แม่สาวเข็มเงิน - ตอนที่ 578 : ผิดก็ต้องลงโทษ

กงหว่านพูดขึ)นด้วยนํ)าเสียงอ่อนโยน “เจ้าอย่าโกรธไปเลย น้องกงนางไม่ได้ตั)งใจ ทุกคนล้วนเป็นพีน้องกัน เห็นแก่หน้าพวกเราเถอะนะ ส่วนน้องกง เจ้าขอโทษ พีสะใภ้ใหญ่ซะ เรืองนี)จะได้จบลง”

แม่นมซิงทอดถอนใจอย่างต่อเนือง

โทษทีนางใจลอยเมือสักครู่ ไม่ทันได้สนใจการหยอกล้อกันของเด็กสาวพวกนี) ใครจะไปคิดว่าจะมีคนจิตใจชัวร้าย จงใจผลักกั  นไปมาเพือต้องการทําลายมงกุฎ ไข่มุก!

แต่เรืองนี) จะให้พูดอย่างไรดี…? มันมิใช่เรืองทีลงโทษได้ง่าย ๆ เลย เพราะถึง ยังไง กงเวยก็ไม่ได้ตั)งใจ ดูท่าสะใภ้ใหญ่ของนางคงต้องถูกเอาเปรียบแล้วจริง ๆ

ทว่าเรืองไม่คาดคิดเกิดขึ)นอีกครั)ง เจียงป่ าวชิงยิมหวานราวกั ) บไม่ได้นําเรืองนี)มา ใส่ใจอย่างนั)นและยังตอบรับคําพูดของอีกฝ่ ายเสียด้วยซํ)า “อื)ม ทุกคนล้วนเป็ นพี น้องกัน เราควรช่วยเหลือและเข้าใจกันจริง ๆ นันแหละนะ”

รอยยิมลําพองใจของกงหว่ ) านเพิงเผยออกมาได้ครึ งเดียว ก็ได้ยินเจียงป่ าวชิงพูด ขึ)น “เอาล่ะ เพือทีจะได้สัมผัสกับจิตวิญญาณความเป็ นพีน้องของพวกเจ้า งั)น รบกวนพวกเจ้าช่วยกงเวยเก็บไข่มุกเม็ดเล็กทีกลิงอยู่ ) บนพื)นขึ)นมาด้วย แล้วข้าค่อย หาช่างมาซ่อมให้”

กงหว่านตกตะลึงทันที นางแทบพูดออกไปโดยไม่รู้ตัวว่า ‘มีสิทธิ? อะไรมาสังข้า

?!’

เจียงป่ าวชิงมองนางยิม ๆ ราวกั ) บกําลังตอบนางอย่างนั)น ‘ก็สิทธิ? ทีพวกเจ้าเป็ นพี น้องทีสนิทกันยังไงเล่า’

กงเวยเป็ นกังวล “พีสะใภ้ใหญ่จ๊ะ ข้าเก็บเองก็ได้จ้ะ”

“แบบนั)นไม่ค่อยดีเท่าไหร่” เจียงป่ าวชิงยิมและพูดขึ ) )นอย่างช้า ๆ “เมือครู่หว่าน เอ๋อร์เองก็บอกแล้วว่าพวกเจ้าเป็ นพีน้องทีสนิทกัน นางต้องการให้ข้ายกโทษให้ เจ้าเพราะเห็นแก่ความเป็ นพีน้อง ในเมือเป็นเช่นนี) ความผิดของเจ้า พวกนางก็ ควรรับผิดชอบด้วย”

กงเวยเหมือนยังอยากพูดอะไรบางอย่างแต่เจียงป่ าวชิงพูดกล่อมนางก่อน “ข้ารู้ว่า เจ้าไม่สบายใจ แต่อย่าลืมว่านียังโชคดีทีเรืองมันเกิดขึ)นอยู่ในบ้านตัวเอง ปัญหาที เกิดจากการผลักไปผลักมาของพวกเจ้าถึงได้จบลงเพียงเท่านี) แต่ถ้าหากว่าอยู่ข้าง นอกล่ะ ? ผิดก็ต้องถูกลงโทษซึงเป็ นสิงทีสมเหตุสมผลอยู่แล้ว และทีข้าให้พวก เจ้าเก็บไข่มุกเหล่านั)นในตอนนี) ก็เพือให้พวกเจ้าได้จดจําเอาไว้แค่นั)น ถือว่าถูก ลงโทษเบาแล้วนะ”

ผิดก็ต้องถูกลงโทษ ไม่ใช่หยิบยกเรืองพีน้องทีสนิทกันมาพูดเพือให้ยกโทษให้ ง่าย ๆ!

เจียงป่ าวชิงตัดสินเรืองนี)ให้กลายเป็ นปัญหาทีเกิดจาก “การผลักกันไปมา” ของ พวกพีน้อง ในเมือไม่รู้จักระวังให้ดี ๆ ถ้าอย่างนั)นก็ไปเก็บไข่มุกให้ข้าซะ!

“เจ้า!” กงหว่านถลึงตาใส่เจียงป่ าวชิงด้วยความโกรธ เดิมทีเจียงป่ าวชิงก็งดงาม มากอยู่แล้ว เมือมาใส่ชุดเจ้าสาวทีสวยงามเต็มยศเช่นนี)ยิงงดงามไม่มีใครเกิน

“พีหว่านอย่าได้โกรธไปเลย” กงเวยใกล้ร้องไห้ออกมาเต็มที “จริงอย่างที พีสะใภ้ว่า ทําผิดก็ต้องถูกลงโทษ ข้าเป็ นคนผิด ข้าเก็บเองคนเดียวได้จ้ะ” พูดจบ นางก็นังยอง ๆ เก็  บไข่มุกบนพื)นอย่างระมัดระวัง

พวกคุณหนูของตระกูลกงทีหยอกล้อกันเมือสักครู่ต่างก็ยืนอย่างเก้อเขินอยู่ทีนัน

เสียงข้างนอกคึกคักมาก มีเพียงภายในห้องแต่งงานทีเงียบจนสามารถได้ยินเสียง กงเวยเก็บไข่มุกทีกลิงอยู่ ) บนพื)นขึ)นมาทีละเม็ดได้

การหยอกล้อผลักกันไปมาเมือครู่นั)นมีพวกนางร่วมด้วยจริง ๆ หากว่าเรืองนี)ถูก พูดออกไป เกรงว่ามันจะไม่เป็ นผลดีต่อชือเสียงของพวกนางเอง

สุดท้าย พวกสาว ๆ จึงกัดฟัน นังยอง ๆ ลงช่  วยกันเก็บไข่มุกทีกลิงอยู่ ) บนพื)น

กงหว่านมองพวกพีน้องตระกูลเดียวกันทีนังยอง ๆ ลงไปเก็  บไข่มุกโดยไม่พูด อะไรด้วยความตกตะลึง และทันใดนั)น คนทียืนอยู่ข้างกายก็เหลือแค่นางกับกงจิ)ง สองคน

กงจิ)งดึงแขนเสื)อของกงหว่านแล้วพูดกับนางเสียงเบา “ยอมรับไปก่อน แล้วเรา ค่อยไปหานายท่านหญิงเถอะพีหว่าน”

กงหว่านกัดฟัน ก็ได้! ถือซะว่ากลํ)ากลืนความอัปยศอดสูไปก่อน นางนังยอง ๆ  ลงไปช่วยเก็บ แต่เมือเก็บไข่มุกไปได้ไม่กีเม็ดนางก็เหมือนกับไม่สามารถทนต่อ การถูกเหยียดหยามได้อีกจึงลุกขึ)นยืนทันทีด้วยท่าทางเหนือยหอบ โยนไข่มุก เหล่านั)นลงไปในตะกร้าผ้าไหมสีแดงทีอยู่ในมือมีหลิว และพุ่งออกไปด้วยความ โกรธ

กงจิ)งหยุดมือทียังคงเก็บไข่มุก นางมองแผ่นหลังของกงหว่านทีหนีไปด้วยความ ลังเล ไม่นานนางก็ตัดสินใจลุกขึ)น นําไข่มุกไปวางในตะกร้าด้วยท่าทางลําบากใจ “พีสะใภ้จ๊ะ เอ่อ… ข้าขอไปดูพีหว่านก่อนนะ”

เจียงป่ าวชิงพยักหน้าอย่างไม่สนใจ กงจิ)งจึงทําความเคารพเจียงป่ าวชิงอย่างเร่งรีบและตามกงหว่านไป สองคนนี)คงจะไปฟ้องนายท่านหญิงตี8อย่างแน่นอน

แม่นมซิงมองเจียงป่ าวชิงด้วยความเป็ นกังวล สะใภ้ใหญ่เพิงแต่งเข้ามาโดยทีที ผ่านมาเคยเจอนายท่านหญิงตี8เพียงสองครั)ง เกรงว่านางคงยังไม่รู้ว่านายท่าน หญิงตี8นั)นลําเอียงมากเพียงใด

แต่เจียงป่ าวชิงเหมือนมองทะลุความกังวลในใจของแม่นมซิงได้ นางยิมและพูด ) เสียงเบา “เด็กสาวพวกนี)ทําผิด ข้าในฐานะสะใภ้ใหญ่ก็ควรสังสอนพวกน้อง ๆ ใครก็ว่าข้าไม่ได้หรอกจ้ะแม่นม”

แม่นมซิงตาเป็ นประกายทันที ใช่! สะใภ้ใหญ่… นางคือสะใภ้ใหญ่!

เห็นนางรูปโฉมงดงามทั)งยังพูดจาอ่อนโยน แต่ตอนทีพูดยืนหยัดให้ตัวเองกลับมี พลังและความน่าเกรงขามอยู่ในนํ)าเสียงสงบนี) นีทําให้แม่นมซิงรู้สึกเบาใจขึ)น มาก เอาล่ะ ต่อไปนี)มีแม่นางผู้กล้าหาญไม่ยอมคนมาอยู่ด้วย ก็คงไม่ต้องกังวล เกียวกับเรืองหลังบ้านของคุณชายใหญ่อีกแล้ว

……

พวกเด็กสาวทีเหลืออยู่ยังคงเก็บไข่มุกกันต่ออีกสักพักด้วยความน้อยใจ หลังจาก ทีเก็บเสร็จก็นําไข่มุกไปใส่ในตะกร้าและไม่กล้าอยู่ต่ออีก จึงพากันหนีไปอย่าง รวดเร็วราวกับมีผีชัวร้ายอยู่  ด้านหลังยังไงยังงั)น

มีเพียงกงเวยทีกําลังมองดวงตาแฝงรอยยิมของเจียงป่ าวชิง นางรวบรวมความ ) กล้าพูดกับเจียงป่ าวชิง “พีสะใภ้ใหญ่ ข้า… ข้าไม่ได้ตั)งใจจริง ๆ นะจ๊ะ”

เจียงป่ าวชิงยิม) “ไม่เป็ นไร เจ้ากลับไปพักเถอะ” กงเวยหน้าแดง นางถอนสายบัวแล้วรีบออกไป

หลังจากทีคุณหนูทุกคนกลับไปแล้ว มีหลิวก็มองดูมงกุฎทีไข่มุกตกแตกไปกว่า ครึงด้วยความรู้สึกปวดใจอย่างยิง …ไม่  ใช่เรืองเกินจริงทีจะบอกว่านีเป็ นสมบัติลํ)า ค่า ยิงไปกว่  านั)นมันยังมีความหมายทีดีมากด้วย

แต่กลับตกแตกจนกลายเป็ นเช่นนี)…

มีหลิวรู้สึกว่าเมือเทียบกับมงกุฎทีเสียหายแล้ว การทีแม่นางของพวกนางให้เด็ก สาวทีทําผิดพวกนั)นเก็บไข่มุกเพียงอย่างเดียว ก็เป็ นการแสดงให้เห็นว่าแม่นาง ของพวกนางทั)งสวยและจิตใจงามมากจริง ๆ

ต่อมาก็มีพวกญาติ ๆ มาพูดคุยกับเจ้าสาว ซึงเจียงป่ าวชิงคุยไม่นานพวกเขาก็แยก ย้ายกันกลับไป

ผ่านไปไม่เท่าไหร่กงจี)ก็กลับมาพร้อมกลินเหล้าอ่อน ๆ ทันใดนั)นสาวใช้ทียืนไม่ มีตัวตนอยู่ด้านข้างมาโดยตลอดเข้าไปและเตรียมจะถอดเสื)อตัวนอกให้กงจี)

กงจี)ไม่สนใจ ยิงไปกว่านั)นเขาไม่ชอบให้คนอืนแตะต้องตัวจึงโบกมือพลางถอด เสื)อตัวนอกเอง จากนั)นก็ยืนส่งให้สาวใช้คนนั)น สาวใช้จึงออกไปพร้อมเสื)อของ เขา

บนตัวกงจี)มีกลินเหล้าเล็กน้อย แต่สายตาทีเขามองมากลับสดใสมาก มีเพียงบาง สิงทีเหมือนกําลังเผาไหม้อยู่ลึกในดวงตา

เจียงป่ าวชิงก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว

“เอาล่ะ พวกเจ้าออกไปเถอะ” กงจี)สังเสียงแหบแห้ง เขาโบกมือไล่ให้ทุกคน ออกไป

เจียงป่ าวชิงอดไม่ได้ทีจะก้าวถอยหลังอีกครั)ง

กงจี)เอื)อมมือไปคว้าร่างนางกลับเข้าหาตัว “เจ้าจะหนีทําไม ข้าไม่ได้จะกินเจ้าสัก หน่อย หือ ?”

เสียงสุดท้ายสูงขึ)นเล็กน้อย ควบคู่ไปกับเสียงแหบและเย็นชาหลังจากทีเขาดืม เหล้ามา

‘เฮ้อ… เขานีก็กดดันเก่งจริง ๆ’ เจียงป่ าวชิงครุ่นคิดด้วยสีหน้าราบเรียบ

กงจี)หมุนตัวกลับมามองจานทีว่างเปล่าบนโต๊ะแต่งงาน นันคือจานทีเขาใส่  ขนม ให้เจียงป่ าวชิงก่อนทีเขาจะออกไป

“กินหมดแล้วรึ ?” ความขี)เล่นแฝงอยู่ในนํ)าเสียงของกงจี)

เจียงป่ าวชิงมองกงจี)ด้วยความสงสัย “เจ้าถามเหมือนว่าข้าต้องเหลือให้เจ้าอย่าง นั)นแหละ”

กงจี)อดหัวเราะไม่ได้ เขาหัวเราะยกใหญ่ดูมีความสุขมากซะจนเจียงป่ าวชิงพูดใน ใจว่า ‘สามีข้านีก็อารมณ์ดีซะเหลือเกิน’