แม่สาวเข็มเงิน - ตอนที่ 577 : ก่อเรื่อง

กงจี)ช่วยเจียงป่ าวชิงถอดมงกุฎทีหนักอึ)งนั)นด้วยตัวเอง นํามันไปวางไว้ด้านข้าง แล้วถามนางอย่างห่วงใย “ดีขึ)นไหม ?”

ลําคอเจียงป่ าวชิงกลับมารู้สึกผ่อนคลายอีกครั)ง นางส่งยิมหวานให้กงจี ) ) “ข้า สบายดีจ้ะสามี”

คําว่าสามีทําให้หัวใจของกงจี)เต้นรัวแทบบ้าคลัง แต่  เขายังคงรักษารอยยิมสงบไว้ ) บนใบหน้าพลางมองไปรอบ ๆ และเห็นว่ามีขนมกับผลไม้วางอยู่บนโต๊ะแต่งงาน ในห้องจึงเลือกมาสองสามชนิดทีเจียงป่ าวชิงชอบกินในยามปกติ แล้วนําไปวาง ในจานเล็ก ๆ ก่อนจะยืนไปตรงหน้านาง

“เจ้ากินก่อนเถอะ รองท้องสักหน่อย”

แม้เขาแต่งงานเป็ นครั)งแรก แต่เขาเคยได้ยินจากเพือนร่วมงานทีมีประสบการณ์ บางคนว่าการแต่งงานนั)นเป็ นการทรมานเจ้าสาวทีสุด ยุ่งมาทั)งวันอีกทั)งยังไม่ได้ กินอะไรสักคํา ช่างน่าสงสารจริง ๆ

แน่นอนว่ากงจี)ไม่อาจปล่อยให้เจียงป่ าวชิงหิวได้ เขาจึงหยิบขนมไปตรงหน้านาง ดูจากท่าทางแล้วเหมือนเขาต้องการป้อนนางด้วยตัวเอง

ทว่าเจียงป่ าวชิงคิดว่ามันไม่สะดวกสําหรับเขาทีจะป้อนนาง ใช่ว่านางจะไม่มีมือ สักหน่อยจึงมองตาขวางใส่ “สามี” หมาด ๆ ของนางเล็กน้อย “ข้ากินเองก็ได้ จ้ะ”

“…” กงจี)ทีลุ่มหลงจนมัวเมาในความรักวางขนมกลับลงไปในจานอย่างว่าง่าย

ผู้หญิงทีรับหน้าทีทําพิธีแต่งงานไม่กล้าเข้าไปเตือนเรืองผิดประเพณีแล้ว และนาง รู้สึกว่าการยืนอยู่ข้าง ๆ ตรงนี)ดูจะเป็ นส่วนเกิน ทว่านางก็ไม่ได้ยืนทึมอยู่ตรงนั)น นานนัก

กงจี)หมุนตัวกลับไปเห็นนางจึงขมวดคิว) “ยังมีอะไรอืนอีกรึ ?”

ผู้หญิงทีรับหน้าทีทําพิธีแต่งงานพูดด้วยเนื)อตัวสันเทา “ส่งมอบแก้วเหล้าเจ้า ค่ะ…”

กงจี)พูดขึ)นอย่างมีเหตุผล “ดืมเหล้าตอนท้องว่างไม่ดี รอให้ภรรยาข้ากินขนมสัก หน่อยก่อน”

ผู้หญิงทีรับหน้าทีทําพิธีแต่งงานไม่กล้าพูดอะไรอีก กงจี)มองผู้หญิงคนนั)นและคิดว่านางไร้ประโยชน์ “เจ้าออกไปเถอะ”

เจียงป่ าวชิงมองมีหลิวทีติดตามการแต่งงานมาด้วยกันกับนาง มีหลิวรู้สถานการณ์ ดีนางจึงหยิบซองแดงบาง ๆ ออกมาด้วยใบหน้ายิมแย้ม )

ผู้หญิงทีรับหน้าทีทําพิธีแต่งงานมีประสบการณ์ เมือนางจับซองแดงนั)นก็รู้แล้ว ว่าข้างในต้องมีเงินอย่างน้อยสิบตําลึง นางดีใจจนอวยพรด้วยคําพูดมงคลออกมา ไม่หยุดแล้วถึงจะออกไป

กงจี)เพิงได้นังลงไปบนเตียงแต่  งงานก็ได้ยินคนในตระกูลเดียวกันข้างนอกเรียก เขาให้ออกไปดืม โดยบอกว่าอย่าซ่อนตัวอยู่แต่ในห้องแต่งงาน

กงจี)รําคาญทีพวกเขาเสียงดังโวยวายจึงพูดกับเจียงป่ าวชิง “เจ้ารอข้าสักครู่ ข้า ออกไปจัดการพวกเขาเสร็จแล้วค่อยมาอยู่กับเจ้า”

“วันนี)เป็ นวันงานมงคล ยังไงเจ้าก็อย่าลืมคํานึงถึงความพอดีด้วยนะ” เจียงป่ าว ชิงกลัวว่าทีกงจี)บอกว่า “จัดการ” นั)นจะเป็ นการจัดการจริง ๆ จึงรีบพูดกําชับ อีกฝ่ าย

กงจี)หัวเราะยกใหญ่ “ภรรยาทีรักของข้า เจ้าไม่ต้องห่วง วันงานมงคลเช้นนี)ข้าไม่ ทําเรืองแบบนั)นหรอก”

เจียงป่ าวชิงมองแผ่นหลังของกงจี)ทีกําลังจากไปและวิจารณ์อยู่ในใจไปด้วย แล้ว เมือสักครู่ใครบอกว่าหากว่ามีข้อผิดพลาดอืนก็ให้ระวังผิวหนังของเจ้าไว้ให้ดี ๆ ล่ะ…?

เหอะ! พวกผู้ชายก็เป็นซะแบบนี)

กงจี)ออกไปได้ไม่เท่าไหร่ ประตูห้องแต่งงานก็ถูกเปิ ดเป็ นช่องเล็ก ๆ และมีคน มองเข้ามาจากข้างนอกพร้อมส่งเสียงพูดมาเบา ๆ “ไปแล้วจริง ๆ ไปแล้ว!”

ตอนนี)ประตูถึงจะเปิ ดออก จากนั)นก็มีเด็กสาวกลุ่มหนึงพากันเข้ามาในห้อง

เจียงป่ าวชิงยังคงนังทานขนมอยู่  ทีนัน เมือเห็นว่  ามีคนเข้ามา นางก็ไม่ได้รีบร้อน แต่เลือกทีจะส่งจานขนมในมือให้กับมีหลิวและหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดมุมปาก ด้วยท่าทางสงบ

แม้คนทีเดินนําเข้ามาจะเป็ นกงหว่านและกงจิ)งทีชอบมีเจตนาไม่ดีต่อเจียงป่ าวชิง แต่ตอนนี)พวกนางทั)งสองตะลึงกับความงามของเจียงป่ าวชิง ส่วนพวกเด็กสาว คนอืน ๆ ในตระกูลกงทีตั)งใจจะมาหยอกล้อเจ้าสาว ก็มีอันถูกความงามของเจียง ป่ าวชิงโจมตีอย่างกะทันหันเช่นกัน

กงหว่านตั)งสติ นางมองจานขนมในมือมีหลิวแล้วพูดขึ)นยิม ๆ ) “แม่นางเจียง เจ้า หิวขนาดนั)นเลยรึ ?”

เจียงป่ าวชิงใช้ผ้าขนหนูเช็ดมุมปากอย่างช้า ๆ เพือจะได้ไม่เปื) อนเครืองสําอางทีทา ปากไว้ แล้วนางก็พูดเสียงเบา “หว่านเอ๋อร์ ข้ามีสองความคิดเห็นต่อเจ้า อย่างแรก ข้าแต่งงานกับพีชายใหญ่ของเจ้าแล้ว เจ้าจะต้องเรียกข้าว่าพีสะใภ้ เว้นแต่เจ้าไม่ ยอมรับเขาเป็ นพีชาย อย่างทีสอง พีชายใหญ่ของเจ้าให้ขนมจานนี)กับข้า แต่งงาน แล้วก็ต้องเชือฟังสามี พีชายใหญ่ของเจ้าบอกให้ข้ากิน แน่นอนว่าข้าต้องกินเป็ น ธรรมดา หากว่าเจ้าไม่พอใจเจ้าก็ไปหาพีชายใหญ่ของเจ้าสิ”

พูดจบ เจียงป่ าวชิงก็สิงยิมเจิดจรัสให้กั ) บกงหว่าน กงหว่านโมโหมากแต่นางไม่สามารถทําอะไรเจียงป่ าวชิงได้

“พีสะใภ้ช่างฝี ปากดีจริง ๆ พวกน้องสาวอย่างเรา ๆ พูดไม่ชนะพีสะใภ้หรอก จ้ะ” กงจิ)งหัวเราะเบา ๆ และดึงแขนกงหว่าน “แต่วันนี)พวกเรา ๆ น้องสาวมา หยอกล้อเจ้าสาว ไม่ได้จะมาเถียงอะไรจ้ะ”

เจียงป่ าวชิงพยักหน้ายิม ๆ )

แม่นมซิงซึงเป็ นแม่นมทีคุณหญิงช่างส่งมาดูแลไม่ได้พูดอะไรมาตลอด จู่ ๆ นางก็ พูดขึ)น “คุณหนูเวย คุณหนูอย่าแตะต้องมงกุฎไข่มุกนั)นสุ่มสีสุ่มห้านะเจ้าคะ ไข่มุกบนนั)นเปราะบางมาก หากว่ามันตกลงมาจะไม่เป็ นการดีนะเจ้าคะ”

เด็กสาวร่างบางแลดูอ่อนแอทีหลบอยู่ด้านหลังผู้คนชักมือกลับมาด้วยความตกใจ เมือนางเห็นว่าสายตาของทุกคนมองมาทีนาง นางก็พูดขึ)นอย่างเก้อเขิน “ข้าก็แค่ ไม่เคยเห็นไข่มุกทีใหญ่ขนาดนี)มาก่อน จึงรู้สึกอยากรู้อยากเห็นจ้ะ”

กงหว่านเห็นมงกุฎไข่มุกนั)นตั)งแต่ตอนทีนางเดินเข้ามาในห้องแล้ว และไข่มุกเม็ด บนสุดนั)นแวววาวมากจริง ๆ

ทว่ายิงเป็ นเช่  นนั)น มันก็ยิงเตือนนางว่  าไข่มุกเม็ดนั)นไม่ใช่ของนาง แต่เป็ นของ เจียงป่ าวชิง แม่นางสามัญชนคนตําต้อยทีนางแสนจะเกลียดมากคนนั)น

กงหว่านมองกงเวยทียังมีท่าทางระมัดระวัง นางเป็ นลูกสาวคนเล็กของสาขาย่อย ตระกูลกงทีคอยดูแลเกียวกับการค้าของตระกูล

ดูท่าทางขี)ขลาดนี)แล้วไม่เหมือนสายเลือดของตระกูลกงเอาเสียเลย

กงหว่านเบะปากอย่างรังเกียจ แต่ในเวลานี)กลับมีความคิดผุดขึ)นมาในหัวของนาง ทันใดนั)นในดวงตานางเป็ นประกายจนน่าตกใจ

ช่วงเวลาหยอกล้อเจ้าสาวต่อจากนี) ทุกคนต่างก็เกรงกลัวกงจี) และยังมีแม่นมซิงที สุขุมมากประสบการณ์หลายปี คอยคุมอยู่ด้านข้างอีกด้วยจึงไม่มีใครกล้าทําอะไร เจ้าสาว ทําได้เพียงพูดไม่กีประโยคและเตรียมกลับออกไป

แต่พวกเด็กสาวส่งเสียงดังโวยวายมาโดยตลอด ตอนทีกําลังจะออกไปกันก็เกิด อุบัติเหตุขึ)น

ตอนทีทุกคนกรูกันออกจากห้อง ไม่รู้ว่าใครผลักใคร ทําให้ร่างของเด็กสาวสอง สามคนชนกันจนมัวไปหมด

กงเวยทีอยู่รอบนอกสุดก็ข้อเท้าเคล็ดเซหกล้มลงไปทีด้านหนึงซะอย่างนั)น และ ด้านนั)นคือโต๊ะแต่งงานทีมีมงกุฎไข่มุกวางอยู่!

ปึ ง!

เกิดเสียงดังสนัน มงกุฎไข่  มุกถูกชนจนร่วงหล่นลงบนพื)น ซึงแน่นอนว่าไข่มุก เม็ดโตทนต่อแรงกระแทกไม่ได้ มันกลิงลงมาจากบนมงกุฎเสียแล้ว )

สีหน้าแม่นมซิงเปลียนไปทันที นางแทบจะพุ่งตัวไปตรงนั)นเพือคว้าไข่มุกทีกลิง) อยู่บนพื)นมาไว้ในมือ

กงเวยนังอยู่  บนพื)นและมองมงกุฎไข่มุกทีตกแตกอยู่บนพื)นด้วยความงุนงง ไข่มุกเม็ดเล็ก ๆ จํานวนมากกลิงไปทั ) วทุกที

ในทีสุดกงเวยก็ตระหนักได้ว่าเกิดอะไรขึ)น นางรู้ว่าตัวเองก่อเรืองใหญ่เข้าแล้ว และนางถึงกับไม่กล้ามองตาเจียงป่ าวชิงเลยทีเดียว

นํ)าเสียงเสียดายของกงหว่านดังขึ)น “น้องเวย ทําไมเจ้าถึงไม่ระวังเช่นนี)ล่ะ…”

กงเวยอยากบอกว่านางไม่ได้ตั)งใจ ไม่รู้ว่าใครผลักนางจนทําให้นางข้อเท้าพลิก และหกล้มลงไป แต่นางเองก็รู้ว่าหากตอนนี)นางบอกว่าไม่ได้ตั)งใจก็จะดูไร้ความ รับผิดชอบเกินไป นอกจากไม่มีใครเชือในสิงทีนางพูดแล้ว คนอืน ๆ อาจคิดว่า นางกําลังโยนความรับผิดชอบด้วย

แม่นมซิงโมโหมาก “พวกคุณหนู ข้าน้อยบอกแล้วไงว่า…” นางไม่ได้พูดคําพูดต่อไปออกมา

มันไม่มีประโยชน์ทีจะพูดอะไรในตอนนี) โชคดีแค่ไหนแล้วทีไข่มุกเม็ดใหญ่ทีสุด ยังไม่แตก

แม่นมซิงส่งไข่มุกเม็ดใหญ่ทีสุดทีนางคว้าไว้ได้เมือสักครู่ให้กับเจียงป่ าวชิง “สะใภ้ใหญ่… ให้แม่นางเจ้าค่ะ”

เจียงป่ าวชิงรับไข่มุกเม็ดนั)นมาด้วยสีหน้าสงบ