แม่สาวเข็มเงิน - ตอนที่ 576 : ออกเรือน

เสียงฆ้องและกลองดังสนันอยู่  ด้านนอก เมือลองฟังเสียงแล้วดูเหมือนจะมีวง ดนตรีมากมาย เจียงป่ าวชิงอยู่ในชุดแต่งงานทีตัดเย็บอย่างประณีตงดงาม และนาง กําลังนังอยู่  ในห้อง

วันนี)เป็ นวันแต่งงานของนางกับกงจี)แล้ว ตั)งแต่ทีสวมชุดแต่งงานสีแดงเข้ามานัง อยู่ในห้องนี) ฟังเสียงฆ้องเสียงกลองข้างนอก และเสียงแสดงความยินดีจากทุก ๆ คน นางถึงจะมีความรู้สึกนี)ในใจ…

นางกําลังจะแต่งงานกับกงจี)แล้วจริง ๆ

เจียงป่ าวชิงทอดถอนใจ จากหมู่บ้านในภูเขาทีแห้งแล้งสู่เมืองหลวง เขากับนาง ต้องล้มลุกคลุกคลาน เผชิญอุปสรรคมากมายกว่าจะเดินมาถึงจุดนี)ด้วยกันได้…

วันนี)เขากับนางจะแต่งงานกันแล้ว จากนี)ไปทั)งสองคนจะเป็ นสามีภรรยาทีร่วม ทุกข์ร่วมสุขไปด้วยกัน

…

ประตูเปิ ดออก หลินยู่หยุนกับพวกหญิงสาวอายุน้อยสองสามคนพากันเข้ามาใน ห้อง

หลินยู่หยุนแทบไม่เชือสายตาตัวเอง “ไอ้โยป่ าวชิง! เจ้าสวยมากเลย”

คนอืนก็พากันชมเช่นกัน ประมาณว่า “เจ้าคือเจ้าสาวทีสวยทีสุดทีข้าเคยเห็นมา” หรือไม่ก็ “แม่ทัพกงช่างมีบุญวาสนาจริง ๆ” และ “เจ้าบ่าวและเจ้าสาวเหมือน สวรรค์บรรจงสร้างขึ)นจริง ๆ”

คําชมต่าง ๆ นานาทําเอาเจียงป่ าวชิงรู้สึกขําจนต้องส่งเสียงหัวเราะออกมาเบา ๆ “แหม ทําไมพวกเจ้าชมข้าเหมือนพวกแม่สือเลยล่ะ ?”

หลินยู่หยุนพูดขึ)นอย่างจริงจัง “พวกเราพูดความจริงนะ” พวกเด็กสาวคนอืน ๆ ทีอยู่ด้านข้างพากันพยักหน้าเห็นด้วย

หลังจากทีพูดคุยเฮฮากันสักพัก หลินยู่หยุนก็ลุกขึ)น ก่อนจะขยับไปกระซิบข้างหู เจียงป่ าวชิงว่า “ข้าเห็นอาฉิงยุ่งอยู่กับการต้อนรับแขกข้างนอก ข้าออกไปช่วย นางก่อนนะ ถ้าเจ้ากลัวก็บอกให้มีหลิวไปเรียกข้ามาอยู่เป็ นเพือนได้”

เจียงป่ าวชิงพยักหน้า “ข้าขอบคุณมากเลยนะ” หลินยู่หยุนยิมอย่ ) างเขินอายแล้วพาสาวใช้ออกไป

ตอนนี)เจียงป่ าวชิงยังไม่ได้ใส่มงกุฎไข่มุกทีหนักอึ)งนั)น มิเช่นนั)นเกรงว่านางคงจะ ขยับไม่ได้แม้แต่ศีรษะของนางแล้ว

นางนังฟังเสียงคุยเล่  นและหยอกล้อกันของพวกสาว ๆ อยู่ดี ๆ จู่ ๆ เสียงประทัดก็ ดังสนันลั  นฟ้าพร้อมด้วยเสียงผู้คนมากมายโห่  ร้องแสดงความดีใจ

“เจ้าบ่าวมาแล้ว!” “เจ้าบ่าวมารับเจ้าสาวแล้ว!”

เจียงป่ าวชิงรู้สึกตกใจเล็กน้อย ทุกเสียงข้างหูของนางดูเหมือนจะกลายเป็ นเสียง ฉาก นางดูเจียงฉิงทีเดินนํ)าตาคลอเบ้าเข้ามาในห้อง และช่วยนางสวมใส่มงกุฎ ไข่มุกทีหนักอึ)ง มองน้องชายคนเล็กทีซุกซนกําลังเช็ดนํ)าตาด้วยหลังมือไม่หยุด มองพีชายตัวเองปล่อยม่านไข่มุกลงมาจากบนมงกุฎแล้วเขาก็นังยอง ๆ ลง  ตรงหน้านาง

“ป่ าวชิง ข้าจะแบกเจ้าออกไปนะ”

ร่างเจียงป่ าวชิงในชุดแต่งงานทีงดงามอยู่บนหลังเจียงหยุนชาน แผ่นหลังของ เจียงหยุนชานไม่ถือว่ากว้างอะไร แต่เขาฝึ กฝนออกกําลังกายเลียนแบบท่าสัตว์ ตามทีนางสอนตลอดหลายปี นี) ร่างกายของเขาจึงถือว่าแข็งแรงดีมากและเขาก็ แบกร่างนางได้อย่างมันคง

เจียงหยุนชานเดินอยู่บนพรมแดง เสียงของแขกหลายคนทีมาร่วมแสดงความยินดี ทั)งสองข้างของพรมแดงฟังดูวุ่นวาย แต่ตอนนี)เจียงป่ าวชิงรู้สึกตืนเต้นเล็ก ๆ ในใจ และจู่ ๆ นางก็เหมือนจะสามารถได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองอย่างไรอย่างนั)น

ทันใดนั)น เสียงสังเบา ๆ ของเจียงหยุนชานดังขึ)นมา “ป่ าวชิง เมือเจ้าออกไปอยู่ ข้างนอกแล้ว ทีนียังเป็ นบ้านของเจ้านะ หากว่าเจ้ารู้สึกไม่สบายใจเมืออยู่ทีนันก็  กลับมาได้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ)น ทีนีเป็ นบ้านของเจ้าเสมอ”

เจียงป่ าวชิงตอบรับเสียงเบา

เมือออกมาจากประตู กงจี)ในชุดผ้าไหมสีแดงพลิกตัวลงมาจากบนม้าสูง เขารับ เจียงป่ าวชิงมาจากบนหลังเจียงหยุนชาน “ป่ าวชิง ข้ามารับเจ้าแล้ว”

เจียงป่ าวชิงเผยรอยยิมบาง ๆ ทีดูอ่ ) อนโยนให้เขา จากนั)นก็นึกขึ)นได้ว่ามีม่านไข่มุก ละเอียดอยู่ตรงหน้านางในขณะนี) กงจี)คงจะไม่เห็นสีหน้าของนาง

นางเพิงตอบเสร็จก็ได้ยินเสียงเขาหัวเราะ

นางครุ่นคิดเล็กน้อย ดูจากปฏิกิริยาของกงจี)แล้ว เขาคงจะเห็นนางยิมอย่ ) าง แน่นอน

ตําแหน่งแม่ทัพใหญ่ของกงจี)เป็ นยศทีหนึง ตามลําดับชั)นจะใช้เกี)ยวใหญ่ทีใช้คน แปดคนหามในการแต่งภรรยา

กงจี)วางร่างเจียงป่ าวชิงลงในเกี)ยวทีกว้างขวางแล้วบีบมือของนาง “อย่าไปกลัว” เจียงป่ าวชิงยิมอีกครั ) )งพลางมองกงจี)ทีหมุนตัวออกจากเกี)ยวและขึ)นไปบนหลังม้า ตอนทีเกี)ยวถูกยกขึ)น นางเหมือนได้ยินเจียงฉิงตะโกนว่า “พีป่ าวชิง…”

นํ)าตาเจียงป่ าวชิงไหลลงมาทันที จิตวิญญาณของนางเป็ นคนจากยุคปัจจุบัน นาง รู้ว่าการแต่งงานนี)ไม่ได้มีความหมายอะไรจึงไม่ได้ร้องไห้มาตลอด แต่ในตอนที เกี)ยวถูกยกขึ)น เสียงผสมสะอื)นไห้ทีเจียงฉิงตะโกนเรียกกลับทําให้นางนํ)าตาไหล อย่างกลั)นไว้ไม่อยู่

จวนเจียงกับจวนติงกั ) วโฮ่ 8 วไม่ถือว่าไกลกันมาก ประกอบกับสินสอดทองหมั)น และของขวัญแต่งงานมีมากจริง ๆ มันมีเป็ นจํานวนหนึงร้อยแปดกล่องและอัด เต็มทุกกล่อง ตอนทีกล่องแรกสุดเข้าไปในประตูตระกูลกง กล่องทีอยู่ด้านหลังยัง ไม่ได้ออกจากจวนเจียงเลยด้วยซํ)า

ไม่นานขบวนรับเจ้าสาวก็มาถึงประตูทางเข้าจวนติ)งกัวโฮ่ 8 วซึงวันนี)ตกแต่งด้วยไฟ ทีดูเหมาะสมสวยงามมาก

ผู้คนมากมายทีมามุงดูอยู่ข้างทางพากันวิจารณ์ “ได้ยินมาว่าคนทีดูแลจวนโฮ่วใน ปัจจุบันคือคุณหญิงจวนโฮ่วซึงจัดการได้ดีมาก”

“จวนโฮ่วก็ต้องดูแลโดยคุณหญิงจวนโฮ่วเป็ นธรรมดา หรือจะให้เจ้าดูแลล่ะ ?”

“เจ้าโง่รึ! ปัจจุบันตําแหน่งจวนติ)งกัวโฮ่ 8 วเป็ นของบ้านสองซึงสืบทอดมาจากบ้าน ใหญ่ต่างหากเล่า! แต่แม่ทัพกงทีแต่งภรรยาในวันนี)กลับเป็ นลูกชายคนโตของ บ้านใหญ่”

“ไอ้โย! มีแบบนี)ด้วยรึ…” กงจี)ไม่สนใจ เขาจูงเจียงป่ าวชิงออกมาจากในเกี)ยวแต่งงาน “โอ้! ชุดแต่งงานของเจ้าสาวช่างแวววาวอลังการมากจริง ๆ!”

“แล้วยังมีไข่มุกเม็ดใหญ่บนหัวอีก สวรรค์โปรด ตอนทีองค์หญิงอะไรนัน แต่งงานเมือไม่กีวันก่อน ไข่มุกบนศีรษะขององค์หญิงคนนั)นยังใหญ่ไม่เท่านี)เลย นะ”

“จุ๊ ๆ พวกเจ้าไม่เข้าใจล่ะสิ ได้ยินมาว่าแม่ทัพกงแต่งงานกับสาวงามทีไม่มีใคร เทียบได้ ชุดแต่งงานและเครืองประดับแบบนี)จึงต้องคู่ควรกับสาวงามทีไม่มีใคร เทียบได้นันแหละถูกแล้ว  ”

……

เมือสาวใช้ได้ยินคําวิจารณ์นี)ก็วิงไปบอกต่  อกงหว่าน

กงหว่านโมโหจนถึงกับปาชุดเครืองชาทีนางชืนชอบทีสุดลงพื)น แน่นอนว่านาง รู้จักไข่มุกเม็ดนั)น มันเป็ นของมีค่าทีส่งต่อมาจากบ้านใหญ่

แม่ของนางมีหน้าทีดูแลกิจการงานทีบ้านจึงรู้ดีว่ามีไข่มุกเม็ดนี)อยู่ แต่ไม่ว่านางจะ ออดอ้อนและเอาใจอย่างไร ป้าใหญ่ทีเหมือนตอไม้ของนางก็ไม่ยอมปล่อยมือจาก

สิงทีนางต้องการ นางจึงล้มเลิกความคิดในเวลาต่อมา แต่ใครจะคิดว่ามันมา ปรากฏแก่สายตาอีกครั)งในตอนทีอยู่บนมงกุฎของเจียงป่ าวชิงในวันนี)

……

ทีห้องโถงด้านหน้า ขณะนี)กงจี)กําลังจับมือเจียงป่ าวชิงไหว้ฟ้าดินอยู่ทีนัน โดยมี  คุณหญิงช่างนังอยู่  ด้านขวา ในขณะทีตําแหน่งด้านซ้ายเป็ นป้ายชือป้ายหนึงซึงก็ คือป้ายชือของกงหยวนเฟิ งผู้เป็ นเจ้าของจวนโฮ่วคนก่อน

สีหน้ากงจี)เคร่งขรึม เขาจับมือเจียงป่ าวชิงไหว้ฟ้าดิน ไหว้คุณหญิงช่าง และไหว้ ป้ายชือของพ่อเขา

จากนั)นเจียงป่ าวชิงก็ถูกส่งเข้าไปในห้องแต่งงานภายใต้เสียงคําว่า “พิธีเสร็จสิ)น” ของหญิงผู้ทีรับหน้าทีดําเนินพิธีแต่งงาน

ภายในห้องแต่งงาน ผู้หญิงทีรับหน้าทีดําเนินพิธีแต่งงานเตรียมบะหมีต้มทีปนกับ บะหมีดิบไว้ถ้วยหนึง ตามหลักแล้วจะใช้สําหรับป้อนเจ้าสาวแล้วถามนางว่า “เกิดไม่เกิด” เมือเจ้าสาวพูดคําว่า “เกิด” ด้วยความเขินอายอย่างยิง ถึงจะเป็ น  การสิ)นสุด

กงจี)มองดูเล็กน้อยก็ดูรู้ว่าบะหมีนั)นสุกครึ งดิบครึ ง สีหน้าของเขาจึงเปลียนไป ทันทีแล้วโบกมือให้คนนําออกไป “ของแบบนี)ยังกล้าเอามาให้สะใภ้ใหญ่กินอีก เอาไปเปลียน! อ้อ และหากว่ามีข้อผิดพลาดอืนอีกก็ระวังผิวหนังของเจ้าไว้ให้ดี ๆ!”

เจียงป่ าวชิงกลั)นขํา

ผู้หญิงทีรับหน้าทีดําเนินพิธีแต่งงานไม่เคยเจอกับสถานการณ์เช่นนี)มาก่อนจึงทํา อะไรไม่ถูก “คุณชาย ทําแบบนี)ไม่ได้นะเจ้าคะ นี… เอ่อ… นีคือประเพณีเจ้าค่ะ”

กงจี)พูดขึ)นอย่างหงุดหงิด “ถ้าเป็นประเพณีทีจะทําเสียหลักการอะไรไม่ได้ก็แล้ว กันไป แต่ถ้าหากว่าการกินบะหมีดิบทําลายสุขภาพของภรรยาข้า เจ้ารับผิดชอบ ไหวรึ ?”

คําว่า “ภรรยาข้า” ทําให้เจียงป่ าวชิงหน้าแดงไปถึงหูเมือได้ยิน

ใช่ นางแต่งงานกับกงจี)แล้ว และกลายเป็ นภรรยาของเขาอย่างเป็ นทางการแล้วนี น