แม่สาวเข็มเงิน - ตอนที่ 555 : อย่าทําให้ตัวเองลําบากใจเกินไป

ไป๋ จีผู้เป็ นหัวหน้าองครักษ์ข้างกายแม่ทัพกงทีทํางานดีทีสุดถูกสายตาของ เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ จ้องมองจนเขาอดไม่ได้ ต้องก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว

“พีตงเหอ…” หญิงสาวข้างกายของเขาพึมพําชือออกมาด้วยความไม่เข้าใจ

ไป๋ จีดึงสติกลับมา แล้วเขาก็เห็นว่าสีหน้าเจิ)งหนานเย็นชาขึ)นเรือย ๆ จึงรู้สึกไม่ ค่อยดี มันใจฝ่ ออย่างอธิบายไม่ถูก

ไม่ใช่สิ! เขาไม่ได้ทําอะไรขัดความชอบธรรมเสียหน่อย ทําไมต้องรู้สึกใจฝ่ อ

เมือมองดูสีหน้าของเจียงป่ าวชิงทีอยู่ข้างเจิ)งหนานก็อดสงสัยไม่ได้ สีหน้าขี)เล่น หยอกล้อนั)นหมายความว่ายังไงกัน …นีเขาทําอะไรผิดไปหรือยังไง ?

“พีตงเหอ” หญิงสาวข้าง ๆ เขาส่งเสียงเรียกเขาอีกครั)ง

เจียงป่ าวชิงเองก็ได้ยินเช่นกันจึงหันไปมองเจิ)งหนานทีอยู่ด้านข้างด้วยสีหน้า แปลกใจ “ตงเหอคือใครรึ ?”

เจิ)งหนานใจเย็นลงแล้ว นางตอบอย่างสงบด้วยเสียงแผ่ว ๆ “คือชือปลอมของ องครักษ์ไป๋ ”

ดูพูดเข้าสิ คําว่าองครักษ์ไป๋ ช่างเป็ นการเรียกทีทั)งเย็นชาและห่างเหินอะไรเยียงนี) ด้วยความสามารถในการฟังของไป๋ จี แน่นอนว่าเขาเองก็รับรู้ได้ถึงความผิดปกติ เช่นกัน

ในใจของเขาราวกับถูกโจมตีอย่างหนักเลยทีเดียว

ถงเหอเองก็รู้สึกแปลกใจเช่นกัน นางมองตามสายตาไป๋ จีก็เห็นชายรูปหล่อสอง คนยืนอยู่ตรงนั)น หนึงในนั)นคือชายรูปงามทีนางไม่เคยเห็นมาก่อน และเมือมอง สีหน้าของพวกเขาแล้ว เหมือนว่าพวกเขาก็กําลังมองมาทางนี)เช่นกัน

ทั)งสองฝ่ ายสบตากันและบรรยากาศก็เริมแปลกประหลาดขึ)นมา

เมือเจียงป่ าวชิงเห็น นางก็เดินเข้าไปทักทายไป๋ จี “ออกมาเดินเล่นรึ ตงเหอ ?”

ชือปลอมทีใช้ในการเดินเล่นข้างนอกถูกเจียงป่ าวชิงเรียกด้วยรอยยิมเช่ ) นนี) ไม่ ต้องถามเลยว่าเขารู้สึกแปลกประหลาดเพียงใด

ไป๋ จีทําได้เพียงทักทายเจียงป่ าวชิงด้วยท่าทางแข็งทือ “สวัสดีคุณชายเจียง”

เจียงป่ าวชิงมองถงเหอทีอยู่ข้างกายไป๋ จียิม ๆ และพูดขึ ) )นอย่างมีความหมาย “แม่ นางผู้นี)คือใครรึ ?”

“อ๊ะ… อ้อ…” ไป๋ จีราวกับตืนจากความฝัน เขาแนะนําอีกฝ่ าย “นีคือแม่นาง ถง”

เจียงป่ าวชิงพยักหน้าด้วยสีหน้ามีความหมาย ส่วนเจิ)งหนานไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ออกมาทางสีหน้า

สัญชาตญาณการเอาตัวรอดทําให้ไป๋ จีมองเจียงป่ าวชิงราวกับขอความช่วยเหลือ “พีชายของแม่นางถงกําลังจะฉลองวันเกิด ข้าจึงออกมาช่วยนางเลือกของขวัญให้ พีชายของนาง แต่ข้าเป็ นคนไร้การศึกษา ไม่เข้าใจเรืองทํานองนี)เท่าไหร่ คุณชาย เจียง เจ้าเองก็มีพีชาย เจ้าช่วยแม่นางถงเลือกหน่อยได้ไหม ?”

“…” สองข้างแก้มของถงเหอแดงเรือ นางมองไป๋ จีราวกับไม่พอใจ

เจิ)งหนานครุ่นคิดด้วยสีหน้าราบเรียบ เหอะ! เป็ นอย่างทีคนเขาว่ากันว่าหัวขี)เลือย ก็คือหัวขี)เลือยวันยังคํา นีเขาถึงกับไม่รู้เจตนาแฝงของแม่นางคนนั)น สมนํ)าหน้าที ยังไม่แต่งงานจนถึงตอนนี)

ทว่าเมือคิดมาถึงตรงนี)เจิ)งหนานพลันชะงัก ความรู้สึกขมขืนนีมันช่างไม่สบายใจ เอาเสียเลย

เจิ)งหนานเม้มปากแน่น

เจียงป่ าวชิงเองก็ไม่เต็มใจทําในสิงทีอาจทําให้เจิ)งหนานลําบากใจจึงส่ายหน้ายิม) ๆ “เจ้าเลือกนันแหละดีแล้ว ข้ายังมีธุระอืนอีก คงไม่  รบกวนเจ้าแล้วล่ะ”

แล้วนางก็ขอตัวอย่างสุภาพ

ตอนทีเห็นเจิ)งหนานเดินไปพร้อมเจียงป่ าวชิงโดยทีไม่มองกลับมาทางนี)แม้แต่นิด เดียว ไป๋ จีรู้สึกสับสนในใจ เขายืนแข็งทืออยู่กับทีครู่ใหญ่ ทว่าในทีสุดก็ตัดสินใจ ได้

หลังจากทีเขาดึงสติกลับมาแล้ว ก็หันไปพูดกังแม่นางถงเหอ “แม่นางถง ข้านึก ขึ)นได้ว่ายังมีเรืองสําคัญบางอย่างทีต้องคุยกับคุณชายเจียง ข้าขอตัวก่อน”

“พีตงเหอ…” ถงเหอตกตะลึง แต่ไป๋ จีเหมือนไม่ได้ยินขณะทีเขารีบเดินจากไป “น่าโมโหนัก!” ถงเหอกระทืบเท้าอย่างไม่ยอม

……

เมือเดินออกมาจากจุดทีไป๋ จีอยู่ได้ระยะหนึง เจียงป่ าวชิงก็แอบดูสีหน้าของเจิ)ง หนานทีไร้อารมณ์มากขึ)นเรือย ๆ นางพูดขึ)นหลังจากทีไตร่ตรองแล้ว “เสียว หนาน อันทีจริงไป๋ จีเองก็อายุยีสิบกว่าแล้ว ควรแต่งงานมีลูกได้แล้วนะ”

แต่งงานมีลูก…

เจิ)งหนานรู้สึกเหมือนมีอะไรทิมแทงอยู่ในใจ นางพยักหน้าอย่างทือ ๆ

เจียงป่ าวชิงมองสีหน้าของเจิ)งหนานแล้วพูดขึ)นเสียงเบา “เจ้ามีความคิดเห็นต่อ เรืองนี)ยังไงรึ ?”

เจิ)งหนานไม่ค่อยเข้าใจว่าทําไมเจียงป่ าวชิงถึงถามเช่นนี) นางชะงักก่อนจะส่าย หน้า “ไม่สําคัญหรอกว่าข้าคิดยังไง”

“แต่สีหน้าของเจ้าไม่ได้บอกแบบนั)นเลย” เจียงป่ าวชิงถอนหายใจ “เสียว หนาน เจ้าอย่าทําให้ตัวเองลําบากใจเกินไปสิ เจ้าเองก็ยังเป็ นแค่เด็กผู้หญิงทีอายุ ไม่ถึงยีสิบเหมือนกันนะ

เจิ)งหนานลูบแก้มตัวเองโดยไม่รู้ตัว นางกําลังจะพูดอะไรบางอย่างแต่กลับได้ยิน เสียงดังมาจากข้างหลังจึงหันกลับไปอย่างระวังตัวและตั)งท่าคุ้มกันเจียงป่ าวชิง

นันมัน…  ไป๋ จีกําลังเดินตามพวกนางมาอย่างรวดเร็ว

“เจ้าไม่ต้องอยู่เป็ นเพือนแม่นางถงของเจ้าแล้วรึ ?” เจิ)งหนานพูดออกไปโดย ไม่รู้ตัว แต่หลังจากทีคําพูดหลุดไปแล้ว นางถึงจะพบว่าตัวเองเผลอถามอะไร แปลก ๆ ออกไปเสียแล้ว

เจิ)งหนานรู้สึกหงุดหงิดจนหน้าแดงกํา

ขณะเดียวกันเจียงป่ าวชิงหัวเราะด้วยความเอ็นดู ส่วนไป๋ จีชะงักงัน ทั)งสองเห็น เด็กสาวเจิ)งหนานในสภาวะตืนตัวกําลังคุ้มกันเจียงป่ าวชิง แต่สิงทีนางชูอยู่ในมือ กลับไม่ใช่อาวุธ แต่เป็ น… ตุ๊กตานํ)าตาล

เจิ)งหนานเห็นว่าสายตาของไป๋ จีค่อนข้างแปลกจึงก้มมองโดยไม่รู้ตัวและเห็นว่า ตัวเองชูตุ๊กตานํ)าตาลอันทีเจียงฉิงให้เมือสักครู่ราวกับว่ามันคือดาบทีปกป้องพวก นางได้

นางหน้าซีดทันที หากว่าถูกโจมตีเข้าจริง ๆ ไม่แน่ตอนนี)นางอาจตายไปแล้ว!

ไม่เป็ นไรถ้าหากว่านางตาย เพราะนีเป็ นสิงทีต้องเกิดขึ)นสักวันหนึงในการเป็ น องครักษ์ของใครสักคน แต่ถ้าเป้าหมายของศัตรูคือแม่นางเจียงล่ะ นางไม่อยาก ให้แม่นางเจียงต้องตาย

เจิ)งหนานยิงคิด สีหน้าก็  ยิงแย่  ลงเรือย ๆ นีนางกําลังทําอะไรอยู่กันแน่ ?!

เจิ)งหนานพยายามสงบจิตสงบใจ แต่สีหน้าของนางกลับเย็นชา “ขะ… ข้าปฏิบัติ หน้าทีบกพร่องเสียแล้ว”

ไป๋ จีอยากพูดอะไรบางอย่าง เขาอ้าปากแต่กลับไม่ได้พูดอะไรออกไป

อันทีจริง เขาอยากบอกว่าเขารู้สึกว่าน้องชายของเขาก็… ก็น่ารักมากเช่นกัน แต่ จะว่าไปนีไม่ใช่น้องชาย นางเป็ นน้องสาวต่างหาก

ทั)งสองคน คนหนึงสีหน้าเย็นชาส่วนอีกคนไม่พูดอะไร เอาซะจนเจียงป่ าวชิงรู้สึก ร้อนใจเมือมองดูจากข้าง ๆ ดูเหมือนว่าสองคนนี)คงต้องให้นางมาช่วยทําลาย ความเงียบ

เจียงป่ าวชิงกระแอมไอเสียงเบา “ไป๋ จี เจ้ามีธุระอะไรรึ ?”

‘นีข้ามาทําอะไรกัน ?’ ไป๋ จีเหมือนเพิงตืนจากความฝัน เขาพูดขึ  )นช้า ๆ “เอ่อ… จริง ๆ แล้วก็ไม่ได้มีธุระอะไรหรอก”

เจียงป่ าวชิงหมดคําจะพูดจึงตัดสินใจเพิมไฟลงไปเพือกระตุ้น

“จะว่าไปแล้ว ตอนทีเห็นเจ้าเดินเล่นกับแม่นางถงคนนั)นเมือกี)นี)ทําให้ข้านึกอะไร บางอย่างได้” เจียงป่ าวชิงพูดขึ)นเสียงเบาด้วยใบหน้ายิมแย้ม ) “เสียวหนานถึงวัย ทีสามารถแต่งงานได้แล้ว นางปกป้องข้ามาตั)งนาน ฉะนั)นข้าควรหาสามีทีดี ให้กับนาง”

“ไม่! ข้าไม่ต้องการ” เจิ)งหนานขมวดคิ)วยืนกรานปฏิเสธทันที แต่ทันใดนั)นนาง ก็เห็นเจียงป่ าวชิงส่งสายตาให้นาง

แม้เจิ)งหนานจะไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์เท่าไหร่นัก แต่นางก็ยังเงียบปากอย่างน่า แปลก

ไป๋ จีเหมือนถูกฟ้าฝ่ า

ดวงตาอัญมณีสีดําของเจียงป่ าวชิงแฝงไปด้วยรอยยิม) “ไป๋ จี ชีวิตของเสียวหนาน ไม่ง่ายเลยในช่วงหลายปี ทีผ่านมา แต่ถึงยังไงนางก็เป็ นผู้หญิงคนหนึง เมือข้าพูด

เรืองนี)กับกงจี) คิดว่าเขาเองก็คงจะเห็นชอบ เจ้ารู้จักคนเยอะก็อย่าลืมดู ๆ ให้เสียว หนานบ้างล่ะ”

“ไม่… ไม่ใช่” ไป๋ จีตะกุกตะกัก “อาหนานยังอายุไม่ถึงยีสิบเลยนะ”

เจียงป่ าวชิงเลิกคิ)วขึ)นเล็กน้อย “ทําไม ในเมือตอนนี)เป็ นเวลาทีงดงามของผู้หญิง จะแต่งงานไม่ได้เลยรึ ? เสียวหนานของเรามีฝี มือ หน้าตาก็จิ)มลิมน่ ) ารักดี หรือ ว่าจะให้นางใช้ชีวิตอยู่กับพวกเจ้าไปตลอดชีวิตอย่างนั)น ?”

ไป๋ จีราวกับถูกโจมตีอย่างแรง ขณะเดียวกันเจิ)งหนานมองเขาด้วยสายตาดูแคลน ‘เหอะ!’

เจียงป่ าวชิงเกียวแขนเจิ)งหนานอย่างพึงพอใจ “ไปเถอะเสียวหนาน เราไปกัน ดีกว่า ไปหาพวกอาฉิงกัน”

เจิ)งหนานเก็บความคิดแล้วพยักหน้า สุดท้ายนางมองไป๋ จีด้วยสีหน้าซับซ้อนก่อน จะเดินไปพร้อมกับเจียงป่ าวชิง