แม่สาวเข็มเงิน - ตอนที่ 554 : พาอาซินไปเดินเล่น

เจียงป่ าวชิงกับเจียงฉิงดืมชาอยู่ในห้องรับแขกระหว่างรออาซินอาบนํ)าให้เสร็จ

ในห้องด้านข้างของห้องอาบนํ)า อาซินเปลียนเป็ นชุดของเจียงฉิง เมือเขาออกมาก็ ยิมอย่ ) างเขินอายให้กับเจียงป่ าวชิงและเจียงฉิง

ชิงจ้างถือเสื)อผ้าทีใส่แล้วของอาซินอยู่ด้านหลัง “ข้าน้อยจะนําชุดของคุณชาย น้อยไปซักเดี8ยวนี)เจ้าค่ะ”

อาซินหน้าแดง “พีสาว ไม่ต้องหรอกขอรับ เมือถึงตอนนั)นข้าค่อยบอกป้าของข้า ว่าข้าแอบขะ… ขโมยเสื)อผ้าคนอืนมาใส่ก็น่าจะได้”

เห็นได้ชัดว่าอาซินได้รับการอบรมสังสอนมาเป็ นอย่างดี เขาตะกุกตะกักตอนที พูดคําว่า “ขโมย” แสดงว่าเขาไม่เห็นด้วยกับการขโมยและคงถูกสอนมาว่าการ ลักขโมยเป็ นเรืองไม่ดี

เจียงป่ าวชิงและเจียงฉิงอดหัวเราะด้วยความเอ็นดูไม่ได้ อาซินยืนอยู่กับที เขาทําอะไรไม่ถูก ได้แต่หัวเราะตามอย่างงง ๆ

ขณะนี)ท้องฟ้ามืดสลัวลงแล้ว พวกเขาไม่ได้ขึ)นรถม้า เจียงป่ าวชิงเปลียนเป็นชุด ผู้ชาย ตกแต่งตัวเองให้ดูสมชายมากขึ)นและเตรียมออกจากบ้านพาน้อง ๆ ไปเดิน เล่น

เนืองจากถนนทีเป็ นทีตั)งของประตูหน้าเต็มไปด้วยบ้านด้วยจวนของขุนนาง ชั)นสูง และมันอาจสะดุดตาเกินไปหากว่าพวกนางพาอาซินออกไปทางนั)น พวก เขาจึงออกไปทางประตูหลังบ้านของจวนเจียงแทน

ไม่ว่าอาซินจะมองไปทางไหนก็รู้สึกแปลกใหม่ไปเสียหมด และแม้ท้องฟ้าจะมืด สลัวแล้วแต่ก็ไม่ได้ปิ ดกั)นความเปล่งประกายในดวงตาของเขา “โอ้โห! ทีแท้ข้าง นอกตอนกลางคืนเป็ นแบบนี)นีเอง ช่างสวยงามดีจริง ๆ”

เจียงฉิงรู้สึกขมขืนในใจ นางวางมือลงไปบนไหล่ของอาซินและพยายามทําให้ นํ)าเสียงตัวเองผ่อนคลาย “ยังมีอะไรทีสนุกกว่านี)อีก ไป ข้าจะพาเจ้าไปดู”

“ได้เลย!”

เด็กหนุ่มกับสาวน้อยวิงไปข้างหน้าอย่  างร่าเริง เจียงป่ าวชิงส่ายหน้าพลางเดินตาม ไป

เด็กทั)งสองหารือกันว่าจะเลือกของอยู่ทีแผงขายของเล็ก ๆ หลังจากทีเลือกเสร็จ แล้ว อาซินก็มีท่าทีลังเลเล็กน้อยและพูดขึ)นเสียงเบา “ข้าเคยอ่านจากในหนังสือ ในหนังสือบอกว่าต้องใช้ ‘เงิน’ ในการจับจ่ายซื)อของ แต่ข้าไม่มีเงินเลย”

เจียงฉิงตบหน้าอกตัวเอง “ข้ามี ข้าซื)อให้เจ้าเอง” อาซินหน้าแดง “ขะ… ขอบคุณ แล้วข้าจะคืนให้ในภายหลัง”

เจียงฉิงไม่สนใจ “ไม่เป็ นไร ไม่ต้องคืนหรอก” แต่อาซินยังคงพูดเน้นยํ)าอย่างมุ่งมัน “ข้าจะคืนให้เจ้าในภายหลัง”

เจียงฉิงมองอาซินนิง ๆ สักครู่แล้วยิม) “เอาล่ะ ถ้าอย่างนั)นก็เอาทีเจ้าสบายใจเถอะ เจ้าดูสิ มีคนแสดงกายกรรมอยู่ตรงใต้สะพานลอย เราไปดูกันเถอะ”

เจียงฉิงวิงไปได้ไม่  กีก้าวก็หันกลับมา นางส่งตุ๊กตานํ)าตาลทีเลือกลายเองให้กับ เจียงป่ าวชิง “พีสาว นีของพีจ้ะ”

เจียงป่ าวชิงรับตุ๊กตานํ)าตาลด้วยรอยยิม)

คืนนี)เป็ นเวรเฝ้าของเจิ)งหนานพอดี นางยังคงอยู่ในชุดผู้ชายและเดินตามอยู่ข้าง ๆ เจียงป่ าวชิง

เจียงฉิงส่งตุ๊กตานํ)าตาลอีกอันให้กับเจิ)งหนานแล้วพูดเสียงอ่อนเสียงหวาน “พีเจิ)ง อันนี)ให้พีจ้ะ”

เจียงฉิงเองก็รู้เช่นกันว่าเจิ)งหนานเป็ นพีสาว แต่ตอนนี)พวกเขาอยู่ข้างนอก นางจึง ปฏิบัติต่อเจิ)งหนานเหมือนเจิ)งหนานเป็ นพีผู้ชายคนหนึง

“มีของข้าด้วยรึ ?” เจิ)งหนานงุนงงแต่ก็ยืนมือออกไปรับตุ๊กตานํ)าตาลมาถือไว้ แล้วเอ่ยขอบคุณ “ขอบคุณแม่นางฉิงมาก”

เจียงฉิงเอียงศีรษะพูดเสียงดังฟังชัด “ไม่เป้นไรจ้ะ” แล้วนางก็จูงมืออาซินวิงไปทางสะพานลอย

เสียงหัวเราะร่าเริงกับการวิงเล่  นของสองเด็กหนุ่มสาวน้อยกลายเป็ นภาพทีน่ามอง ท่ามกลางคําคืนมืดสลัว

เจิ)งหนานมองตุ๊กตานํ)าตาลในมืออย่างใจลอย ตอนทีพีชายของนางยังอยู่ เขาเสีย เลือดจากปลายดาบทุกวันและวิงไปมาในสายลมสายฝน อันทีจริง สองพีน้อง  ไม่ได้ใช้เวลาร่วมกันมากนัก แต่เมือใดก็ตามทีพีชายของนางมีเวลา เขามักจะซื)อ ของเล่นบางอย่างให้นางเสมอ

บางครั)งก็เป็ นตัวละครของละครหุ่นกระบอก บางครั)งก็เป็ นของเล่นไม้ทีทําด้วย เดือย และบางครั)งก็เป็ นว่าวผีเสื)อทีสวยงาม ซึงนางก็เก็บของเหล่านั)นอย่างดีราว กับมันคือสมบัติลํ)าค่า

แต่หลังจากทีพีชายของนางเสียชีวิต สิงของเหล่านั)นถูกใส่กุญแจไว้ในกล่องด้วย กุญแจทองแดงทั)งหมดและถูกเก็บไว้ในส่วนลึกของตู้ในทีพักของนาง

นานมากแล้วทีไม่มีใครซื)อของเล่นแบบนี)ให้นาง มือทีเจิ)งหนานใช้ถือตุ๊กตานํ)าตาลแลดูแข็งทือเล็กน้อย

เจียงป่ าวชิงสังเกตเห็นท่าทางแปลก ๆ ของเจิ)งหนาน นางจึงชวนอีกฝ่ ายคุย “ช่วง นี)ขาของเจ้ายังเจ็บอยู่ไหม ? ครั)งทีแล้วทีข้าจับชีพจรให้เจ้าก็พบว่าสภาพชีพจร ของเจ้าแสดงให้เห็นว่าเจ้าดีขึ)นมาก”

“ยาของแม่นางเจียงดีมาก ข้ารู้สึกว่าร่างกายกระฉับกระเฉงขึ)น” พูดจบ สีหน้า ของนางก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

เจียงป่ าวชิงพยักหน้า นางมองดูเด็กทั)งสองตรงหน้าทีกําลังปรบมือและส่งเสียงโห่ ร้องสนุกสนานอยู่ทีซุ้มแสดงกายกรรม แล้วนางก็พูดกับเจิ)งหนานยิม ๆ ) “ข้าเคย บอกเจ้าก่อนหน้านี)ว่าถึงแม้เจ้ายังเด็ก แต่เจ้าไม่ควรมองข้ามการดูแลตัวเองเพราะ ร่างกายเจ้าผ่านการบาดเจ็บมามากในช่วงหลายปี ทีผ่านมา เจ้าต้องให้ความสําคัญ กับมันและต้องดูแลตัวเองให้ดี ๆ อย่าลืมว่าชีวิตคนเรายังอีกยาวไกล”

พวกเขาในฐานะองครักษ์ ชีวิตจะยังอีกยาวไกลหรือไม่นั)นไม่แน่นอนเลย

เจิ)งหนานเงียบงันแต่นางรู้ว่าเจียงป่ าวชิงหวังดี จึงไม่สามารถพูดอะไรทีอาจทําให้ เสียนํ)าใจกันได้

นางไตร่ตรองอยู่ในใจก่อนจะเปลียนหัวข้อสนทนา “แม่นางเจียง ข้าคิดว่าสถานะ ของเด็กหนุ่มคนนั)นคงไม่ธรรมดา ดูได้จากเสื)อผ้าทีเขาใส่ก่อนหน้านี) ชนิดของผ้า ทีเขาใส่นั)นเรียกกันว่า ‘ควันสีเขียวยามรุ่งอรุณ’ ทีโดยปกติจะถูกใช้ถักทอส่ง ให้ราชวงศ์ แน่นอนว่าเสื)อผ้าทีถักทอจากผ้าชั)นดีย่อมไม่ใช่ว่าใครก็จะมีใส่ได้ แต่ เด็กคนนั)น…”

“อืม ข้ารู้” เจียงป่ าวชิงพยักหน้าเห็นด้วย เจิ)งหนานจึงเบาใจและไม่ได้พูดอะไรอีก

เจียงป่ าวชิงไม่เคยทําอะไรบุ่มบ่าม นางรู้อยู่แล้วและเข้าใจถึงผลทีอาจตามมาของ เรืองนี)

ในเมือแม่นางเจียงเลือกทีจะทําเช่นนี) ถ้าอย่างนั)นหน้าทีองครักษ์อย่างนางคือต้อง ปกป้องความปลอดภัยของแม่นางเจียงให้ดี ๆ

…

ขณะนี)ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว โคมไฟทีแขวนอยู่ตรงประตูร้านค้าทั)งสองข้างถนน สว่างขึ)น ทําให้สีหน้าของผู้คนดูอ่อนโยนขึ)นมากภายใต้การขับให้เด่นของแสงสี เหลืองส้ม

แต่จู่ ๆ เจิ)งหนานก็หยุดฝี เท้าลง

เจียงป่ าวชิงสังเกตเห็นถึงความผิดปกติของเจิ)งหนานและเห็นว่าเจิ)งหนานทีเมือครู่ ยังมีสีหน้าอ่อนโยน ตอนนี)เปลียนกลายเป็ นแข็งทือแล้ว

“เสียวหนาน ?” นางเรียกอีกฝ่ ายเสียงเบา

เจิ)งหนานรีบปรับสีหน้าอย่างรวดเร็วราวกับว่าอาการใจลอยเมือครู่เป็ นเพียงภาพ ลวงตาของเจียงป่ าวชิง

นางส่ายหน้าด้วยสีหน้าราบเรียบและพูดเสียงเบาว่า “แม่นางเจียง ข้าไม่เป็ นไร”

เจียงป่ าวชิงไม่ชอบจุ้นเรืองของคนอืนจึงพยักหน้าและเดินไปข้างหน้าต่อ แต่แล้ว นางกลับเห็นไป๋ จีเดินเลือกของอยู่กับผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึงตรงแผงขายของที อยู่ไม่ไกล

เจียงป่ าวชิงเข้าใจอะไรได้บางอย่าง นางเองก็เคยได้ยินกงจี)พูดถึงความแปลก ประหลาดระหว่างไป๋ จีกับเจิ)งหนาน

อ้อ เข้าใจแล้ว!

พวกเขาอยู่ไม่ไกลกันมากนักและตอนนี)แถวนี)คนไม่ค่อยเยอะ ไม่นานไป๋ จีก็หัน กลับมาและมองมาทางพวกนางราวกับรับรู้ได้ในใจ

เขาชะงักไปทันที

เจิ)งหนานยืนอยู่ข้างเจียงป่ าวชิงด้วยสีหน้าราบเรียบ

เมือเห็นเจิ)งหนานในตอนแรก ไป๋ จีรู้สึกดีใจมากและเตรียมทักทาย แต่เขาก็ต้องใจ ฝ่ อเมือเห็นอีกฝ่ ายมองกลับมาด้วยสีหน้าเยือกเย็น