แม่สาวเข็มเงิน - ตอนที่ 581 : ฟ้อง

ในเช้าวันต่อมาของการแต่งงานกงจี)และเจียงป่ าวชิง หากพูดกันตามหลัก คนของ ตระกูลกงทีอยู่ในจวนติงกั ) วโฮ่ 8 วต้องมาทีเรือนสืออันทั)งหมด เพือรอสะใภ้คนใหม่ อย่างเจียงป่ าวชิงมายกนํ)าชาให้

คนทีมาเร็วสุดคือสองพีน้องกงหว่านกงจิ)ง

นายท่านหญิงตี8ยังไม่ได้ทานอาหารเช้า ตอนทีเย่ชุ่ยกําลังหวีผมให้นายท่านหญิงก็ เห็นกงหว่านและกงจิ)งเข้ามาอย่างสุภาพ หลังจากคารวะแล้ว พวกนางก็ไปรออยู่ ด้านข้างอย่างมีมารยาท

“ทําไมวันนี)ถึงได้เงียบและประพฤติตัวกันดีเช่นนี)ล่ะ ?” นายท่านหญิงตี8มอง กงหว่านด้วยความสงสัย

ตั)งแต่ทําตามทีเจียงป่ าวชิงบอกว่าให้หยุดจุดซูเหอเซียงและเปิ ดหน้าต่างบ่อย ๆ อาการปวดศีรษะของนางก็ค่อย ๆ บรรเทาลงมาก จนถึงตอนนี) นางนอนหลับง่าย ขึ)นกว่าเมือก่อนมาก ไม่ค่อยมีปัญหานอนไม่หลับแล้วและกลับมากระฉับกระเฉง ขึ)น

ทว่านางกลับมากระฉับกระเฉงแล้วแท้ ๆ แต่กงหว่านกับกงจิ)งดันดูไม่ค่อยมี ชีวิตชีวาซะอย่างนั)น

กงหว่านกัดริมฝี ปากเบา ๆ เผยฟันขาวเรียงเป็ นแถวออกมาให้เห็นแวบ ๆ

ริมฝี ปากแดง ๆ กับฟันขาว ๆ รวมถึงสีหน้าขมขืนของนาง ดูแล้วน่าสงสารเป็ น อย่างยิง

นายท่านหญิงตี8เห็นว่ากงหว่านไม่พูดอะไรก็ขมวดคิ)ว “เจ้าเป็ นอะไรบอกย่ามาสิ หรือว่าพ่อแม่เจ้าสังสอนอะไรเจ้า ทําให้เจ้าอึดอัด ?”

เมือกงหว่านได้ยิน ขอบตานางค่อย ๆ แดงขึ)นมา

นายท่านหญิงตี8รักกงหว่านจากใจจริง เมือเห็นหลานสาวสุดรักเป็ นเช่นนี)ก็รู้สึก ปวดใจจึงรีบโบกมือให้หลานเดินมาหา “หว่านเอ๋อร์ของข้า ใครทําให้เจ้าน้อยใจ รึ ?”

กงหว่านส่ายหน้า นํ)าเสียงของนางขมขืนยากจะปกปิ ด “ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ ท่านย่า ไม่ต้องเป็ นกังวลแทนหว่านเอ๋อร์ หว่านเอ๋อร์สบายดีเจ้าค่ะ”

เมือเห็นว่าถามอะไรจากกงหว่านไม่ได้ สายตาทีน่าเกรงขามของนายท่านหญิงตี8ก็ ไปหยุดทีกงจิ)งซึงยืนเงียบ ๆ อยู่ด้านข้าง

“ไหนเจ้าบอกมาซิว่าพีสองของเจ้าเป็ นอะไร ?!”

ตอนทีพูดกับกงจิ)งกลับไม่มีความอ่อนโยนเหมือนตอนทีพูดกับกงหว่าน นายท่าน หญิงตี8ชักสีหน้าขณะทีถามกงจิ)งด้วยนํ)าเสียงเฉียบขาด

กงจิ)งลังเลสักครู่ “รีบพูดสิ!” นายท่านหญิงตี8ตะคอก

เย่ชุ่ยเองก็ช่วยพูดกล่อมเช่นกัน “คุณหนูสามเจ้าคะ คุณหนูกับคุณหนูสองมี ความสัมพันธ์อันดีต่อกัน คุณหนูเองก็คงไม่อยากให้คุณหนูสองได้รับความไม่ เป็ นธรรมเช่นกันใช่ไหมเจ้าคะ ?”

สีหน้ากงจิ)งผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่กงหว่านกลับรีบพูดเสียงสูง “เจ้าอย่าบอกนะ!”

กงจิ)งถอนหายใจ “พีหว่าน ข้ารู้ว่าพีจิตใจดีจึงไม่ต้องการบอกท่านย่าเรืองนี) แต่ แม้พีปกป้องนาง นางก็อาจไม่ซาบซึ) งในพระคุณของพีเลยก็ได้นะจ๊ะ เมือถึงตอน นั)น นางอาจวางมาดพีสะใภ้ใหญ่และรังแกพีอีก…”

กงหว่านไม่ได้พูดอะไร นางเพียงก้มหน้าด้วยท่าทางใกล้ร้องไห้ออกมาเต็มทน

นายท่านหญิงตี8รู้สึกปวดใจ แต่นางก็เริมรู้ถึงเงือนงําได้จากคําพูดของกงจิ)งแล้ว “เจ้าหมายความว่าเจียงป่ าวชิงเพิงแต่งเข้ามาก็รังแกพวกเจ้าแล้วอย่างนั)นรึ ?”

กงหว่านเงยหน้าขึ)นอย่างตืนตระหนก ตรงหางตาของนางยังมีคราบนํ)าตาเล็กน้อย “ท่านย่าเจ้าขา อย่าไปฟังทีน้องจิ)งพูดเหลวไหลนะเจ้าคะ ไม่มีเรืองอะไรแบบนั)น เลยเจ้าค่ะ พีสะใภ้ใหญ่ตักเตือนข้าจริง แต่นางคงทําเช่นนั)นเพราะหวังดีเจ้าค่ะ”

‘ดูท่าจะเกิดเรืองบางอย่างขึ)นจริง ๆ’ นายท่านหญิงตี8แอบคิดไตร่ตรองในใจ

หลังจากนางหายปวดศีรษะแล้ว ความประทับใจของนางทีมีต่อเจียงป่ าวชิงก็มี มากขึ)นเล็กน้อย แต่เมือได้ยินว่าหลานสาวสุดรักถูกรังแก ความรู้สึกดีทีเพิงมี  ขึ)นมาเล็กน้อยนั)นพลันหายวับไป

นายท่านหญิงตี8ทั)งปวดใจทั)งเดือดดาล

นางรู้สึกปวดใจทีหว่านเอ๋อร์ของนางแสนจะจิตใจดีก็ยังมิวายถูกแกล้ง แต่เรืองนํ)า ชาครั)งทีแล้วทีเกิดความเข้าใจผิดกันคงทําให้นางกลัวจนเมือถูกแกล้งในวันนี)จึง ไม่กล้าฟ้อง แล้วยังพยายามพูดแทนอีกฝ่ ายด้วย

แล้วดูเจียงป่ าวชิงคนนั)นสิ หญิงสาวสามัญชนแต่งเข้ามาในครอบครัวทีมีอิทธิพล ก็ถือว่ามีตัวอัปมงคลปนเข้ามาในครอบครัวแล้ว แม่นางเจียงนันมีโอกาสดีทีได้  แต่งเข้าตระกูลกงแต่กลับไม่ทําตัวให้ดี ๆ

มันน่าโมโหจริงเชียว!

นายท่านหญิงตี8พยายามกลั)นความโกรธและมองกงจิ)งอีกครั)ง “ไหนเจ้าบอกมาว่า เกิดอะไรขึ)น”

กงจิ)งทําทีเป็ นลังเล สุดท้ายก็พูดขึ)นด้วยท่าทางหวาดกลัว “เมือคืน พีหว่านคิดว่า พีสะใภ้ใหญ่อาจจะกลัวการทีเพิงแต่งเข้ามาจึงพาข้ากับพวกน้อง ๆ ในตระกูลไป เยียมพีสะใภ้ใหญ่ทีห้องแต่งงาน หนึงในพวกน้อง ๆ ในตระกูลมีคนหนึงทีเป็ น ทายาทางสายของท่านลุงสาม ชือว่ากงเวย ไม่รู้ว่าท่านย่ายังมีภาพความทรงจํา เกียวกับนางหรือเปล่านะเจ้าคะ ?”

เด็กสาวในตระกูลมีมากมาย หลังจากทีนายท่านหญิงตี8ขมวดคิ)วครุ่นคิดสักครู่ ก็ เหมือนจะมีภาพความทรงจําต่อกงเวยอย่างราง ๆ

เด็กทีชือว่ากงเวยคนนั)นดูเหมือนเป็ นเด็กขี)ขลาดมากคนหนึง

“ดูเหมือนว่าน้องกงเวยจะชอบมงกุฎทีพีสะใภ้ใหญ่สวมใส่มากเจ้าค่ะ” กงจิ)ง พูดต่อ “แรกเริมนางก็แอบไปลูบมงกุฎแต่ถูกแม่นมซิงห้ามไว้”

นายท่านหญิงตี8ขมวดคิ)ว นางรู้สึกไม่ถูกชะตาคุณหญิงช่างทีเป็ นลูกสะใภ้คนโต จึงไม่ถูกชะตากับสาวใช้ทีอยู่ข้างกายอีกฝ่ ายเช่นกัน แม่นมซิงเป็ นคนเก่าคนแก่ที คุณหญิงช่างพามาตั)งแต่แต่งเข้าตระกูลกง นายท่านหญิงตี8จึงไม่ชอบหน้านางมา แต่ไหนแต่ไร

“ต่อมา ทุกคนอยากให้พีสะใภ้ใหญ่ได้พักผ่อนจึงเตรียมตัวกลับ แต่พวกน้อง ๆ ในตระกูลตืนเต้น เราเล่นผลักกันไปมาจนทําให้กงเวยเซล้มไปชนโต๊ะทีวางมงกุฎ อยู่ จนมงกุฎไข่มุกตกพื)นและไข่มุกมากมายกลิ)งไปทัวพื  )นเลยเจ้าค่ะ…”

“…พีสะใภ้ใหญ่จึงรู้สึกไม่พอใจ และข้า… ข้าเห็นสีหน้าของนางดูน่ากลัวมาก เลยเจ้าค่ะ” กงจิ)งแสดงท่าทางเหมือนหวาดกลัวเต็มที

แต่นายท่านหญิงตี8กลับรู้สึกว่ากงเวยคนนี)เลินเล่อจริง ๆ

นางเองก็รู้ว่ามงกุฎไข่มุกนั)นมีค่ามากเพียงใด แม้ว่าตอนนี)มันตกเป็ นของเจียงป่ าว ชิง แต่ในเมือเจียงป่ าวชิงแต่งเข้ามาในตระกูลกง มงกุฎไข่มุกนั)นก็ถือเป็นทรัพย์ สมบัติของสายหลักตระกูลกงของพวกนางเช่นกัน

ของดี ๆ เช่นนี)กลับถูกเด็กเลินเล่อคนหนึงชนตกพื)น เป็ นใครก็รู้สึกไม่พอใจกัน ทั)งนั)น

กงจิ)งสังเกตสีหน้าของนายท่านหญิงตี8อย่างระมัดระวัง “ท่านย่า… พีหว่านเป็นคน จิตใจดีจึงขอความเมตตาแทนกงเวยคนนั)นโดยบอกว่าทุกคนล้วนเป็ นพีน้องกัน และขอร้องให้พีสะใภ้ใหญ่เห็นแก่ความเป็ นพีน้อง ให้อภัยเลิกแล้วกันไปอย่าได้ โกรธกงเวยเจ้าค่ะ”

นายท่านหญิงตี8ลูบศีรษะกงหว่านแล้วพูดขึ)นอย่างไม่เห็นด้วยเล็กน้อย “หว่าน เอ๋อร์ เจ้าน่ะจิตใจดีเกินไป”

กงจิ)งพูดต่อ “แต่พีสะใภ้ใหญ่กลับ…” นางกัดริมฝี ปาก ทําทีเป็ นว่าลําบากใจที จะพูด

“นางทําอะไรล่ะ ว่าต่อสิอย่ามาอํ)า ๆ อึ)ง ๆ เจ้าไปเรียนรู้ท่าทางไม่สุภาพเช่นนี)มา จากใครกัน ?!” นายท่านหญิงตี8พูดอย่างรังเกียจ

หากพูดแบบชชาวบ้าน ๆ กงจิ)งมาจากบ้านสามซึงถือเป็ นลูกเมียน้อย นายท่าน หญิงตี8จึงไม่ชอบคนของบ้านสามมาแต่ไหนแต่ไร และทีนางทนให้กงจิ)งเดินไป มาต่อหน้านางได้เช่นนี)ก็เพราะกงจิ)งเป็ นเพือนกงหว่าน หลานคนโปรดของนาง

“เจ้าค่ะ” กงจิ)งตอบเสียงเบาแล้วพูดต่อ “พีสะใภ้กลับไม่ได้ลงโทษน้องเวยคน เดียว นางวางมาดสะใภ้ใหญ่และลงโทษพีหว่านทีขอความเมตตาให้น้องเวยด้วย เจ้าค่ะ นางสังให้พีหว่านช่วยน้องเวยเก็บไข่มุกบนพื)นต่อหน้าสาวใช้ทีอยู่กันเต็ม ห้องและไม่อนุญาตให้สาวใช้ช่วยเก็บเจ้าค่ะ”

“ไม่ต้องพูดแล้ว!” กงหว่านหลับตาลงและมีนํ)าตาไหลลงมา “ข้าเจอเรืองน่า ขายหน้าแบบนี)ก็ไม่มีหน้าไปเจอใครอีกแล้ว”

นายท่านหญิงเห็นกงหว่านร้องไห้เสียใจ และคิดว่าทีกงจิ)งพูดมาเมือครู่เหมือนจง ใจเหยียดหยามกงหว่าน ไฟโกรธในใจของนางแผดเผาขึ)นมาทันที

นายท่านหญิงตี8กระแทกเสียง “เหอะ! ก็แค่สามัญชนตําต้อยคนนึงทีได้แต่งเข้ามา ในตระกูลสูงส่งของเรา แต่งเข้ามาแล้วก็ควรขอบคุณและระลึกถึงความมีวาสนา นี)และอ่อนน้อมถ่อมตน แต่ทีนางทํามันหมายความว่ายังไง เพิงเข้ามาก็กดขีหว่าน เอ๋อร์ของข้าแล้ว!”

นายท่านหญิงตี8ยิงพูดก็  ยิงโมโห

กงหว่านโถมตัวเข้าไปในอ้อมกอดของนายท่านหญิงตี8และร้องไห้สะอื)น “ฮือ ๆ ๆ ท่านย่าเจ้าขา ท่านย่าอย่าโกรธไปเลยเจ้าค่ะ เรืองของหว่านเอ๋อร์เป็ นเรืองเล็ก หว่านเอ๋อร์ไม่อยากให้ท่านย่าโกรธจนสุขภาพจิตใจเสียนะเจ้าคะ”

นายท่านหญิงตี8ยิงโกรธมากขึ  )นเรือย ๆ เมือเห็นว่ากงหว่านรู้ประสาเช่นนี) นางลูบ ศีรษะกงหว่านเบา ๆ “หว่านเอ๋อร์ ย่าจะไม่ยอมเห็นเจ้าถูกรังแก อีกประเดี8ยวถ้า เจียงป่ าวชิงมายกนํ)าชา ข้าจะสังสอนให้เจ้าเอง”

กงหว่านใช้ผ้าขนหนูซับนํ)าตาพลางสะอื)นไห้ “ทําไมท่านย่าถึงดีกับหว่านเอ๋อร์ ขนาดนี)…”

แต่ลับหลังกลับส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้กงจิ)ง เหอะ! เจียงป่ าวชิง ข้ารอดูเลยว่าเจ้ายังจะกล้าลําพองใจต่อไปอีกได้ยังไง!