง

เวลาทีนางพูดกับนายท่านหญิงตีAในเรือน นางมักจะพูดด้วยเสียงเล็กเสียงน้อย เสมอ “แม้จะเป็ นเช่นนี’ แต่ช่วงสองสามวันทีนายท่านหญิงรู้สึกไม่สบายตัว คน เป็ นลูกหลานอย่างเราก็รู้สึกเป็ นห่วงและคิดว่าแม่นางเจียงก็คงจะเป็ นเหมือนกัน เช่นนั’นแล้วแม่นางเจียงพักอยู่ทีนีสักสองสามวันสิจ๊ะ จะได้แสดงความกตัญ;ู ตามแบบของชนรุ่นหลังได้ทุกเวลา ได้ยินมาว่าตอนทีองค์ไทเฮาและพระนางเจีย ฮุ่ยประชวร แม่นางเจียงก็ทําเช่นนี’เหมือนกัน ต่อไปนายท่านหญิงเองก็จะเป็ นผู้ หลักผู้ใหญ่ของแม่นางเจียง แม่นางเจียงคงไม่เลือกทีรักมักทีชังใช่ไหมจ๊ะ ?”

นายท่านหญิงตีAขมวดคิ’วเล็กน้อย อันทีจริงนางเองก็ไม่ได้คิดมากอะไรในเรือง อาการไม่สบายในช่วงนี’ของตัวเอง เพราะถึงยังไงเจียงป่ าวชิงก็บอกแล้วว่าเพียง แค่หยุดจุดซูเหอเซียงและเปิ ดหน้าต่างระบายอากาศก็ได้ แต่เจ้าเด็กกงจิ’งก็พูดถูก เช่นกัน เจียงป่ าวชิงคนนี’เป็ นหลานสะใภ้ในอนาคตของนาง การทีอยู่รับใช้นาง ล่วงหน้าสักสองสามวันเพือแสดงความกตัญ;ูของหลานสะใภ้ก็ใช่ว่าจะทําไม่ได้

และนางสามารถอาศัยโอกาสนี’สังสอนหลานสะใภ้ทีมาจากวงศ์ตระกูลตําต้อย แทนหลานชายไม่เอาไหนคนนั’นได้พอดี ทั’งยังเพือความสงบสุขและความมันคง  ของจวนโฮ่วในอนาคตอีกด้วย!

นายท่านหญิงตีAยิงคิดก็  ยิงรู้สึกว่  าควรจะเป็ นเช่นนั’น

เจียงป่ าวชิงเลิกคิ’วด้วยสีหน้าราบเรียบ หึ! คิดจะให้อยู่ทีตระกูลกง นีกงหว่านกับ กงจิ’งคิดจะทําอะไรกันแน่ ? แล้วยังหยิบยกเรืองความกตัญ;ูมากดดันกันอีก ด้วย

เหอะ ๆ ๆ

เมือคุณหญิงช่างเห็นว่านายท่านหญิงมีสีหน้าคล้อยตาม นางก็กลัวว่าเด็กสาวอย่าง เจียงป่ าวชิงจะหน้าบางไม่กล้าปฏิเสธจึงรีบพูดขึ’นอย่างรวดเร็ว “ท่านแม่ พูดแบบ

นี’ไม่ได้นะเจ้าคะ ช่วงเวลาทีป่ าวชิงจะแสดงความกตัญ;ูยังมีเหลือเฟื อ ไม่เห็น จําเป็ นต้องรีบร้อนเอาตอนนี’เลยเจ้าค่ะ ตอนนี’นางยังอยู่ในสถานะรอแต่งงานด้วย มันมีเสียทีไหนทีนางจะเข้ามาในตระกูลกงของเราก่อนล่วงหน้าแบบนั’น ? ถ้า เราเลือกทําเช่นนั’น คนข้างนอกอาจจะพูดอะไรทีน่าเกลียดก็ได้นะเจ้าคะ”

นายท่านหญิงตีAรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

กงจิ’งจึงพูดขึ’น “ป้าใหญ่เจ้าคะ ถ้าพูดโดยทัวไปมันก็  มีความไม่เหมาะสมจริง ๆ นันแหละเจ้าค่  ะ แต่ตอนนี’แม่นางเจียงไม่ได้เข้ามาอยู่ในสถานะเจ้าสาวทีรอ แต่งงาน แต่เข้ามาอยู่ในสถานะหมอ ถ้าคนอืนรู้เข้าก็คงมีแต่จะชมว่านางกตัญ;ู เจ้าค่ะ”

“ในเมือพูดถึงหมอ ถ้าอย่างนั’นข้าก็จะขอพูดอะไรสักสองสามคําในฐานะหมอ” เจียงป่ าวชิงพูดขึ’นอย่างอดทน “เมือก่อนข้าเคยพักอยู่ทีวังหลวงและจวนองค์ชาย เป็ นระยะเวลาหนึงจริง ๆ แต่สถานการณ์ในตอนนั’นคือองค์ไทเฮาและพระนาง เจียฮุ่ยต่างก็ป่ วยเป็ นอัมพาตทั’งคู่จึงไม่แปลกทีข้าต้องคอยดูแลอยู่ใกล้ ๆ แต่ถ้า หากว่าข้าเข้ามาพักอยู่ทีตระกูลกงตอนนี’และบอกว่ามารักษาโรคให้คนทีนี คนอืน ก็จะคิดเอาได้ว่าสมาชิกในตระกูลกงมีสมาชิกทีเป็ นผู้หญิงอยู่ตั’งมากมายแต่กลับ ต้องการให้หลานสะใภ้ทียังไม่แต่งเข้าบ้านเป็ นคนมาดูแลนายท่านหญิงเสียแล้ว แบบนี’คําพูดคําจาทีคนอืนจะพูดถึงสมาชิกในตระกูลกงทีเป็ นผู้หญิงในแง่ของ ความประพฤติก็จะ…”

สีหน้าเจียงป่ าวชิงทีใช้มองนายท่านหญิงตีAและคุณหนูทั’งสองของตระกูลกง เปลียนไปทันทีตามอารมณ์ทีนางจงใจสร้างขึ’นมา จากนั’นนางก็ยิมและพูดต่ ‘ อ “ตอนนั’นพระอาการขององค์ไทเฮาและพระนางเจียฮุ่ยอยู่ในขั’นน่าเป็ นห่วง ข้าถึง ได้อยู่ดูแลอย่างใกล้ชิด ดังนั’นถ้าหากว่าข้าเข้ามาอยู่ในสถานะหมอทีตระกูลกง ในตอนนี’ ไม่แน่คนอืนก็อาจจะคิดว่านายท่านหญิงป่ วยเป็ นโรคอะไรทีรุนแรงก็ ได้เจ้าค่ะ …แล้วตอนนี’นายท่านและพวกคุณชายของจวนโฮ่วต่างก็มีงานสําคัญ ๆ ในหน้าทีทีต้องทํา ถ้าหากว่าคนอืนเข้าใจผิดเรืองว่ามีคนป่ วยหนักอยู่ในตระกูล และแบ่งงานสําคัญนั’นไปให้คนอืนทําจนตระกูลกงเสียผลประโยชน์ นีจะถือเป็ น เรืองดีได้ยังไงล่ะเจ้าคะ ?”

พูดถึงตรงนี’ นายท่านหญิงตีAหน้าซีดทันที

ถ้าหากว่าคนอืนคิดว่านางป่ วยหนักใกล้ตาย พวกเขาคงไม่กล้าใช้ลูกหลานของ ตระกูลกงให้ปฏิบัติหน้าทีในตําแหน่งสําคัญอย่างแน่นอน

เมือคิดมาถึงตรงนี’นายท่านหญิงตีAก็ตัดสินใจด่ากงจิ’งทันที “เด็กทีมีเล่ห์เหลียม อย่างเจ้ากําลังหวังว่าจะมีอะไรเกิดขึ’นกับข้าใช่ไหม! ข้าแข็งแรงดี เจ้าล้มเลิก ความคิดซะเถอะ!”

กงจิ’งถูกด่าจนตาแดงกําหน้าซีดเผือด นางรีบคุกเข่าลงและร้องทุกข์เป็ นการใหญ่ ว่าตัวเองไม่ได้มีเจตนาแบบนั’น

ท่าทางเศร้าโศกนํ’าตาอาบแก้มของนางช่างน่าสงสารมากจริง ๆ แต่นายท่าน หญิงตีAยังคงนิงไม่ไหวติง และยังด่าเพิมอีกหน่อยถึงจะเลิกรา เสร็จแล้วนางหันไป มองเจียงป่ าวชิง

แม้นางจะยังคงรู้สึกไม่ถูกชะตาอยู่เล็กน้อย แต่ไม่ว่ายังไงอีกฝ่ ายก็เพิงตรวจดู อาการให้นาง นางจึงไม่สามารถชักสีหน้าใส่ได้ “เมือครู่เจ้าบอกว่าไม่เกินสามวัน อาการก็จะบรรเทาลง นันเรืองจริงรึ  ?”

เจียงป่ าวชิงพยักหน้า “จริง ๆ แล้วสามวันเป็นการประมาณการเจ้าค่ะ ตอนนี’นาย ท่านหญิงดับซูเหอเซียงแล้วออกไปเดินสูดอากาศสดชืนข้างนอกเรือนให้เยอะ ๆ นายท่านหญิงสุขภาพแข็งแรงมาก ข้าคิดว่าเมือตืนขึ’นมาในวันพรุ่งก็คงจะดีขึ’น มากเจ้าค่ะ”

ในทีสุดนายท่านหญิงตีAก็รู้สึกดีใจ นางรีบสังให้เย่ชุ่ยบอกให้พวกสาวใช้ช่วยกัน ย้ายกระถางเครืองหอมรูปเท้าสัตว์ทองทองแดงออกไปแล้วให้เปิ ดหน้าต่าง ระหว่างห้องด้านนอก

เพียงไม่นานอากาศบริสุทธิG ก็ไหลเวียนเข้ามาในตัวเรือน และดูเหมือนว่านายท่าน หญิงจะรู้สึกสดชืนขึ’นในทันที

เห็นผลทันตาเช่นนี’ ในทีสุดนายท่านหญิงตีAก็อารมณ์ดีขึ’นเล็กน้อยและขี’เกียจทํา อะไรให้เจียงป่ าวชิงลําบากใจอีกแล้ว นางจึงสังให้เย่ชุ่ยให้รางวัลเจียงป่ าวชิงเป็ น ถุงหอมหนึงถุงและเตรียมส่งแขก

กงหว่านยังคงหงุดหงิดเรืองทีเจียงป่ าวชิงเสียดสีทีนางไม่รู้จักชาถาวเซียง และ ไหนจะครั’งนี’ทีนางก็ไม่สามารถทําให้เจียงป่ าวชิงอยู่ทีนีเพือให้ตัวนางได้มี

ช่องว่างไปสร้างความสัมพันธ์ทีดีกับเจียงหยุนชานด้วย ในทางกลับกัน นางถูก เล่นงานจนหน้าม่อยคอตก แล้วไหนจะกงจิ’งทีคุกเข่าร้องไห้นํ’าตาอาบแก้มอยู่บน พื’นนีอีก

กงหว่านรู้สึกคับแค้นใจมาก ทว่านางกลับยกยิมบาง ๆ ทีมุมปาก ‘ “แม่นางเจียงจะ กลับแล้วรึ ให้ข้าได้แสดงการขอโทษแม่นางเจียงหน่อยสิ เมือครู่ตอนทีแม่นาง

เจียงถามถึงซูเหอเซียง ข้าก็คิดว่าแม่นางเจียงรู้สึกถูกใจจึงมีใจอยากจะแบ่งปันเพือ ความสัมพันธ์ทีดีกับแม่นางเจียง ถึงได้พูดอย่างไม่ละอายว่าจะมอบซูเหอเซียง บางส่วนให้กับแม่นางเจียงแทนท่านย่าแบบนั’น แต่เมือนึกได้ว่าแม่นางเจียงมีชา เครืองบรรณาการชั’นดีอย่างถาวเซียงทีพีชายใหญ่เป็ นคนมอบให้ และคิดว่ากลิน หอมทีดีแค่ไหนแม่นางเจียงก็คงจะเคยเห็นมาหมดแล้ว ข้าก็รู้ตัวว่าข้าเข้าใจแม่ นางผิดไป”

คุณหญิงช่างขมวดคิ’ว แม้นางจะไม่รู้ว่าเรืองชาถาวเซียงคือหมายถึงเรืองอะไรอีก แต่เมือได้ฟังนํ’าเสียงของกงหว่าน ดูเหมือนว่าจี’เอ๋อร์มอบถาวเซียงให้ป่ าวชิง และ เมือคิดไปถึงความชอบของนายท่านหญิงตีAทีมีต่อถาวเซียง เหอะ! เจ้าเด็กคนนี’คิด ทีจะยุแยงตะแคงรัวล่ะสิท่า

ต้องบอกว่าคุณหญิงช่างเฉียบแหลมอยู่มาก นางมองนายท่านหญิงตีAด้วยความ กังวลเล็กน้อย และเป็ นอย่างทีคิดไว้ ขณะนี’สีหน้าของนายท่านหญิงตีAอึมครึมอีก ครั’ง

คุณหญิงช่างทอดถอนใจในใจ นายท่านหญิงอายุมากแล้ว บุคลิกก็เหมือนเด็กมาก ขึ’นเรือย ๆ และอารมณ์ก็แปรปรวนเกือบทุกวัน

แต่เนืองจากไม่รู้ความเป็ นมาของเรืองราว คุณหญิงช่างจึงไม่สามารถพูดอะไรได้ นางกําลังคิดหาวิธีแก้ไขก็ได้ยินเสียงใสของเด็กสาวดังขึ’นเสียก่อน “หืม นีคุณหนู กงสองพูดถึงชาถาวเซียงวันนั’นใช่ไหม พีชายใหญ่ของคุณหนูไม่ได้ให้ข้า แต่เป็ น องค์หญิงเล็กจากจวนองค์ชายหย่งชินทีเป็นคนมอบให้ข้าต่างหากล่ะ”

รอยยิมทีมุมปากของกงหว่ ‘ านแข็งทืออยู่บนใบหน้าทันที

เจียงป่ าวชิงมองกงหว่านด้วยความสงสัยเล็กน้อย นางทําสีหน้าประมาณว่า เจ้าพูด เหลวไหลอะไร ?

“เหอะ ๆ” กงหว่านหัวเราะ “เจียงป่ าวชิง ทีนีมีแต่คนกันเอง เจ้าไม่ต้องเขิน หรอกจ้ะ”

เจียงป่ าวชิงพูดขึ’นนิง ๆ “มีอะไรให้ต้องเขินกัน องค์หญิงเล็กนางขอบคุณทีข้า รักษาพระนางเจียฮุ่ยจนหายดีจึงมอบถาวเซียงให้ข้า หากว่าคุณหนูกงสองไม่เชือก็ สามารถเขียนจดหมายไปถามองค์หญิงเล็กได้”

‘ใครจะไปเขียนจดหมายถึงองค์หญิงเล็กจากจวนองค์ชายเพราะเรืองแบบนี’กัน เล่า!’ กงหว่านคิดพลางกัดฟันแน่น

นางจะไปคิดได้ยังไงว่าหลินยู่หยุนหรือองค์หญิงเล็กทีดูขลาดกลัวคนนั’นจะ สามารถเล่นกับเจียงป่ าวชิงได้ดีเพียงนี’!

เมือนายท่านหญิงตีAได้ฟังว่าเป็ นองค์หญิงเล็กทีมอบถาวเซียงให้เจียงป่ าวชิง ความ อัดอั’นตันใจในหัวใจของนางก็หายไปในทันใด และเมือนึกถึงทีกงหว่านเคยพูด อย่างหนักแน่นว่ากงจี’เป็ นคนมอบให้เจียงป่ าวชิงก่อนหน้านี’ ตอนนี’นางถึงจะรับรู้ ถึงบางสิงบางอย่าง

หว่านเอ๋อร์คงไม่ได้กําลังจงใจยุแยงตะแคงรัวใช่ไหม…? นายท่านหญิงตีAมองกงหว่านอย่างไม่พอใจเล็กน้อย

สายตาของนายท่านหญิงตีAทําให้จิตวิญญาณของกงหว่านแทบเตลิดเลยทีเดียว นางรีบคิดหาวิธีแก้ตัวอย่างรวดเร็ว