แม่สาวเข็มเงิน - ตอนที่ 583 : ไม่พบแขก

ตอนที 583 : ไม่พบแขก

เมือเจียงป่ าวชิงเห็นว่าท่าทางของนายท่านหญิงตี8ราวกับสูญเสียความสามารถใน การพูดเพราะตกใจ นางก็ยิมและไม่  ได้โจมตีอะไรอีก

จะเรียกว่านางโจมตีก็ไม่ถูกเพราะนางโดนกระทําก่อน แล้วถ้าหากนายท่าน หญิงตี8โกรธจนเป็ นอะไรไป ชือเสียงของเจียงป่ าวชิงก็คงยับเยินและเรืองราวนี้คง ถูกเอาไปพูดนินทาเช่นกัน

นายท่านชายกระแอมไอเพือทําลายบรรยากาศแปลกประหลาดในเรือนสืออัน เขา หยิบป้ายหยกออกมาแล้วสังให้สาวใช้ข้างกายส่งมอบให้กับเจียงป่ าวชิง

ป้ายหยกนี้มีระดับนํ้าทีดีมาก สีหยกเป็ นสีเขียวใสราวกับว่ามีนํ้าไหลอยู่ในป้าย หยกอย่างนั้น

เมือคุณหญิงช่างและกงจี้เห็นป้ายหยก สีหน้าของพวกเขาก็แตกต่างไปจากเดิม เล็กน้อย

กงจี้อธิบายกับเจียงป่ าวชิงอย่างกระชับ “นีคือของตกทอดของพ่อข้าเอง” ทีแท้มันคือสิงของตกทอดของพ่อสามีของนางนีเอง!

เจียงป่ าวชิงคิดว่ากลับไปนางจะต้องไหว้พ่อแม่ของกงจี้ให้ดี ๆ เพือขอบคุณ สําหรับทุก ๆ อย่างและขอบคุณทีพวกท่านทั้งสองให้กําเนิดหนุ่มรูปงามอย่างกงจี้

…

และแล้ว การยกนํ้าชากับแลกเปลียนของขวัญก็ดําเนินมาถึงคราวของคุณหญิงช่าง

สําหรับคุณหญิงช่าง เจียงป่ าวชิงเคารพรักนางอย่างจริงใจ ตอนทีนางยกนํ้าชาไป ให้ ก็ทําด้วยความจริงใจเป็ นพิเศษ

คุณหญิงช่างมองเจียงป่ าวชิงทีทําผมแบบผู้หญิงทีแต่งงานแล้ว ในหัวใจของนางก็ อ่อนลง นางอยากมีลูกสาวตัวน้อยกับหยวนเฟิ งมาตลอด แต่จนกระทังหยวนเฟิ ง  เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุ เรืองนี้ก็กลายเป็นสิงทีเป็ นไปไม่ได้ตลอดชีวิตของนาง

ลูกสะใภ้ตรงหน้ารูปโฉมงดงามมากและยังเป็ นเด็กดีเชือฟัง ทีสําคัญยังเคารพรัก นางด้วยความจริงใจ นีถือเป็ นลูกสาวตัวน้อยทีนางใฝ่ ฝันอยากจะมีมาตลอดไม่ใช่ รึ ?

คุณหญิงช่างสังให้แม่  นมซิงหยิบกล่องหนึงออกมาด้วยนํ้าตาคลอเบ้า ข้างในคือกําไลข้อมือหยก

เจียงป่ าวชิงตกใจเมือรู้ว่ากําไลข้อมือหยกกับป้ายหยก เมือดูจากระดับนํ้าแล้ว เหมือนแกะสลักจากหยกชิ้นเดียวกันอย่างไรอย่างนั้น

คุณหญิงช่างยิมทั  ้งนํ้าตาโดยทีไม่ได้อธิบายอะไร ทุกสิงทุกอย่างอยู่ในการกระทํา ทั้งสิ้น

เมือยกนํ้าชาให้ท่านปู่ ท่านย่า และแม่สามีเสร็จแล้ว คนอืน ๆ ก็เป็ นลําดับ รองลงมา

หากเทียบกับก่อนหน้า ผู้คนจากบ้านสองและบ้านสามให้ของขวัญในโอกาสพบ เจอกันทีธรรมดากว่ามาก

หลังจากทีรับของขวัญเสร็จ ต่อไปก็ถึงเวลาทีสะใภ้คนใหม่อย่างเจียงป่ าวชิง จะต้องแจกจ่ายทรัพย์สินบ้างแล้ว นางมองกงหว่านด้วยใบหน้ายิมแย้ม  “หว่าน เอ๋อร์ แม้เราจะเคยเจอกันตั้งแต่แรก แต่ข้าไม่เคยอยู่ในตําแหน่งทีจะส่งมอบอะไร ให้เจ้าเลย จึงถือโอกาสนี้ทําให้พิธีสมบูรณ์นะ”

กงหว่านจ้องเจียงป่ าวชิงด้วยแววตาเย็นชา ทว่ากงจี้สังเกตเห็นจึงเหลือบมอง กลับไปอย่างเย็นชายิงกว่  าจนกงหว่านตกใจ ถึงกับรีบเก็บสายตากลับมาอย่าง รวดเร็วและไม่กล้าทําสายตาเหยียดหยามใส่เจียงป่ าวชิงอีก

ของขวัญในโอกาสพบเจอกันทีเจียงป่ าวชิงเตรียมไว้นั้นตรงไปตรงมามาก นางไป ทีร้านขายเครืองเงินเพือสังทําแท่งทองรูปดอกเหมยจํานวนหนึง เมือบรรจุลงใน ถุงหอมทีดูสวยงามก็เป็ นอันเสร็จ ชนรุ่นหลังทีอายุมากหน่อยจะได้รับถุงหอมถุง ใหญ่ ส่วนชนรุ่นหลังทีอายุน้อยหรือยังเป็ นเด็กเล็กก็จะได้รับถุงหอมถุงเล็ก

กงหว่านรับถุงหอมทีบรรจุแท่งทองรูปดอกเหมยมาด้วยความอัปยศอดสูภายใต้ สายตากดดันของกงจี้

ลําดับการให้ถุงหอมก็เรียงตามลําดับบ้านเช่นกัน

เจียงป่ าวชิงหยิบถุงหอมใหญ่ออกมาอีกครั้งแล้วส่งให้ไป๋ ชือจากบ้านสองด้วย ใบหน้ายิมแย้ม ซึงคุณหนูไป๋ ชือคือบุตรสาวของผู้สืบทอดจวนติ  ้งกัวโฮ่ 8 วนันเอง

ไป๋ ชือตกตะลึง

เจียงป่ าวชิงมองนางด้วยความรักใคร่ “จะว่าไปข้าเองก็ถือว่าเป็ นพีสะใภ้ใหญ่ของ เจ้าเช่นกัน วันนี้เราจะคุยแต่เรืองครอบครัวโดยไม่พูดถึงเรืองอืน มา น้องสะใภ้ สอง ถุงหอมนี้ข้าให้เจ้า”

ใบหน้าอวบอิมสวยงามของไป๋ ชือตกตะลึงอยู่ครู่หนึง นางรับถุงหอมนั้นมาด้วย ท่าทางเป็ นธรรมชาติ และพูดด้วยใบหน้ายิมแย้ม  “ตลอดหลายปี ทีผ่านมาเป็ นข้า ทีมอบซองแดงให้กับผู้อืน ขอบคุณสะใภ้ใหญ่มากทียังจําข้าได้”

ท่าทางของนางดูอ่อนโยนมาก

แต่นีเป็ นเพียงการแสดงไม่ใช่รึ มีใครบ้างทีทําไม่เป็น ?

เจียงป่ าวชิงทําสีหน้ารักใคร่ต่ออีกฝ่ ายมากขึ้น นางมองไป๋ ชือ “ไม่เป็ นไร ต่อไป ข้าจะให้ซองแดงเจ้าทุกปี เพราะถึงยังไงข้าก็คือสะใภ้ใหญ่ จริงไหมจ๊ะ ?”

ไป๋ ชือคับแค้นใจจะตายอยู่แล้ว แต่นางยังคงเสแสร้งทําเป็ นมีความสุขและก็ต้อง เกือบอกแตกตายเพราะการอดทนอดกลั้นนี้

เจียงป่ าวชิงถือถุงหอมใหญ่แล้วมองซ้ายมองขวาด้วยความสงสัยเล็กน้อย “ว่าแต่ … น้องสีไม่มารึ ?”

น้องสีทีเจียงป่ าวชิงพูดถึงหมายถึงกงเสียง ลูกอนุภรรยาของกงหยวนหยู่

แววความโหดเหี้ยมฉายวาบอยู่ในดวงตาของกงหยวนหยู่ หญิงคนนี้แกล้งทําเป็ น จงใจพูดถึงกงเสียง คิดจะใช้โอกาสนี้ทําให้เขาขายหน้าล่ะสิ!

ทว่าอันทีจริงกงหยวนหยู่เข้าใจเจียงป่ าวชิงผิดไปเพราะนางไม่ได้ตั้งใจ นางเพียง แค่ดูข้อมูลสมาชิกในตระกูลกง และเห็นว่าในนั้นมีกงเสียงอยู่ในรายชือสมาชิก ด้วยและข้อมูลระบุอย่างคลุมเครือว่ากงเสียงไม่ค่อยเป็ นทีโปรดปรานในบ้าน

แต่ต่อให้ไม่ได้รับความโปรดปรานมากเพียงใด นีคือการยอมรับญาติ และเหมือน จะไม่เป็ นการดีเท่าไหร่หากไม่ให้เด็กมาเข้าร่วมพิธีนี้

“พีสะใภ้ใหญ่คงไม่รู้อะไร” กงหว่านก้มหน้าพูดด้วยนํ้าเสียงนุ่มนวล แต่ฟัง แล้วกลับมีความสะอิดสะเอียนเล็กน้อย “น้องเสียงร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง เป็ น ธรรมดาทีเขาจะไม่พบแขก”

ไม่พบแขกรึ ?

นีกําลังแอบด่าว่านางไม่ใช่คนในครอบครัวสินะ

เจียงป่ าวชิงยังมีเรืองอืนทีต้องทําในตอนนี นางจึงขี้เกียจโต้เถียงกับกงหว่านและ เพียงยิมเล็กน้อยพลางเก็  บถุงหอมทีเตรียมไว้ให้กงเสียง

มีหลิวหันกลับไปหยิบถุงหอมขนาดเล็กแล้วยืนให้กงจงแทน

กงจงรับถุงหอมมาเปิ ดดู ก่อนจะไถลลงจากบนตักแม่ของเขาและวิงไปหานาย  ท่านหญิงตี8 ไปถึงเขาก็ยกถุงหอมนั้นขึ้นแล้วพูดตามประสาเด็ก “ท่านย่าทวด มี ดอกเหมยสีทองเยอะแยะเลย จงเอ๋อร์ให้ท่านย่าทวดขอรับ”

นายท่านหญิงตี8รู้สึกซาบซึ้งใจต่อการกระทํานี นางกอดกงจงและเรียกเขาว่า แก้วตาดวงใจไม่หยุด

นายท่านชายเองก็ชอบเหลนชายเช่นกัน เมือได้ยินดังนั้นเขาก็พูดขึ้นยิม ๆ  “ไอ้ โย! จงเกอเอ๋อร์ของเราช่างลําเอียงจริง ๆ ทําไมถึงไม่มีของปู่ ทวดบ้างล่ะ ?”

กงจงมองเจียงป่ าวชิงและชี้ไปทีนาง “ทีนางยังมีอีกเยอะเลยขอรับท่านปู่ ทวด ไป ขอกับนางสิขอรับ”

ไม่ควรถือสาคําพูดของเด็ก ทุกคนต่างหัวเราะทันที

ไป๋ ชือแม่ของกงจงตําหนิลูกชายเบา ๆ “นางอย่างนั้นนางอย่างนี ไม่เข้าท่าเอา เสียเลย นันคือป้าใหญ่  ของเจ้านะกงจง”

นายท่านหญิงตี8รู้สึกไม่พอใจเมือได้ฟัง “จงเกอเอ๋อร์ยังเด็ก เขาแค่เรียกตามที ตัวเองชอบเท่านั้นเอง”

สีหน้ากงจี้เย็นชาทันที

เด็กไร้เดียงสาก็จริงแต่ก็ควรสอนให้มีมารยาทพื้นฐานบ้าง แล้วนีผู้ใหญ่ยังตามใจ อีก…

“จงเกอเอ๋อร์” กงจี้พูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงหนักแน่น “นีคือป้าใหญ่ของเจ้า ต่อไป ถ้าเจอนาง เจ้าต้องเรียกว่าป้าใหญ่ เข้าใจไหม ?”

เห็นได้ชัดว่ากงจงค่อนข้างกลัวกงจี แต่ถ้าให้พูดอีกนัยหนึง ดูเหมือนว่ามีเพียง ไม่กีคนในตระกูลกงทีไม่กลัวกงจี้

กงจงมุดเข้าไปในอ้อมกอดของนายท่านหญิงตี8แล้วส่งเสียงเรียกด้วยความ หวาดกลัว “ป้าใหญ่…”

เมือนายท่านหญิงตี8เห็นว่าเหลนชายสุดทีรักถูกบังคับจนกลัว นางก็รู้สึกปวดใจ อย่างยิงและเงยหน้าขึ  ้นถลึงตาใส่เจียงป่ าวชิงอย่างโหดเหี้ยม

เจียงป่ าวชิงทีไม่ได้ทําอะไรรู้สึกเหนือยหน่ายใจ

หลังจากทีแจกจ่ายของขวัญในโอกาสพบเจอกันให้บ้านสองเสร็จแล้ว ก็ถึงคราว ของบ้านสาม แต่เจียงป่ าวชิงค้นพบได้ตั้งแต่เมือสักครู่แล้วว่าดูเหมือนคนของ บ้านสามจะมากันไม่ครบ

นางมอบของขวัญในโอกาสพบเจอกันให้กับกงจิ้ง ซึงกงจิ้งก็กล่าวขอบคุณด้วย เสียงเรียบ

เจียงป่ าวชิงยิมเล็กน้อย เป็นอย่  างทีคิดไว้ เมือเปรียบเทียบกับกงหว่านทีแสดง ความรังเกียจออกมาทางสีหน้าแล้ว เห็นได้ชัดว่ากงจิ้งคนนี้มีระดับความสามารถ ในการเสแสร้งสูงกว่ากงหว่านมาก

แต่ทุกอย่างมันก็แค่เรืองน่าเบือเมือมาอยู่ในสายตานาง

เจียงป่ าวชิงแจกจ่ายของขวัญให้กับกงซู่ผู้เป็ นผู้สืบทอดของจวนติงกั  วโฮ่ 8 ว รวมถึง สองสามีภรรยากงลุ่นจากบ้านสามตามลําดับ และฝากให้พวกเขานํากลับไปให้เจ้า ตัว

เจียงป่ าวชิงรู้ว่าทีกงซู่ไม่มานั้นเพราะเขาเดินทางไปทําธุระต่างถิน แต่นางยังไม่ ค่อยเข้าใจว่าทําไมสองสามีภรรยากงลุ่นถึงไม่มา

แต่ไม่มาก็ดี นางจะได้สบายใจและจะได้ไม่ต้องแสดงความรักใคร่เอ็นดูตาม มารยาทของสะใภ้ใหญ่เมือเห็นหน้ากงลุ่น

จนถึงตอนนี เจียงป่ าวชิงยังไม่ลืมว่ากงลุ่นคนนั้นเคยผลักเจียงหยุนชานพีชายของ นางจนได้รับบาดเจ็บ