แม่สาวเข็มเงิน - ตอนที่ 564 : ไปเยี่ยมคังคัง

ตกกลางคืน มีหลิวและสุนถาวจดบันทึกรายการสินสมรสทีบรรดาแขกส่งมาให้ ตอนกลางวันทีละชิ)น แล้วนํามาให้เจียงป่ าวชิงดูผ่านตา เจียงป่ าวชิงอดส่ายหน้า ไม่ได้เมือเห็นรายการสมบัติหายากในแต่ละบรรทัด

ช่างมากมายอะไรขนาดนี)!

อันทีจริงยังมีของลํ)าค่าทีพิเศษกว่านี)อีก แต่นางปฏิเสธทีจะรับไว้ แม้สิงของ เหล่านี)ทีเลือกรับมามีค่าแต่มันกลับไม่ใช่ของลํ)าค่าอะไรขนาดนั)น นางคิดมาดี แล้วว่าของทีตกลงรับมายังอยู่ในขอบเขตเหมาะสมในคําว่าสินสมรส

เพียงแต่คนทีมอบสินสมรสให้นั)นมีเยอะมาก เมือมองดูใบรายชือยาวเหยียดก็ ชวนให้ตกใจอย่างยิง

ตอนทีเจียงป่ าวชิงกําลังแอบคํานวณอยู่ว่าต้องใช้เงินเท่าไหร่ในการแปลงสิง เหล่านี)เป็ นเงิน เจิ)งหนานในชุดทํางานตอนกลางคืนก็ผลักประตูเข้ามาและ ประสานมือคารวะนาง

“แม่นางเจียง…”

มีหลิวกับสุนถาวรู้ว่าพวกเขาจะต้องคุยเรืองสําคัญกันแน่นอน สาวใช้ทั)งสองจึง ถอยออกไปอย่างรู้งาน

เจียงป่ าวชิงเห็นรอยฟกชํ)าบนใบหน้าเจิ)งหนานจึงเอ่ยถามอย่างเป็ นห่วง “ทําไม ถึงได้รับบาดเจ็บล่ะ เจ้าถูกใครจับได้หรือเปล่า เรืองนี)ไม่ได้สร้างปัญหาอะไร ให้กับเจ้าใช่ไหม ?”

เจิ)งหนานมีท่าทียากทีจะเอ่ยปาก นางลังเลอยู่สักพักถึงจะพูดออกมา “ไป๋ จีทํา…”

เจียงป่ าวชิงตกใจ นางไม่คิดว่าคนทีมีบุคลิกองอาจผึงผายอย่างไป๋ จีจะเป็ นคนใช้ ความรุนแรงด้วยเหมือนกัน

เจิ)นหนานเห็นสีหน้าของเจียงป่ าวชิงเปลียนไปหลายครั) ง นางติดตามอยู่ข้างกาย เจียงป่ าวชิงมาก็ถือว่านานแล้วจึงเดาได้ว่าเจียงป่ าวชิงกําลังคิดอะไรอยู่ในตอนนี) นางจึงพูดขึ)นอย่างไม่สบอารมณ์โดยทีพูดแบบผู้ชายเพือความปลอดภัยไว้ก่อน “เอ่อ… เรืองมันไม่ได้เป็ นอย่างทีแม่นางคิดหรอกขอรับ”

ไม่ได้เป็ นอย่างทีข้าคิด แล้วมันเป็ นแบบไหนกันล่ะ…? เจียงป่ าวชิงถามด้วย สายตา

เจิ)งหนานกําลังว้าวุ่นใจพอดี นางไม่รู้จะบอกใครเกียวกับเรืองราวมากมายทีอัดอั)น อยู่ในใจของนาง นางกัดฟันพูดกับเจียงป่ าวชิง “ไป๋ จีได้รับบาดเจ็บ ข้าอยาก เปลียนยาให้เขาแต่เขาไม่ยอม ระหว่างทีเราผลักกันไปมา เรา…”

สิงทีเจิ)งหนานไม่ได้บอกคือหลังจากทีไป๋ จีพบว่าตัวเองทําให้นางได้รับบาดเจ็บ อย่างไม่ทันระวัง สีหน้าตกใจเหมือนถูกฟ้าผ่าของเขานั)นช่าง… ทําให้นางทั)งรู้สึก โมโหและขบขันไปพร้อม ๆ กัน

ทีแท้ก็เป็ นเช่นนี)นีเอง เจียงป่ าวชิงเพิงจะรู้สึกโล่งใจ ทันใดนั)นก็ตระหนักได้ถึงอีก หนึงปัญหาทีอยู่ในคําพูดของเจิ)งหนานจึงขมวดคิ)วถาม “ไป๋ จีได้รับบาดเจ็บรึ เขา ไม่เป็ นไรใช่ไหม ?”

เจิ)งหนานส่ายหน้า “ข้าได้ยินว่าเขาได้รับบาดเจ็บตอนทีออกไปปฏิบัติหน้าทีกับ นายท่าน” เจิ)งหนานเห็นว่าเจียงป่ าวชิงมีสีหน้าเป็ นห่วงจึงรีบพูดเสริมอย่าง รวดเร็ว “นายท่านไม่เป็ นไร ส่วนไป๋ จีเองก็แค่ถูกฟันเฉียว ๆ ทีหลังเท่านั)น ไม่ได้ บาดเจ็บสาหัส รักษาตัวให้ดี ๆ เดี8ยวก็หายแล้วขอรับ”

เจียงป่ าวชิงพยักหน้า นางครุ่นคิดสักครู่ก่อนจะพูดขึ)น “ในเมือเป็ นเช่นนี) ถ้าอย่าง นั)นช่วงนี)เจ้าไปดูแลไป๋ จีเถอะ”

ในคําพูดของเจิ)งหนานปนด้วยความกลุ้มใจเล็กน้อย “แม้แต่เปลียนยาเขาก็ยัง ไม่ให้ข้าทํา เขาจะให้ข้าดูแลเขาได้ยังไง” นางกัดริมฝี ปาก นึกถึงตอนทีนางกลับ

มาแล้วพบกับแม่นางแซ่ถงทีเข้ามาในบ้านด้วยนํ)าตานองหน้าพอดี เมือเห็นดังนั)น ก็อดไม่ได้ทีจะหายใจติดขัด

“อีกอย่าง ตอนนี)เขามีคนอืนดูแลแล้ว เขาไม่น่าจะชอบคนมือหยาบเท้าหยาบ อย่างข้า” เจิ)งหนานหัวเราะเยาะตัวเอง ในรอยยิมของนางปนไปด้วยความหงอย ) เหงา

เจียงป่ าวชิงเห็นแล้วก็รู้สึกทุกข์ใจ นีเป็ นครั)งแรกทีนางแนะนําอย่างตรงไปตรงมา “เสียวหนาน หากว่าเจ้าคิดอะไรกับไป๋ จีก็ควรลองคุยกับเขาดี ๆ ข้าดูจากท่าทาง ของไป๋ จีแล้ว ก็ใช่ว่าเขาจะไม่มีเจ้าอยู่ในใจเสียหน่อย”

เจียงป่ าวชิงยังพูดไม่ทันจบก็เห็นเจิ)งหนานมองนางราวกับว่าเห็นผี ไม่พอยังก้าว ถอยหลังไปเล็กน้อยและมองด้วยแววตาตั)งคําถามประมาณว่า ‘แม่นางเจียงกําลัง ล้อเล่นอะไรอยู่ ?’

เจียงป่ าวชิงยังอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่เจิ)งหนานกลับเพิมระดับเสียงพูดขึ)น อย่างกะทันหัน เห็นได้ชัดว่านางไม่อยากพูดเรืองนี)อีกแล้ว “แม่นางเจียง นีเป็ น เรืองส่วนตัว ไม่สําคัญหรอกขอรับ! ตอนนี)ข้ายังมีเรืองสําคัญจะรายงานให้แม่นาง ทราบเกียวกับเรืองของคังคัง”

เจียงป่ าวชิงเองก็ไม่อยากบังคับเจิ)งหนาน เมือได้ยินเจิ)งหนานพูดถึงคังคัง นางก็ยืด ตัวตรงก่อนจะส่งเสียงอุทานออกมา

“ก่อนหน้านี)ทีแม่นางเจียงใช้ให้กานซุ่ยส่งคนไปแอบเฝ้าดูคู่รักหนุ่มสาวคู่นั)น ตอนนี)มีข่าวคราวแล้ว” เจิ)งหนานพูดขึ)นอย่างรอบคอบ “หลังจากทีคู่รักหนุ่ม สาวคู่นั)นรับคังคังกลับไป พวกเขาก็กลับบ้านเก่าในตรอกเฝ่ ยชุ่ยทางตะวันตกของ เมือง คนของกานซุ่ยเฝ้าดูอยู่สองสามวัน ในตอนแรกเขายังไม่พบความผิดปกติใด ๆ คู่รักหนุ่มสาวคู่นั)นใช้ชีวิตเหมือนคู่รักหนุ่มสาวทัวไปและปฏิบัติกั  บคังคังด้วย ความรักและเอาใจใส่”

“แต่คนของกานซุ่ยกลับพบว่าชายผู้เป็ นสามีของคู่รักหนุ่มสาวคู่นี)ไปทีหมู่บ้าน นอกเมืองในบ่ายวันนี) ซึงหมู่บ้านนั)น…” เจิ)งหนานหยุดพูดไปชัวขณะ สีหน้า  ของนางเปลียนเป็ นระมัดระวังยิงขึ)น “องค์ชายสามเป็ นเจ้าของขอรับ”

เจียงป่ าวชิงเลิกคิ)วขึ)นเล็กน้อย นางไม่คิดว่าเรืองนี)จะเกียวข้องไปถึงองค์ชายสาม ด้วย

เจิ)งหนานพูดต่ออีกนิดด้วยเสียงแผ่วเบา สีหน้าของเจียงป่ าวชิงเปลียนไปเรือย ๆ ในทีสุดก็เอ่ยขึ)น “เอาล่ะ เจ้าให้คนทางฝังกานซุ่ยเฝ้าดูต่อไปเรือย ๆ”

เจิ)งหนานรับคําก่อนจะถอยออกไป เจียงป่ าวชิงนังอยู่  ในบ้านอย่างเงียบ ๆ นาง นวดหัวคิ)วพลางถอนหายใจเล็กน้อย

ดูเหมือนว่าเรืองนี)จะไม่ง่ายเสียแล้ว…

……

วันต่อมา ชุดทีสุนถาวทําให้คังคัง ตั)งแต่หมวกเล็ก ๆ สําหรับสวมศีรษะไปจนถึง รองเท้า ทั)งชุดทําเสร็จเรียบร้อยแล้ว สุนถาวเอาผ้าสีครามมาห่อชุดด้วยความ ประหม่า และถามเจียงป่ าวชิงอย่างลังเลอยู่หลายครั)งว่านีเป็นการสร้างปัญหา ให้กับเจียงป่ าวชิงหรือเปล่า

เจียงป่ าวชิงพูดขึ)นยิม ๆ ) “เจ้าก็แค่ไปส่งชุดเอง อย่าคิดมากสิ ข้าเองก็ได้ยินมีหลิว บอกว่าช่วงนี)เจ้ามักจะคิดถึงคังคังเสมอ ไปให้เห็นกับตาก็ถือเป็ นเรืองทีดี”

สุนถาวพยักหน้าอย่างประหม่า

เจียงป่ าวชิงยิมให้กํ ) าลังใจก่อนจะพาสุนถาวไปทีตรอกเฝ่ ยชุ่ยทางทิศตะวันตกของ เมือง

…

ประตูบ้านเก่าปิ ดสนิท หลังจากทีเจียงป่ าวชิงกับสุนถาวลงจากรถม้า สุนถาวก็เดิน ไปเคาะประตูทีค่อนข้างเก่าบานนั)นเบา ๆ ผ่านไปสักครู่ประตูใหญ่ก็แง้มออก

มีคนกําลังมองสํารวจเจียงป่ าวชิงและสุนถาวอยู่หลังช่องประตู และดูระมัดระวัง อย่างยิง “พวกเจ้าเป็นใคร มาทําอะไรทีนี ?”

ฟังจากเสียงแล้วน่าจะเป็นชายสูงวัยคนหนึง

สุนถาวพูดด้วยใบหน้ายิมแย้ม ) “ลุงจ๊ะ เรารู้จักกับคังคังทีสถานบริการรักษา โรคจิ)งอัน ไม่ใช่ว่าเขาถูกครอบครัวของพวกลุงรับเลี)ยงไว้หรือจ๊ะ วันนี)เรามาเยียม เขาจ้ะ”

คําพูดนี)ไม่สามารถทําให้ชายสูงอายุข้างในละทิ)งความระมัดระวังตัวได้ กลับทํา ให้เขายิงระวังตัวมากขึ  )น “พวกเจ้ารู้ทีอยู่บ้านข้าได้ยังไง ท่านหลีบอกพวกเจ้ารึ

?”

เจียงป่ าวชิงพูดขึ)นยิม ๆ ) “เกรงว่าลุงคงจะจําผิดแล้วจ้ะ สถานให้บริการรักษา โรคจิ)งอันไม่มีหมอแซ่หลี แต่เป็ นหมอโจทีบอกเราจ้ะ”

เจียงป่ าวชิงมองออกว่าอีกฝ่ ายจงใจพูดแซ่ผิดเพือลองเชิงพวกนาง

ชายคนนั)นตาเป็ นประกาย ดูเหมือนเขายังคงลังเลอยู่เล็กน้อย “คุณชายคังคังอยู่ที บ้านของเรามีความสุขดี เพือไม่ให้เขานึกถึงเรืองในอดีต ทางทีดีทีสุดคือไม่ควร ให้เขาติดต่อกับคนทีเคยเจอทั)งหมด พวกเจ้ากลับไปเสียเถอะ”

สุนถาวรีบยกห่อผ้าสีครามในมือขึ)น และเพิมระดับเสียงพูดภายใต้ความกระวน กระวาย “อย่าไล่เราเลยจ้ะลุง ข้าทําชุดมาให้คังคัง วันนี)จึงเอามาให้เขาลองใส่เพือ ดูว่าพอดีตัวหรือเปล่าน่ะจ้ะ”

“พีสาวมาหรือ ? ข้าได้ยินเสียงพีสาว” เสียงอ่อนเยาว์ดังมาจากในบ้าน พร้อมด้วยเสียงวิงเตาะแตะมาทางนี  )

ชายทีอยู่ด้านหลังช่องประตูทําอะไรไม่ถูก “คุณชายคังคัง… ท่านฟังผิดแล้ว ขอรับ” พูดจบเขาก็รีบปิ ดประตูอย่างเร่งรีบ

เจียงป่ าวชิงจึงเพิมเสียงให้ดังขึ)นเล็กน้อย “ทีลุงหวาดผวาขนาดนี) หรือว่าลุง ปฏิบัติต่อคังคังอย่างทารุณ ? ระวังข้าฟ้องเจ้าหน้าทีนะ!”

ชายคนนั)นชะงัก เจียงป่ าวชิงจึงส่งสายตาให้สุนถาว ซึงสุนถาวก็รีบพูดขึ)นทันที “คังคัง คังคังอยู่ไหม ?”

“ไอ้ยา! เป็นพีสาวจริง ๆ ด้วย” คังคังตะโกนอย่างร่าเริง “ลุงรีบเปิ ดประตูเร็ว ๆ ขอรับ!”

เรืองมาถึงขั)นนี)แล้ว ชายคนนั)นจึงพูดอะไรไม่ได้อีก เขาเปิ ดประตูอย่างไม่ค่อยเต็ม ใจสักเท่าไหร่