แม่สาวเข็มเงิน - ตอนที่ 553 : ปัญหา

เมือเจียงฉิงเห็นว่าสีหน้าของเจียงป่ าวชิงแปลกประหลาด นางยิงกระวนกระวาย  ใจ นางยังจําเรืองกวนใจทีเจียงเอ้อยานําพามาสู่ครอบครัวจากการทีเจียงหยุนชาน รับเจียงเอ้อยากลับมาพักทีบ้านด้วยกันได้อยู่เลย

แต่ครั)งนี)เป็ นนางทีนําพาเรืองกวนใจกลับมาด้วยตัวเอง นีมันช่าง…

เจียงฉิงยังคงพยายามคิดหาวิธีอธิบายเรืองนี)กับพีสาว แต่หลังจากทีเด็กหนุ่ม ลึกลับคนนั)นเห็นเจียงป่ าวชิง เขากลับร้องเรียกอย่างลิงโลด “เฮ้พีสาว! เราพบกัน อีกแล้วนะ”

‘พบกันอีกแล้วงั)นรึ ? เหอะ…’ เจียงป่ าวชิงคิดในใจ นางหมดคําจะพูดเมือ

ได้ฟังคําพูดของเด็กชาย ตอนนางได้พบกับองค์ชายสีทีร้านหนังสือ ดูเหมือนว่า เขาก็เริมด้วยประโยคนี)เช่นกัน

สวรรค์ยังรู้เลยว่านางไม่อยากพบกันอีก เจียงฉิงพูดขึ)นอย่างประหลาดใจ “พีสาว ทีแท้พีกับอาซินรู้จักกันนีเอง”

เจียงป่ าวชิงอยากพูดว่า “ข้าไม่รู้จักเขา” ออกมาจริง ๆ แต่ในฐานะทีนางเป็ นพี มารยาทจึงเป็ นสิงสําคัญทีควรมี

เด็กหนุ่มอาซินพยักหน้าอยู่ข้าง ๆ อาฉิงอย่างดีใจ “รู้จักสิ” จากนั)นเขาก็เหมือน นึกอะไรบางอย่างได้อีกครั) งจึงชกหมัดขวาทีฝ่ ามือซ้าย “ไอ้ยา! ข้านึกออกแล้ว”

เขามองเจียงฉิงอย่างปลื)มใจ “มิน่า ข้าถึงได้รู้สึกถูกชะตากับน้องฉิงฉิงยิงนัก ทีแท้ เราเคยเจอกันทีจวนนีเอง ตอนนั)นเจ้าหนุนตัก หลับอยู่บนตักของพีสาวเจ้า”

คําพูดของเด็กหนุ่มทําให้เจียงฉิงงุนงง นางจึงมองไปทีเจียงป่ าวชิง

เจียงป่ าวชิงเพียงรู้สึกว่าตัวเองปวดศีรษะอย่างมาก นางอธิบายอย่างง่าย ๆ “ข้าเคย พบกับเด็กหนุ่มคนนี)ตอนทีเจ้าหลับอยู่ทีจวนองค์หญิงเต๋อหลงหลังจากทีกินขนม ผสมเหล้าเข้าไป”

เมือพูดถึงเรืองเมาเหล้าในครั)งนั)น เจียงฉิงหน้าแดงกํา นางมักรู้สึกว่าเรืองนั)น ค่อนข้างน่าอายอยู่ตลอด แต่จากนั)นนางก็เกิดความสงสัยอีกครั)ง

งานเลี)ยงชมดอกไม้ขององค์หญิงเต๋อหลงในตอนนั)นเชิญเพียงแขกผู้หญิงมิใช่รึ แล้วเด็กอายุเท่าอาซินทีดูแก่กว่านางไม่กีเดือนเข้าไปปะปนได้ยังไง

หรือว่าจริง ๆ แล้วอาซินเป็ นเด็กผู้หญิงทีปลอมตัวเป็ นผู้ชาย เจียงฉิงอดไม่ได้ทีจะหันกลับไปมองอาซิน เพือดูว่าอีกฝ่ ายมีลูกกระเดือกหรือไม่

เมือเจียงป่ าวชิงเห็นการกระทําของเจียงฉิง อาจเป็ นเพราะนางเดาความคิดของ น้องสาวได้จึงอดหัวเราะไม่ได้ “ช่างเถอะ ทีนีไม่เหมาะจะมายืนคุยกัน เราเข้าไป คุยกันข้างในเถอะ”

เมือเข้ามาในบ้าน อาซินมองสํารวจไปรอบ ๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ราวกับ เขาชอบดูการตกแต่งภายในห้องอย่างนั)น

เจียงป่ าวชิงทอดถอนใจอีกครั)งหลังจากทีจําได้ว่าอาซินเคยบอกว่าตัวเองพักอาศัย อยู่ในหอชมจันทร์

เมือเจียงฉิงเห็นว่าเจียงป่ าวชิงมีท่าทางครุ่นคิดอยู่ตลอด นางก็พูดขึ)นอย่างไม่สบาย ใจเล็กน้อย “พีสาว ข้าทําอะไรผิดหรือเปล่าจ๊ะ ?”

“เปล่าหรอก ข้าแค่กําลังคิดเรืองบางเรือง” เจียงป่ าวชิงส่งยิมให้อย่ ) างปลอบ ประโลม “ว่าแต่เจ้าพาเขากลับมาได้ยังไงรึ ?”

เมืออาซินได้ยินดังนั)น เขาก็เข้ามาใกล้อย่างประหม่าและพูดด้วยความกระวน กระวายใจ “พีอย่าได้โทษน้องฉิงฉิงเลย ข้าเจอกับน้องฉิงฉิงในซอยก็เลยดึงดันที จะกลับมากับนางเอง”

เจียงฉิงบิดนิ)วอย่างไม่สบายใจ ใบหน้าเล็กแดงกํา

เจียงป่ าวชิงนวดหัวคิ)วพลางพูดขึ)นอย่างจนปัญญา “ช่างเถอะ ไหน ๆ ก็มาแล้ว เจ้าลองบอกมาซิว่าเจ้าเป็ นใครกันแน่”

ในเมือมายืนอยู่นีแล้ว นางยังจะพูดอะไรได้อีก สู้ถามให้ชัดเจนแล้วคิดแผนในใจ ไว้จะดีกว่า

เด็กหนุ่มอาซินพยักหน้าเป็ นพัลวัน “ข้าบอก ข้าจะบอกเดี8ยวนี)แหละ!” เจียงป่ าวชิงกับเจียงฉิงต่างก็มองเด็กหนุ่มอาซิน อาซินหน้าแดงกําภายใต้การเพ่งมองของสองพีน้อง “ข้า… ข้าชืออาซิน” ‘แค่นี)รึ ?!’

เจียงป่ าวชิงกับเจียงฉิงถึงกับงง เพราะหลังจากทีอาซินบอกว่าตัวเองชืออาซิน เขา ก็เงียบอยู่นาน

“แล้วไงต่อ ?” เจียงฉิงเป็ นคนใจร้อน ในทีสุดนางก็ไม่อยากรอแล้วและถาม เชิงเร่ง “ว่าไงล่ะ ไม่มีต่อแล้วรึ ?”

เมือเห็นสายตาผิดหวังจาง ๆ ของทั)งสองคน เด็กหนุ่มอาซินก็หน้าแดง เขา พยายามนึกย้อนกลับไปแล้วพูดขึ)นอย่างดีใจ “อ้อใช่แล้ว ข้าพักอาศัยอยู่ในหอชม จันทร์”

เจียงป่ าวชิงกับเจียงฉิงยังคงละเหียใจ อาซินคงเป็ นคนพูดไม่เก่ง หรือไม่เขาก็แทบ ไม่รู้อะไรเกียวกับตัวเองเลย

เมืออาซินเห็นสีหน้าหมดคําจะพูดของทั)งสองคน เขาก็ทําอะไรไม่ถูก

“เรืองอืนข้าไม่รู้จะพูดอะไรแล้วจริง ๆ ข้าพักอาศัยอยู่ในหอชมจันทร์มาตั)งแต่ยัง เล็ก ป้าทีดูแลข้าไม่เคยให้ข้าออกจากทีนัน ถ้าข้าอยากออก นางจะเป็ นคนพาข้า  เดินเล่นในสวนเป็ นบางครั)งเท่านั)น…” อาซินร้อนใจจนนํ)าตาเอ่อคลอ “พวก นางเรียกข้าว่าอาซิน ข้า… ข้าถือโอกาสตอนทีป้าไม่สนใจ ปี นออกมาจากในรู สุนัข พวกเจ้าไม่ต้องกลัว ข้าไม่ทําร้ายใคร ข้า… ข้าแค่อยากอยู่เล่นข้างนอกสัก สองสามวันแล้วจะกลับไปเอง ข้าสัญญาว่าข้าไม่ทําร้ายพวกเจ้าแน่นอน”

เจียงฉิงมองดูอาซินทีร้อนใจจนใกล้จะร้องไห้ก็ลุกลี)ลุกลน “อาซิน เจ้าอย่าร้องไห้ สิ”

เด็กหนุ่มอาซินเช็ดนํ)าตา “ข้าไม่เคยออกมาข้างนอกเองคนเดียวจึงไม่รู้ว่าควรไป ทีไหน สําหรับข้า ข้างนอกค่อนข้างน่ากลัว ข้าจึงกลับมากับน้องฉิงฉิง… ซึงข้า ไม่ได้ตั)งใจจะมาทําให้ใครลําบาก”

คนทีให้ความสําคัญกับรูปลักษณ์ภายนอกอย่างเจียงฉิงทนเห็นเด็กหนุ่มทีทั)งรูป งามแลดูอ่อนโยนร้องไห้ไม่ได้ และเมือคิดถึงเรืองทีเขาคนนี)ถูกขังไว้ในหอคอย สูงตั)งแต่เล็กจนโตด้วยแล้ว เขาช่างน่าสงสารจริง ๆ

แต่สภาพแวดล้อมในการใช้ชีวิตของเด็กคนนี)แปลกมาก เห็นได้ชัดว่ามีเบื)องหลัง อะไรทีไม่สามารถให้คนอืนรับรู้ได้

เจียงฉิงเองก็ใกล้จะร้องไห้ตาม นางรู้อยู่แก่ใจว่าการทีนางยอมให้อาซินตามกลับ บ้านมาจะต้องสร้างปัญหาให้ทีบ้านอย่างแน่นอน

แต่อาซิน… อาซิน…

เจียงป่ าวชิงยกมือลูกผมเจียงฉิงเบา ๆ “ช่างเถอะ ในเมือพากลับมาแล้วก็ต้อง ช่วยเหลือเขาสิ ข้าเห็นว่าตัวอาซินเปื) อนฝุ่ นมากมาย ส่วนสูงของเขาพอ ๆ กับเจ้า

ข้าเคยทําเสื)อผ้าผู้ชายให้เจ้าใส่เล่นมาก่อนและน่าจะยังมีชุดใหม่สองสามชุดทียัง ไม่เคยใส่ เจ้าสังให้ชิงจ้างช่  วยไปหาออกมาเตรียมไว้และให้เขาไปทําความสะอาด ร่างกายแล้วเปลียนเสื)อผ้าก่อนเถอะ”

เจียงฉิงยังคงกระวนกระวายจึงพูดขึ)นเสียงเบา “ข้าสร้างปัญหาให้กับครอบครัว หรือเปล่าจ๊ะพี ?”

“เปล่า” เจียงป่ าวชิงตอบอย่างเฉียบขาด จากนั)นนางก็เผยรอยยิมปลอบประโลม ) ออกมาให้เห็น “นีไม่ถือว่าเป็ นปัญหาอะไร แต่การหนีออกจากบ้านจะทําให้คน ในครอบครัวเป็ นห่วงอย่างเลียงไม่ได้ สุดท้ายยังไงเราก็ต้องส่งอาซินกลับไป”

แม้อาซินจะรู้สึกหดหู่ แต่เขาก็ยังพยักหน้าอย่างว่าง่าย “อื)ม ข้าเองก็ออกมาได้สัก พักแล้ว ป้าข้าคงร้อนใจแย่แล้ว”

เจียงฉิงแสดงสีหน้าประมาณว่าไม่สามารถทนเรืองนี)ได้

คนทีกักขังเขาไว้ในหอคอยตลอดโดยไม่ให้ออกมาเดินเล่นเลยแบบนั)น ถือว่าเป็ น ครอบครัวได้จริง ๆ หรือ ?

เจียงป่ าวชิงพูดขึ)นช้า ๆ “แต่อาซินเองก็ไม่ค่อยได้ออกมาข้างนอก อีกเดี8ยวเมือ เปลียนเสื)อผ้าเสร็จแล้ว เราพาเขาออกไปเดินเล่นสักหน่อยก่อนแล้วค่อยพาเขา กลับไปส่ง”

นัยน์ตาอาซินเป็ นประกายทันที เขารีบพูดด้วยความตืนเต้น “โอ้! จริงรึ ?”

เจียงป่ าวชิงพยักหน้า “จริงสิ แต่อาซิน เจ้าต้องสัญญากับข้าอย่างหนึง หลังจากที เราพาเจ้ากลับไปส่งแล้ว เจ้าอย่าบอกครอบครัวของเจ้าเกียวกับเรืองของข้ากับ อาฉิงได้ไหม ?”

อาซินพยักหน้าอย่างขึงขัง

ขณะนี)สาวใช้ต้มนํ)าเสร็จแล้ว ชิงจ้างเดินออกมาพร้อมเสื)อผ้าผู้ชายของเจียงฉิงที เพิงหาเจอเมือสักครู่  นางคุกเข่าลงก่อนจะพูด “คุณชายน้อยไปอาบนํ)าได้แล้วเจ้า ค่ะ ข้าน้อยจะขัดหลังให้เจ้าค่ะ”

อาซินหน้าแดงราวกับสีกุ้งสุก เขารีบพูดขึ)นทันที “ข้าทําเองได้” พูดจบ เขาก็รับเสื)อผ้ามาจากชิงจ้างและแทบจะวิงออกไป

หลังจากทีอาซินไปอาบนํ)า เจียงฉิงมองเจียงป่ าวชิงด้วยสีหน้าอมทุกข์ และสีหน้า ของนางก็มีความเสียใจปนอยู่เล็กน้อย “พีสาว ข้าสร้างปัญหาให้กับทีบ้านใช่ ไหมจ๊ะ ? ถ้ามันไม่มีอันตราย พีก็คงไม่บอกกับอาซินว่าไม่ให้เขาบอกเรืองเรา ให้ครอบครัวของเขารู้”

เจียงป่ าวชิงมองเจียงฉิงอย่างตั)งใจ “อาฉิง เจ้าอย่าคิดมากไปเลย เรืองบางเรืองมัน ไม่ได้ถือเป็ นความผิดหรือความลําบากอะไรมากมาย เจ้าอยากทําอะไรก็ทําไป เถอะ ไม่ต้องกลัวว่ามันจะสร้างปัญหาให้ครอบครัวอะไรมากนักหรอก เจ้ากับข้า เป็ นครอบครัวเดียวกัน ครอบครัวต้องร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันสิ เจ้ามีอะไรข้าก็ พร้อมช่วยเจ้าเสมอนันแหละ  ”

เจียงฉิงพยักหน้า นางเช็ดนํ)าตาอย่างรวดเร็วแล้วเผยรอยยิมออกมาให้เห็น ) “ข้ารู้ แล้วจ้ะ ขอบคุณพีมากเลยนะจ๊ะ”