แม่สาวเข็มเงิน - ตอนที่ 580 : ไม่มีโชค

คุณหญิงเหวินเปลียนจากการเคาะเป็ นตบ มือทีถูกดูแลมาเป็ นอย่างดีของนางตบ ลงไปบนโต๊ะเครืองแป้งอย่างหนัก “ไร้ประโยชน์! นานขนาดนี)แล้วยังไม่ฝังตะปู เข้าไปอีก”

หญิงชราตกใจจนไม่กล้าปริปากพูดอะไร

ไม่รู้ว่าคุณหญิงเหวินคิดอะไรได้ นางถึงได้ยิมเย็นเยือก นางมักแสดงให้คนอืน ) เห็นว่านางฉลาดและอ่อนโยน แต่เมือลองมองดูดี ๆ ก็จะเห็นว่ารอยยิมนี ) )แฝง ความโหดร้ายเอาไว้

“ข้าไม่สนว่าเจ้าจะใช้วิธีใด หรือใช้เงินมากมายแค่ไหน คนของลู่จิงซวนก็ต้องกิน อย่างสุขสบายเหมือนกัน เจ้ารีบงัดช่องโหว่นี)ให้เปิ ดออกโดยเร็วซะ!”

เดิมทีหลังทีค่อมอยู่แล้วของหญิงชราก็ดูโค้งอย่างมีภาระหนักอึ)งมากยิงขึ  )น นาง ตอบรับด้วยเสียงสันเครือ “รับทราบเจ้าค่ะ”

คุณหญิงเหวินโบกมืออย่างทนไม่ไหว “เอาล่ะ รีบไปทําเถอะ” นางเงียบไปครู่ หนึงก่อนจะเผยรอยยิมชั ) วร้ายออกมาให้เห็น  “งานของเจ้า หากว่าเจ้าเบือจะทํา แล้วก็ยังมีคนรอเข้ามาทํางานนี)แทนเจ้าอยู่ ฉะนั)น ตั)งใจทําดี ๆ ล่ะ”

หญิงชราตัวสันเทิ)ม แต่นางรู้ดีว่าพูดมากเท่าไหร่ก็ยิงผิดเท่  านั)น จึงพยักหน้าเอ่ย ตอบยอมรับในโชคชะตานี)และเดินหน้าซีดออกไปจากห้อง

“ข้าไม่เชือหรอก” คุณหญิงเหวินพ่นลมออกจากจมูก “สิบกว่าปี ทีแล้วยัง สามารถฆ่ากงหยวนเฟิ งให้ตายได้ ตอนนี)ข้ากลายเป็ นคุณหญิงจวนโฮ่ว ย่อม สามารถฆ่าไอ้คนชัวตัวน้อยนั  นได้สบายอยู่  แล้ว”

เมือพูดถึงตอนหลัง นํ)าเสียงคุณหญิงเหวินยิงมีความเกลียดชังมากขึ  )น แต่เมือนาง แต่งตัวเรียบร้อยแล้วและออกมาจากในห้องด้านใน ก็ไม่เห็นสีหน้าทีโหดเหี)ยม บนใบหน้าของนางอีก

นางหัวเราะอย่างนุ่มนวลและเปลียนกลับไปเป็นคุณหญิงจวนโฮ่วคนทีฉลาด อ่อนโยนเหมือนเดิม

“คุณหนูสองล่ะ ?” คุณหญิงเหวินถามทันที

สาวใช้ทีอยู่ด้านข้างตอบอย่างเคารพ “คุณหนูสองไปทีจวนนายท่านหญิงตั)งแต่ เช้าแล้วเจ้าค่ะ”

รอยยิมในแววตาของคุณหญิงเหวินลุ่ ) มลึกมากกว่าเดิม แต่นางกลับพูดว่า “เจ้าเด็ก คนนี) ไปรบกวนนายท่านหญิงตั)งแต่เช้า จริง ๆ เลย…”

กงหยวนหยู่เดินเข้ามาจากข้างนอก เขาอยู่ในชุดใหม่และแต่งตัวเสร็จแล้ว แม้เขา อยู่ในวัยกลางคนแต่ก็คอยดูแลรูปร่างเป็ นอย่างดีจึงดูหล่อเหลากระฉับกระเฉงอยู่ ตลอดเวลา

แต่เมือคุณหญิงเหวินนึกได้ว่ากงหยวนหยู่เข้ามาจากข้างนอก และเมือดูจาก ทิศทางแล้วไม่เหมือนมาจากห้องตํารานอกบ้านทีเขามักพักอยู่ทีนันบ่  อยครั) งใน ยามปกติ แต่เหมือนกับมาจากบ้านของหลีอี8เหนียงมากกว่า

ความบูดบึ)งฉายวาบอยู่ในแววตาของคุณหญิงเหวิน ทว่ามันหายไปอย่างรวดเร็ว เพราะตอนทีนางเงยหน้าขึ)นมองกงหยวนหยู่ก็กลับมาอ่อนโยนเหมือนเดิม “ท่าน โฮ่วมาจากบ้านน้องหลีรึ โรคตาของน้องหลีดีขึ)นบ้างหรือยังเจ้าคะ ?”

เสียงนางราบเรียบปกติมากจนฟังไม่รู้ถึงความอิจฉาทีแฝงอยู่แม้แต่น้อย

กงหยวนหยู่ไม่สนใจ เขาพูดคุยกับคุณหญิงเหวินตามปกติ “ตอนทีข้าไปทีนันเมือ  คืน ก็ดูดีขึ)นเยอะ และไม่นํ)าตาไหลตอนโต้ลมอีกแล้ว”

หัวคิ)วคุณหญิงเหวินกระตุกเล็กน้อย แต่นางกลับแสดงท่าทางโล่งใจออกมาให้ เห็น

“พอได้ฟังท่านโฮ่วพูดเช่นนี)ข้าก็เบาใจ ตอนทีได้ยินว่าน้องหลีป่ วยเป็ นโรคตา เมือไม่กีวันก่อน ข้าเองก็ร้อนใจมากจึงส่งยาไปให้มากมาย ไม่รู้ว่าน้องหลีได้ใช้ แล้วหรือยัง”

เมือกงหยวนหยู่นึกถึงกล่องยาหายากในบ้านของหลีอี8เหนียง เขาก็ยิงรู้สึกพอใจ  กับคุณหญิงเหวินมากขึ)นเรือย ๆ “ดูเหมือนว่านางใช้แล้ว ยาของเจ้าดีมาก”

คุณหญิงเหวินยิมเล็กยิ ) มน้อย นางเดินออกไปด้านนอกด้วยกั ) นกับกงหยวนหยู่และ พูดคุยกันไปด้วย “น้องหลีเองก็น่าสงสารนะ ถือว่านางเอาใจใส่ในการดูแลท่าน โฮ่วในยามปกติดีมาก แต่ร่างกายของนางกลับมีปัญหาเยอะเหลือเกิน จนถึง ตอนนี)ก็ยังมีลูกให้กับท่านโฮ่วไม่ได้ ได้ยินมาว่าหลานสะใภ้ทีมาใหม่เป็ นหมอ เทวดามีชือเสียงในเมืองหลวง เมือมีเวลาแล้วก็เชิญนางมาตรวจอาการให้หลีอี8 เหนียงสิเจ้าคะ”

เมือพูดถึงเจียงป่ าวชิง กงหยวนหยู่ก็นึกถึงกงจี)อย่างเลียงไม่ได้

สีหน้าของเขาเปลียนกลายเป็ นเย็นชาทันที “จี)เอ๋อร์กับภรรยาของเขากําลังมี ความสุขทีได้แต่งงานกัน ไม่เป็ นการดีแน่หากเรารบกวนพวกเขาสองคนด้วยเรือง ของอี8เหนียง แต่จะว่าไปแล้วหลีอี8เหนียงก็จริง ๆ เลย หลายปี ทีผ่านมาข้าปฏิบัติต่อ นางอย่างดี แต่นางก็ยังไม่มีลูกให้ข้าสักคน ช่างเถอะ เกรงว่านางคงไม่มีโชคใน เรืองนี)”

รอยยิมฉายวาบอยู่ ) ในแววตาของคุณหญิงเหวิน แต่นางกลับแสดงสีหน้าปลอบใจ ออกมาให้เห็น “ท่านโฮ่วอย่าโกรธไปเลยเจ้าค่ะ หลีอี8เหนียงเป็ นคนเก่าคนแก่ของ ทีนี ท่านเห็นแก่มิตรภาพนี)เถอะนะเจ้าคะ”

“หลายปี แล้วแต่กลับยังไม่มีลูกให้ข้าสักคน หึ! เจ้าจะขอความเมตตาแทนนาง ทําไม ?!”

เสียงของสามีภรรยาค่อย ๆ ห่างออกไปไกล

หลังจากนั)นไม่นาน มีเด็กผู้ชายอายุสิบขวบต้น ๆ คนหนึงค่อย ๆ เดินออกมาจาก ทีซ่อน แม้เขาสวมใส่เสื)อผ้าทีตัดเย็บจากผ้าชั)นดี แต่เมือคนทีมีความรู้เรืองนี) มอง อย่างละเอียดก็จะพบว่าลวดลายบนเสื)อผ้าของเด็กคนนี)ล้าสมัยมานานหลายปี แล้ว และยังมีคราบราขึ)นในบางจุดอีกด้วย

ทว่าคราบเพียงแค่นี)เล็กน้อยมาก ถ้าไม่มองอย่างละเอียดก็คงดูไม่ออก

เด็กชายพับแขนเสื)อขึ)นพลางมองไปยังทิศทางทีสองสามีภรรยาของจวนติ)งกัว8 โฮ่วเดินไปเมือครู่โดยทีไม่ส่งเสียงใด ๆ

ในตอนนั)นเอง สาวใช้เดินถือกะละมังผ้าผ่านมา เมือเห็นเด็กชายยืนนิงอยู่ทีนัน นางก็หัวเราะคิกคักแล้วจงใจเดินเข้าไปทักทายเด็กชาย

“คุณชายเสียง ยืนทําอะไรอยู่รึเจ้าคะ ?”

เด็กชายหันหน้ามาด้านข้างอย่างเชืองช้าก่อนจะเห็นสาวใช้ทีถือกะละมังผ้ากําลัง หัวเราะและมองหน้าเขาด้วยแววตานึกสนุก แต่เขาก็ไม่ได้โกรธนาง

เมือสาวใช้เห็นว่าเด็กชายไม่ตอบ นางก็ยิงหัวเราะเสียงดังมากขึ  )นและแสดงท่าทาง ปลอบใจอย่าง “หวังดี”

“คุณชายเสียง ท่านทําใจกับปัญหาปัญญาอ่อนของท่านเถอะเจ้าค่ะ คุณหญิงสอง ของเราใจดีจึงสังสอนท่  านโดยทีไม่รู้สึกว่าเป็ นการรบกวน แต่ท่านดูท่านโฮ่วสิเจ้า คะ มีครั) งไหนบ้างทีเขาเคยมองท่าน ?”

เด็กชายมองสาวใช้ด้วยท่าทางเหมือนกําลังครุ่นคิดเกียวกับคําพูดของสาวใช้ แต่ หลังจากทีครุ่นคิดอยู่นานเขาก็ยังไม่เข้าใจว่าสาวใช้หมายถึงอะไร สีหน้าของเขา งุนงงและเหมือนกําลังสับสนมากพอตัว

เด็กชายในชุดผ้าไหมทีตอบสนองอย่างเชืองช้าคนนี)คือ กงเสียง หรือลูก อนุภรรยาของกงหยวนหยู่ผู้เป็ นเจ้าของจวนติ)งกัวโฮ่ 8 วในปัจจุบัน ทายาทของจวน ติ)งกัวโฮ่ 8 วมีไม่มากและลูกอนุภรรยาฟังดูเหมือนเป็ นเจ้านายครึ งหนึงของจวนโฮ่ วเช่นกัน

แต่เหตุใดแม้แต่สาวใช้ทีไม่มีตําแหน่งใด ๆ ก็ยังกล้าหัวเราะเยาะและดูถูกเขา เช่นนี)…?

ก็เพราะว่ากงเสียงคนนี)เป็ นคนปัญญาอ่อนยังไงล่ะ!

เมือตอนทีกงเสียงยังเป็ นเด็กเล็ก ยังไม่มีใครดูออกว่าเขาเป็ นเด็กปัญญาอ่อน แต่ยิง โตขึ)นเขาก็ยิงแตกต่  างจากเด็กคนอืน ๆ เดิมทีกงหยวนหยู่ไม่เชือในความไม่เป็ น มงคลนี)จึงเชิญหมอหลวงมาตรวจอาการ แต่ผลการตรวจของหมอหลวงก็ยืนยัน เช่นกันว่ากงเสียงเป็ นเด็กปัญญาอ่อนจริง ๆ

และในตอนแรกเริม กงหยวนหยู่ยังไม่ได้ทอดทิงลูกอนุภรรยาคนนี ) ) เพราะแม้เขา มีอนุภรรยามากมายหลายคนแต่กลับเป็ นเรืองค่อนข้างยากในการจะมีทายาทสัก คน ตลอดหลายปี ทีผ่านมา เขามีเพียงลูกชายสองคนและลูกสาวสองคนเท่านั)นจึง ค่อนข้างให้ความสําคัญกับลูกอนุภรรยาทุก ๆ คน

แต่หลังจากทีพยายามให้หมอรักษาอาการติดต่อกันเป็ นเวลาหลายปี ไม่เพียงแต่ กงเสียงจะไม่ดีขึ)นแล้ว การตอบสนองของเด็กชายก็ยิงเป็ นแบบเด็กปัญญาอ่  อน มากขึ)น กงหยวนหยู่จึงค่อย ๆ หมดความอดทนและไม่สนใจเขาอีก

สาวใช้อารมณ์ดีหลังจากทีได้หัวเราะเยาะกงเสียง “ช่างเถอะ ข้าจะพูดเรืองนี)กับ คนปัญญาอ่อนไปทําไมกัน” นางฮัมเพลงแล้วเดินถือกะละมังผ้าผ่านข้างกาย เด็กชายไปอย่างอารมณ์ดี เท่านั)นไม่พอ นางยังจงใจกระแทกไหล่ของเด็กชายด้วย

เด็กชายตอบสนองช้าไปสักเล็กน้อย ผ่านไปครู่หนึงเขาถึงนวดไหล่ตัวเองทีถูก สาวใช้กระแทกจนเจ็บอย่างช้า ๆ

แต่เขาก็ยังคงไม่พูดอะไรอยู่ดี…