แม่สาวเข็มเงิน - ตอนที่ 584 : เครืองเคลือนไหวถาวร

เมือออกมาจากเรือนสืออันก็ได้สูดอากาศบริสุทธิ? สําหรับเจียงป่ าวชิง มัน เหมือนกับอยู่คนละยุคสมัยอย่างไรอย่างนั้น

กงจี้มองเจียงป่ าวชิงด้วยความเป็ นห่วงเล็กน้อย เขาจับมือนางไว้ “สีหน้าเจ้าดูไม่ ค่อยดี เจ้ารู้สึกไม่สบายตัวตรงไหนหรือเปล่า ?”

นีขนาดรู้ว่านางจะไม่สบายตัว แต่เขายังทรมานนางอย่างโหดเหี้ยมในตอน กลางคืนอีก

เจียงป่ าวชิงเอียงตามองกงจี้ ในสายตาของนางเต็มไปด้วยการตําหนิ กงจี้หัวเราะยกใหญ่ “เห็นเจ้ามีชีวิตชีวา ข้าก็โล่งใจแล้ว”

อันทีจริงเจียงป่ าวชิงมีชีวิตชีวาอยู่แล้ว แต่เมือสักครู่ผู้คนทีเรือนสืออันเยอะเกินไป นางจึงหายใจไม่ค่อยออกเท่านั้นเอง

ทั้งสองคนพูดคุยกัน จู่ ๆ เจียงป่ าวชิงก็นึกถึงกงลุ่นขึ้นมาและเอ่ยถามสามี

กงจี้พูดอย่างไม่ใส่ใจ “ดูเหมือนกับว่าภรรยาของกงลุ่นท้อง ได้ยินมาว่าในช่วง ไม่กีวันทีผ่านมาสุขภาพภรรยาเขาไม่ค่อยดี เขาจึงไม่ได้ไปทํางานและอยู่เป็ น เพือนภรรยาของเขาทีบ้าน”

อ้อ ทีแท้ก็ตั้งครรภ์แล้วนีเอง

เจียงป่ าวชิงยังจําได้ว่าตอนทีนางมาจวนติ้งกัวโฮ่ 8 วครั้งแรก หลูชือภรรยาของกง ลุ่นตามนางมาและขอให้นางตรวจอาการให้

เจียงป่ าวชิงไม่ได้นําเรืองนี้มาใส่ใจแต่อย่างใด นางพูดคุยเฮฮากับกงจี้ขณะทีพากัน กลับลู่จิงซวนของพวกเขา

ต้องบอกว่าทีตั้งของลู่จิงซวนนั้นยอดเยียมมาก เมือผลักหน้าต่างบ้านทางด้านซ้าย มันจะอยู่ตรงข้ามกับภูเขาจําลองและหินรูปร่างแปลกประหลาดมากมาย เมือผลัก หน้าต่างบ้านทางด้านขวาจะมองเห็นดอกไม้ทีแข่งกันผลิบานเป็ นกระจุกสวยงาม ในสวน และอากาศก็อบอวลไปด้วยกลินดอกไม้หอมจนแทบแยกไม่ออกว่าเป็ น กลินหอมของดอกไม้ชนิดไหน

กงจี้จูงมือเจียงป่ าวชิง เขาต้องการให้นางกลับไปนอนต่ออีกหน่อย แต่นางคว้าคอ เสื้อของตัวเองไว้แน่นพลางมองเขาอย่างระมัดระวัง

กงจี้หัวเราะ “ฮ่า ๆ ข้าก็แค่จะให้เจ้าได้นอนต่ออีกหน่อยเท่านั้น นีเจ้าคิดไปถึง ไหนกัน ?” พูดถึงตรงนี้ รอยยิมบนใบหน้าของเขาดูแปลกไปเล็กน้อย ้ “หรือว่า เจ้ากําลังคาดหวังอะไรอยู่ ฮึ ?”

เจียงป่ าวชิงคว้าหมอนโยนใส่เขาทันที

แน่นอนว่ากงจี้จะไม่ให้เจียงป่ าวชิงโจมตีเขาได้สําเร็จ เขาคว้าหมอนเตรียมโจมตี กลับ ในขณะเดียวกันก็เกียวเอวบางดึงร่างนางลงบนเตียง ก่อนจะเข้าไปปลด เสื้อผ้าของนาง

ไอ้คนเจ้าเล่ห์นีมันเอาอีกแล้ว!

สีหน้าเจียงป่ าวชิงเปลียนไปทันที นีสามีนางคิดจะทําอะไร… จะประกาศความ ลามกตอนกลางวันแสก ๆ รึไง ?

กงจี้ทนสายตานี้ของเจียงป่ าวชิงไม่ไหว เขาจึงเตือนเสียงเบา “ข้าถอดให้เจ้า เพือให้เจ้าได้นอนต่ออย่างสบาย ๆ แต่เจ้าคิดอะไร ?” พูดจบ เขาก็ดึงผ้าห่ม ขึ้นมาคลุมให้นาง

“…?” เจียงป่ าวชิงขมวดคิ้วงุนงง ถอดเสื้อผ้าด้วยสีหน้าหืนกามอย่างเห็นได้ ชัดขนาดนั้นแล้วยังมีหน้ามาบอกว่าถอดเพือให้นอนสบายงั้นรึ…

หึ! เจ้าเล่ห์ไม่มีใครเกินจริง ๆ

……

เมือตืนขึ้นมาหลังจากทีได้งีบ เจียงป่ าวชิงก็รู้สึกสดชืนขึ้นมาก เพียงแต่คนข้าง กายนางหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ แม้ลึก ๆ นางรู้ว่าเขาคงไปทําธุระหรือไม่ก็ไป ทํางานบางอย่าง แต่ผ่านไปเพียงคืนเดียวนางก็รู้สึกไม่คุ้นชินเสียแล้ว

นางกอดผ้าห่มแล้วลุกขึ้นนัง

มีหลิวได้ยินเสียงจึงเลิกม่านเข้ามา เมือเห็นว่าเจียงป่ าวชิงตืนแล้ว นางพูดขึ้นอย่าง ดีใจ “สะใภ้ใหญ่ ท่านตืนแล้ว นายท่านออกไปฝึ กดาบและสังไว้ว่าหากว่าท่าน ตืนแล้วก็ให้เรียกเขากลับมาเจ้าค่ะ”

พูดจบ นางก็เรียกเด็กรับใช้ให้เข้ามาหา เพือให้ไปรายงานกงจี้

เจียงป่ าวชิงค่อย ๆ สวมเสื้อคลุม ใส่รองเท้าผ้าแพรส้นเรียบทีใช้สําหรับใส่ใน เรือนและลุกออกจากเตียง นางผลักหน้าต่างออกไปมองดูดอกไม้ใบหญ้าด้าน นอกอย่างเหม่อลอยเล็กน้อย

ตอนทีกงจี้เดินถือดาบกลับมาก็เห็นภรรยาสุดทีรักนังเหม่  ออยู่บนเก้าอี้โยกข้าง หน้าต่าง

คนทีฝึ กฝนวิทยายุทธ์มักเดินเสียงเบา จนกระทังกงจี  ้เดินมาถึงตรงหน้าเจียงป่ าวชิง นางก็ยังไม่ทันสังเกตเห็นเขาเลย

เดิมทีเขาอยากทําให้นางตกใจ แต่เมือเห็นนางใจลอยจนถึงกับไม่ทันสังเกตว่าเขา เดินมา เขาก็รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยและโผเข้าไปกอดเอวบางด้วยความไม่พอใจ “คิดอะไรอยู่รึ ?”

เจียงป่ าวชิงสะดุ้งตกใจ แต่หลังจากทีตอบสนอง นางก็รู้ว่ากงจี้จงใจทําให้ตกใจจึง มองตาขวางใส่เขา “ทําอะไรเป็ นเด็ก ๆ ไปได้นะเจ้าน่ะ”

กงจี้ไม่สนใจ เขาถามยํ้า “เมือกี้นี้เจ้าคิดอะไรอยู่ถึงได้ใจลอยขนาดนั้น ?”

อันทีจริงเขาอยากบอกนางว่านางคิดถึงเขาได้แค่คนเดียว แต่จู่ ๆ ก็คิดขึ้นมาว่าถ้า หากเมือครู่นี้ นางกําลังคิดถึงเขาอยู่จริง ๆ ล่ะ

กงจี้สงบลงและปล่อยให้เจียงป่ าวชิงดึงเขาไปด้านหน้า นิ้วเรียวของนางชี้ดอกไม้ หลากสีนอกหน้าต่าง “ข้าอยากถอนพวกมันทั้งหมด”

กงจี้งุนงงทันที เขาจําได้ว่าผู้หญิงของเขาชอบดอกไม้ แต่ทําไมตอนนี้นางถึงอยาก ให้ถอนมันทิง นีเขาสู้อุตส่ ้ าห์หาคนมาช่วยกันปลูกดอกไม้นอกหน้าต่างด้วย ความพยายามเป็นพิเศษเลยเชียวนะ!

และนีเพิงวันทีสอง เจ้าพวกดอกไม้ก็ถูกรังเกียจและต้องมาถูกอยากให้ถอนออก เสียแล้ว

เจียงป่ าวชิงเหลือบมองสีหน้าของกงจี้และรู้สึกว่านีอาจเป็นภาพลวงตา ทําไมนาง ถึงรู้สึกว่าสีหน้าของคนตรงหน้าดูน้อยใจเลยล่ะ

หลังจากทีครุ่นคิดสักครู่ เจียงป่ าวชิงก็จับมือกงจี้และอธิบายให้เขาฟัง “หลังจากที ถอนดอกไม้ใบหญ้าพวกนี้และซ่อมแซมพื้นทีใหม่สักเล็กน้อย เจ้าก็จะได้ฝึ กดาบ ทีนี ไม่ต้องไปฝึ กไกล และข้าเองก็จะเห็นเจ้าเพียงแค่เปิ ดหน้าต่างออกไปไง”

เจียงป่ าวชิงเขินอายอย่างมากในตอนทีพูด อันทีจริงนางเองก็เป็ นกังวลเช่นกันว่า กงจี้จะคิดว่านางติดเขาเกินไปหรือเปล่า แต่นางคิดมากไปเอง เพราะเมือเงยหน้า ขึ้นมาก็เห็นอีกฝ่ ายตาเป็ นประกายจนน่าตกใจ และกําลังจ้องนางด้วยแววตา เหมือนอยากกลืนกิน

ความดีใจฉายชัดอยู่ในแววตาของเขา

……

เจียงป่ าวชิงขาอ่อนและกําลังจะรีบหนีไป แต่กงจี้กลับคว้าข้อเท้าของนางไว้ก่อน จะดึงกลับมาเบา ๆ และการกระทําหลังจากนั้นไม่ได้นุ่มนวลอะไรมากมายนัก

เจียงป่ าวชิงทําได้เพียงตะโกนในใจว่า ‘ไอ้คนลามก!’

เสียงร่วมรักทีดังออกมาจากในห้องทําให้มีหลิวหน้าแดงกํา นางหยุดมือทีกําลังจะ เคาะประตูเพือถามแม่นางของนางว่าต้องการโจ๊กรังนกหวาน ๆ ไหม

เหล่านายท่านของพวกนางนีช่างรักกันดีจริง ๆ ติงเซียงเองก็ชะงักอยู่ตรงหน้าประตูด้วยสีหน้าซับซ้อนเช่นกัน

มีหลิวพยายามทําให้สีหน้าของตัวเองกลับมาเป็ นปกติ นางมองติงเซียงแล้วยิม้ น้อย ๆ “จะว่าไปแล้วทีสะใภ้ใหญ่ฝากให้ข้าเก็บของขวัญแสดงความยินดีทีได้รับ

เมือวันแต่งงานไว้ในห้องเก็บของ ข้าจําได้ว่ายังมีบางอย่างขาดตกบกพร่อง น้อง ติงเซียง เจ้าไปดูกับข้าไหม ?”

ติงเซียงพยักหน้าด้วยสีหน้าทียังคงดูซับซ้อน

……

ตอนทีเจียงป่ าวชิงตืนขึ้นมาอีกครั้งก็ถึงเวลาอาหารกลางวันแล้ว

กงจี้จุมพิตลงทีริมฝี ปากของนางเบา ๆ และกระซิบข้างหูนาง “ตืนซะแม่นางขี้เซา ถึงเวลามื้อกลางวันแล้ว”

เจียงป่ าวชิงถอนหายใจยาว วิธีเรียกให้ตืนแบบนี้ไม่เหมือนใครเลยจริง ๆ นางอด ไม่ได้ เผลอส่งสายตาโกรธแค้นให้เขาไปหนึงที

แต่เมือมาอยู่ในสายตาของกงจี้ มันกลับเป็ นสายตามีเลศนัยทีดูยัวยวนมากไปซะ  อย่างนั้น

เขาเตรียมพร้อมทีจะลงมือ “เจ้าอย่ายัวข้า ตอนนี  ้ควรหาอะไรกินกันได้แล้ว มิ เช่นนั้น ประเดี8ยวเจ้าจะปวดท้อง”

‘แหม ทําเป็ นรู้ดีว่าถ้าไม่กินข้าวแล้วจะปวดท้อง และข้าก็ไม่ได้ยัวเจ้า เจ้านั  น แหละทีไม่รู้จักพอจนทําให้ข้าตืนสายโด่งขนาดนี้ ไอ้คนลามกเอ๊ย!’ เจียงป่ าวชิง กอดผ้าห่มด้วยสีหน้าสุดเซ็งและพูดแขวะมากมายในใจ

กงจี้หนอกงจี้ นีเจ้าเป็ นเครืองเคลือนไหวถาวรรึอะไร เพิงแต่  งงานกันวันทีสองเอง นีคิดจะคั้นตัวเองจนแห้งตั้งแต่วันทีสองของการเป็ นสามีภรรยากันเลยรึ ?!

หลังจากทีเจียงป่ าวชิงแขวะในใจด้วยสีหน้าราบเรียบเสร็จ นางเอื้อมมือไปคว้า เสื้อผ้ามาสวมใส่แต่กลับพบว่าเสื้อผ้าชุดก่อนหน้านี้ทีนางใส่ ถูกกงจี้โยนไปคนละ ทิศคนละทางบนพื้น…

เฮ้อ! วันนี้คงใส่ชุดนั้นไม่ได้แล้ว เปลียนชุด ๆ ๆ!