แม่สาวเข็มเงิน - ตอนที่ 574 : สองพี่น้อง

เมือชิวเพ่ยโหลวได้ฟัง นางก็อยากหันเจียงป่ าวชิงกั  บสุนถาวเป็ นชิ)น ๆ ให้รู้แล้วรู้ รอด ช่างเป็ นความอัปยศอดสูอย่างใหญ่หลวงจริง ๆ!

นีเป็ นความอัปยศในชีวิตของนาง! “ขอโทษ!” คําขอโทษนี)แทบจะแค่นออกมาจากในซอกฟัน

นํ)าตาค่อย ๆ ไหลลงมาจากในดวงตาทีกําลังปิ ดสนิทของสุนถาว เมือพูดขอโทษเสร็จ ชิวเพ่ยโหลวก็ทนต่อไปไม่ไหวจึงพุ่งออกไปทันที

“เพ่ยโหลว!” องค์ชายสามรีบตามไปห้ามชิวเพ่ยโหลว แต่ห้ามไว้ไม่ได้จึงหัน กลับมาพูดกับกงจี)อย่างแข็งกระด้าง “กงจี) ไว้เราค่อยรวมตัวกันใหม่เมือเจ้ามีเวลา ว่างหลังจากแต่งงานแล้ว” พูดจบเขาก็ตามชิวเพ่ยโหลวไปทันที

เมือภายในห้องหายไปสองคน ก็ดูมีทีว่างมากขึ)นในทันใด

เจียงป่ าวชิงมองกงจี) ในทีสุดสีหน้าเย็นชามาตลอดเมือสักครู่ก็อ่อนโยนขึ)นมาก นางพูดเสียงเบาว่า “โชคดีทีได้เจ้ามาหนุนหลังให้ข้าในวันนี)”

กงจี)มองเจียงป่ าวชิงอย่างปวดใจ “ข้ารู้ว่าต่อให้ข้าไม่มา เจ้าก็จะฝื นสู้คนเดียว ต่อไป… แต่ข้าไม่อยากให้เจ้าลําบากเพราะเจ้าพึงข้าได้”

เจียงป่ าวชิงยิมน้อย ๆ นํ ) )าเสียงของนางสบายใจขึ)น “ข้ารู้หรอกน่า แต่เพราะเจ้ายุ่ง เกินไปจึงไม่อยากรบกวน”

การแย่งคังคังมาในครั)งนี)ก็เพือสุนถาว นีถือเป็ นผลลัพธ์ทีดีทีสุดสําหรับสุนถาวใน บรรดาสิงทีเจียงป่ าวชิงสามารถทําได้หลังจากทีนางคิดเรืองนี)มาเป็ นเวลานาน

แม้นางกลัวว่าจะต้องขัดแย้งกับองค์ชายสาม แต่นางก็คิดว่าคนเราไม่ใช่ตัวเงินสัก 8 หน่อย จะให้ทุกคนมาชอบเราได้ยังไง

สายตาของเจียงป่ าวชิงจับจ้องลูกปัดหยกสีดําทีกงจี)ถือเล่นอยู่ในมือ

กงจี)สังเกตเห็นสายตาของนางจึงพูดขึ)นยิม ๆ ) “เจ้าชอบรึ ? นีคือไข่มุกเครือง บรรณาการจากเขตตะวันตกทีข้าเพิงหยิบมาจากห้องเก็บของส่วนตัวของฮ่องเต้ และเตรียมมอบให้ท่านแม่ของข้าเพือให้นางนําไปบูชาพระ หากว่าเจ้าชอบข้าก็จะ ให้เจ้าก่อน แล้วข้าค่อยไปหาอีกพวงมาให้ท่านแม่”

“…”

เจียงป่ าวชิงเบิกตากว้าง นางรีบโบกมือไปมาและพูดขึ)นด้วยความรู้สึกปวดศีรษะ เล็กน้อย “เจ้าอย่าเห็นว่าข้ามองอะไรนาน ๆ ก็จะยกสิงนั)นให้ข้าหมดสิ ข้าก็แค่ สงสัยเท่านั)น เมือครู่ เดิมทีสายตาขององค์ชายสามเหมือนอยากจะฆ่าข้าเต็มทน แต่เมือเขาเห็นไข่มุกนี) เขาก็แข็งทือและทําหน้าเหมือนถูกสาดด้วยนํ)าเย็นยังไงยัง งั)น”

“องค์ชายสามก็แค่คนโง่คนหนึง” กงจี)พูดอย่างไม่เกรงใจ “เขาคิดว่าคนอืน มองการกระทําเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขาไม่ออก เหอะ ๆ เข้าก็แค่คนโง่คนหนึง เท่านั)นแหละ ไข่มุกบูชาพระพวงนี)กําลังเตือนให้เขาชังนํ  )าหนักคุณและโทษให้ดี ๆ ด้วยเช่นกัน!”

เจียงป่ าวชิงมองกงจี) และขอเขาว่า “แม้ข้าจะเห็นด้วยกับเจ้า แต่ต่อไปเจ้าอย่าพูด แบบนี)ต่อหน้าคังคังอีกนะ”

“คนโง่ก็คือคนโง่ ต่อให้ข้าอยู่ต่อหน้าฮ่องเต้ข้าก็กล้าพูด” กงจี)ไม่สนใจ

เจียงป่ าวชิงมองกงจี)อย่างไม่พอใจ “ข้าหมายความว่าแม้คังคังจะไม่รู้ แต่ถึงยังไง เขาก็เป็ นพ่อของคังคัง เราต้องคํานึงถึงเด็กอยู่เสมอสิ”

กงจี)หัวเราะ “เสือแม้จะดุร้ายเพียงใดก็ไม่กินลูกของมันเอง หลินซานเขาปล่อยให้ ผู้หญิงโหดเหี)ยมทําร้ายลูกหลานของเขาได้ ก็แสดงว่าเขายังต้องการต่อสู้เพือ ตําแหน่งอยู่”

เจียงป่ าวชิงเม้มปาก นางเองก็สามารถมองเห็นถึงความทะเยอทะยานขององค์ชาย สามได้เช่นกัน เขาถึงกับวางแผนแย่งชิวเพ่ยโหลวไปจากพีชายของเขา แล้วจะ บอกว่าเขาไม่คิดอะไรกับตําแหน่งนั)นได้หรือไง…?

ตีให้ตายนางก็ไม่เชือหรอก

“ช่างเถอะ คนทีน่าสงสารทีสุดคือคังคังกับสุนถาว” เจียงป่ าวชิงรู้สึกหดหู่ใจ “เด็กยังบริสุทธิ? ส่วนสุนถาวก็แค่ต้องการปกป้องคังคัง พวกเขาทําอะไรผิดถึง ต้องมาโดนเล่นงานแบบนี) ?”

กงจี)ลูบศีรษะเจียงป่ าวชิง “เอาน่า… เจ้าทําเพือพวกเขาได้ถึงขนาดนี)ก็เก่งมาก แล้ว” เขาหยุดชะงักไปก่อนจะหัวเราะแล้วเปลียนหัวข้อสนทนา “ข้าสังให้คน นําชุดแต่งงานมาส่งให้เมือวันก่อน เจ้าได้ลองแล้วหรือยัง ?”

เจียงป่ าวชิงเม้มปากอีกครา

ชุดแต่งงานนั)นตระการตาเกินไป กระโปรงทั)งสิบสองคู่ปักด้วยด้ายสีทองและสี เงินซึงเป็ นสัญลักษณ์ของสามีภรรยาทีรักใคร่ปรองดองกัน ไข่มุกเม็ดใหญ่ทีอยู่ บนมงกุฎเกือบใหญ่กว่ากําปั) นของนางแล้ว ไม่ต้องพูดถึงไข่มุกเม็ดเล็ก ๆ ที ตกแต่งอยู่รอบ ๆ เลย มันดูราวกับดวงดาวและดวงจันทร์มากมายและมันหนัก มากจนเกือบจะกดทับคอของนางให้หักเลยทีเดียว

ตอนทีนางใส่ชุดแต่งงานออกมา คนในบ้านต่างก็มองอย่างตะลึงกันทุกคน

เจียงฉิงมองไปมองมาก็หลังนํ  )าตาเพราะตกตะลึงและซึ)งใจในความตระการตา ของชุด

“ชุดหนักเกินไป…” เจียงป่ าวชิงพูดเสียงเบา “หนักจนข้าเงยหน้าแทบไม่ขึ)น แน่ะ”

กงจี)มองนางยิม ๆ )

หากว่าคนทีสนิทกับกงจี)อยู่ทีนี เมือเห็นรอยยิมมีความสุของกงจี ) ) พวกเขาก็คงจะ ตกใจอ้าปากค้างจนคางถึงพื)นเป็ นแน่

คุณชายผู้แสนเย็นชาคนนี)ก็สามารถเผยรอยยิมมีความสุขอย่ ) างเป็ นธรรมชาติได้

……

ตอนทีสุนถาวฟื) นขึ)นมาก็เหลือเพียงสองวันก่อนทีเจียงป่ าวชิงจะแต่งงาน นาง เพียงรู้สึกว่าตัวเองปวดศีรษะอย่างมากและอ้าปากเล็กน้อยอยากจะส่งเสียง แต่สิง ทีดังออกมาจากในลําคอกลับเป็ นเสียงแหบแห้งทีปิ ดเสียงปกติของนางไว้อย่าง สมบูรณ์

เสียงดีใจของมีหลิวดังมาจากข้าง ๆ “สุนถาว เจ้าฟื) นแล้ว! เร็วเข้า รีบไปบอกแม่ นางว่าสุนถาวฟื) นแล้ว”

มีหลิวสังให้คนไปรายงานเจียงป่ าวชิงและกระโจนมาทีข้างเตียงของสุนถาวไป ด้วย ปากก็เอ่ยถามอีกฝ่ ายอย่างระมัดระวัง “เจ้ารู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า หิวนํ)าไหม ?”

สุนถาวไม่ได้พูดอะไรอยู่สักครู่

ไม่ใช่ว่านางไม่อยากพูด แต่เพราะในความทรงจําของนางยังคงสับสนอยู่บ้าง นาง จําได้ราง ๆ ว่าตอนทีตัวเองหมดสติและขยับตัวไม่ได้ มีเสียงหนึงพูดกับนางว่า “ขอโทษ”

เสียงนั)นแลดูเป็ นการกัดฟันพูด แต่นางก็คุ้น ๆ ว่านันคือเสียงของคนทีเคยทําให้  นางเกือบตายเพราะคุกเข่าอยู่บนพื)นหิมะทีหนาวเย็นคนนั)น

‘นันคือความฝันรึเปล่  านะ ?’ สุนถาวครุ่นคิดอย่างงุนงง

คังคังฟื) นเร็วกว่าสุนถาวหนึงวัน แต่หลังจากทีเด็กชายฟื) นขึ)นมา แม้ไม่มีบาดแผล บนตัว แต่เขากลับมีความหมดอาลัยตายอยากอย่างเห็นได้ชัด เพราะไม่ว่าใครพูด อะไรกับเขา เขาก็จะทําเพียงหยักหน้าไม่ก็ส่ายหน้าตอบเท่านั)น

ตอนทีเจียงป่ าวชิงมาหา เขาถึงจะดีขึ)นเล็กน้อย

และเมือเจียงป่ าวชิงถามเขาว่าต่อไปมาอาศัยอยู่กับพีสุนถาวเอาไหม แววตาทีมัว หมองของคังคังเป็ นประกายทันที แต่ไม่นานก็เปลียนกลับไปเป็ นหมดอาลัยตาย อยากดังเดิม

เจียงป่ าวชิงจึงถามเขาอย่างลองเชิงว่าเขาไม่เต็มใจงั)นหรือ ? แต่เด็กชายก็รีบส่าย หน้าทันที ทว่าพอถามอย่างอืนก็เหมือนเขาไม่รู้ถึงอะไรทั)งสิ)น

สุดท้าย หลังจากทีสุนถาวฟื) นแล้ว เด็กทีหมดอาลัยตายอยากมาเป็ นเวลาหลายวัน เหมือนเพิงฟื) นคืนสติกลับมาได้อย่างไรอย่างนั)น เขาร้องไห้และวิงไปตรงข้าง  เตียงสุนถาว เสียงน้อย ๆ น่าเวทนาดังลัน เขาร้องไห้และเอ่  ยถามไปด้วย “พีสาว ฮือ ๆ ๆ ข้าทําร้ายพีหรือเปล่าขอรับ ?”

“ข้าจําได้แล้ว… แม่… ตอนนั)นแม่ของข้าก็ถูกม้าตัวใหญ่ชนจนกระเด็นเพราะ ปกป้องข้าเหมือนตอนนี)เลย”

“แม่ไม่ได้ไปรักษา แม่ถูกคนแบกออกไปเฉย ๆ…” “ข้าจะไม่ได้เจอแม่อีกแล้วใช่ไหมขอรับ ?” ทุกคนทีอยู่ทีนันฟังเด็กชายพูดแล้วรู้สึกเศร้าใจอย่  างยิง

สุนถาวร้องไห้หนักมาก แต่แม้เป็ นเช่นนี) นางก็ยังโอบกอดคังคังอย่างระมัดระวัง เพราะต้องให้ความสําคัญกับแขนทีเจียงป่ าวชิงสู้อุตส่าห์รักษาและพันผ้าไว้ให้ อย่างดี ตอนนี)เสียงนางขึ)นจมูกและเสียงก็ใหญขึ)นเพราะร้องไห้

“คังคัง พีสุนถาวคนนี)จะไม่ไปจากเจ้านะ…” สองพีน้องกอดกันร้องไห้อยู่สักพัก สุดท้าย ก็เป็ นเจียงป่ าวชิงทีบังคับให้คังคังกลับไปพักผ่อน

คังคังรู้สึกเหนือยจนหลับไปตั)งแต่ยังไม่ออกจากห้องของสุนถาว ส่วนสุนถาวนอ นอยู่บนเตียง ร่างกายส่วนใหญ่ของนางยังขยับไม่ได้ จึงทําได้เพียงมองดูเด็กชาย ถูกอุ้มออกไปด้วยนํ)าตานองหน้า

เจียงป่ าวชิงถอนหายใจ นางสังให้เด็กรับใช้ย้ายเตียงมาวางไว้ข้างเตียงสุนถาว เพือทีคังคังจะได้มานอนใกล้ ๆ สุนถาว

อย่างน้อย สองพีน้องคู่นี)ก็น่าจะไม่ต้องทนทรมานคิดถึงกันอีกแล้ว