แย่งพรสวรรค์ข้า? ข้าฆ่าจนสะเทือนทั้งโลก! - บทที่ 40 จางจือเหวยขอย้ายโรงเรียน
เพียะ!
หลี่หมู่ตบมือฉาดใหญ่
“ใช่เลย หมักเหล้าไง! แม่เคยบอกมาตลอดไม่ใช่เหรอว่าอยากเปิดโรงเตี๊ยมแบบโบราณ ๆ น่ะ?”
“แม่ยังเคยบอกเลยว่า ถ้าไม่ได้มาแต่งงานกับพ่อ แล้วต้องมาเป็นแม่บ้านล่ะก็ ป่านนี้แม่คงเป็นตำนานในวงการน้ำเมาไปแล้ว!”
“งั้นก็เอาเรื่องหมักเหล้านี่แหละแม่!”
หยางซู่อิงหน้าแดงแปร๊ดทันที
ตอบกลับด้วยท่าทีเคอะเขิน
“ที่จริงแล้ว… ไอ้ที่แม่เคยเล่าให้ฟังน่ะ แม่โม้ทั้งนั้นแหละลูก”
“แม่มีพรสวรรค์เรื่องหมักเหล้าจริง ๆ นั่นแหละ แต่มันอยู่แค่ระดับ E…”
“ตอนนั้นเกือบจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้ด้วยซ้ำ”
“ถ้าแม่ไม่ได้หน้าตาสวย แล้วเป็นฝ่ายตามจีบพ่อของลูกล่ะก็ คงไม่มีลูกเกิดมาหรอก”
หลี่หมู่ถึงกับยืนอึ้งเป็นหิน
มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย…
หยางซู่อิงดูเหมือนจะตกอยู่ในห้วงความทรงจำอันแสนหวาน
“ตอนเรียนมหาวิทยาลัย พ่อของลูกเป็นถึงหนุ่มฮอตประจำมหา’ลัยเลยนะ มีแต่ผู้หญิงสวย ๆ มารุมล้อม”
“แต่แม่ลูกน่ะ ฝีมือแพรวพราว”
“ทำข้าวกล่องสื่อรักไปให้ไม่กี่มื้อ พ่อเขาก็เสร็จแม่แล้ว”
“ตอนนั้นแม่ล่ะโคตรภูมิใจ ชอบไปอวดพวกผู้หญิงสวย ๆ พวกนั้นจะตาย”
“แต่จริง ๆ แล้ว แม่เพิ่งมารู้ทีหลัง”
“ว่าพ่อเขาก็แอบชอบแม่มาตั้งนานแล้ว! แค่ปากหนัก ไม่กล้าบอก”
“พ่อเขาเป็นคนสารภาพกับแม่เองเลยนะ!”
พูดจบ หยางซู่อิงก็ยิ้มหน้าบานด้วยความภูมิใจ
“แม่ เป็นไปได้ไหมว่า… พ่อเขาแค่กลัวแม่จะเสียหน้า ก็เลยแกล้งพูดไปงั้น ๆ แหละ”
หลี่หมู่สาดน้ำเย็นเข้าให้อย่างจัง
“ไอ้ลูกหมา!”
หยางซู่อิงเขกหัวหลี่หมู่ไปทีนึงอย่างหมั่นเขี้ยว
แต่ในดวงตากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เพราะต่อให้เป็นแบบที่หลี่หมู่พูดจริง
นั่นก็แสดงว่าหลี่เชียนเฟิงรักเธอมากแค่ไหนไงล่ะ
“เฮ้อ สรุปก็คือ พอขึ้นปีสอง พ่อของลูกก็ทะลุระดับหก กลายเป็นดาวรุ่งพุ่งแรงเลยล่ะ!”
“ตอนนั้นพ่อเขาพอจะมีฐานะขึ้นมาบ้าง เงินที่หามาได้ก็เอามาให้แม่ใช้หมดเลย”
“พรสวรรค์ของแม่มันไปทางยาดองเหล้า ซึ่งมันเป็นสายที่ไปไม่สุดสักทาง”
“แถมตอนฝึกหมักก็ต้องใช้สมุนไพรเยอะแยะไปหมด เปลืองเงินสุด ๆ”
“ก็เพราะได้เงินสนับสนุนจากพ่อลูกนั่นแหละ แม่ถึงได้เริ่มศึกษาพรสวรรค์ของตัวเองอย่างจริงจัง”
“แต่พอมีลูก แถมต้องมาอยู่ในตระกูลหลี่ วัน ๆ ก็เอาแต่เลี้ยงลูกกับทำงานบ้านจนหัวปั่น”
“นาน ๆ เข้า แม่ก็เลยค่อย ๆ ทิ้งมันไป”
หยางซู่อิงเล่าเรื่องราวในอดีตให้ฟังอย่างช้า ๆ
หลี่หมู่ฟังแล้วก็เข้าใจ
ยาดองเหล้า มันเป็นสายที่ครึ่ง ๆ กลาง ๆ จริง ๆ นั่นแหละ
ถ้าจะเอาเรื่องสรรพคุณทางยา ก็สู้ยาอายุวัฒนะจริง ๆ ไม่ได้ ถ้าจะเอาความอร่อย ก็สู้เหล้าชั้นดีไม่ได้
พวกบริษัทยักษ์ใหญ่ที่ผลิตเหล้า ก็มีนักหมักเหล้าพรสวรรค์ระดับ A กับ B เดินกันให้ควั่ก
แถมพวกนี้ยังมีเงินทุนหนุนหลังอีกต่างหาก
ต่อให้คุณทุ่มเทหมักเหล้าแทบตาย ก็ใช่ว่าจะออกมาดีกว่าเหล้าที่เขาวางขายกันเกลื่อนตลาด
ยิ่งไปกว่านั้น ค่าใช้จ่ายในการฝึกฝนของนักหมักยาดองเหล้าก็แพงหูฉี่
ต่อให้มีพรสวรรค์ระดับ B ก็ยังยากที่จะดันจนสุดทางได้เลย
ระดับ E ถอดใจไปก็ไม่แปลกอะไร
“ไม่เป็นไรหรอกแม่! ลุยเลย ลูกชายคนนี้สนับสนุนความฝันของแม่เต็มที่!”
หลี่หมู่พูดให้กำลังใจอย่างหนักแน่น
ในหมู่ฤทธิ์มหาเทพ มีวิชา ‘ดื่มสุราเพิ่มฤทธิ์’ อยู่ด้วย ถึงหลี่หมู่จะยังไม่ได้เรียน แต่วันข้างหน้าก็ต้องได้ใช้แน่ ๆ
ถ้าจะต้องกินเหล้า ก็คงไม่มีอะไรจะปลอดภัยและไว้ใจได้เท่าเหล้าฝีมือแม่ตัวเองอีกแล้ว
แถมแม่ก็เคยมีความฝันแบบนี้มาก่อน
ยังไงก็ต้องสนับสนุน!
“แต่นี่มัน…” หยางซู่อิงไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ ลูกชายถึงอยากให้เธอกลับมาหมักเหล้า
แต่มันต้องใช้เงินเยอะมากจริง ๆ นะ
“เรื่องเงินแม่ไม่ต้องห่วง! ลุยให้เต็มที่เลย!”
เจอหลี่หมู่เชียร์อัปแบบมัดมือชกขนาดนี้
หยางซู่อิงก็ปฏิเสธไม่ออกจริง ๆ
เธอตัดสินใจจะรื้อฟื้นความฝันอีกครั้ง เริ่มจากการเปิดโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ก่อนก็แล้วกัน
พูดก็พูดเถอะ ฝีมือการหมักเหล้าของหยางซู่อิงน่ะ เคยทุ่มเงินฝึกฝนมาอย่างดีตั้งหลายปี
ถ้าให้เริ่มทำตอนนี้ เธอก็พอจะทำยาดองเหล้าดี ๆ ออกมาได้หลายสูตรเลยล่ะ
แต่ถ้าอยากจะพัฒนาฝีมือให้เก่งขึ้น ก็ต้องอาศัยการค้นคว้าและทดลองไปเรื่อย ๆ
พอตกลงกันได้ หยางซู่อิงก็รีบกลับไปเขียนแผนธุรกิจของตัวเองด้วยความตื่นเต้น
วันรุ่งขึ้น
ศึกแรกที่แดนเหวจบลงแล้ว งานเลี้ยงฉลองก็จบลงแล้ว
วันนี้ต้องกลับไปเรียนตามปกติ
แต่หลี่หมู่กลับมุ่งหน้าตรงไปที่… แดนเหว
ช่วยไม่ได้นี่นา วิชามหาเทพตั้งหลายวิชายังรอแต้มไปอัปเกรดอยู่เลย
หลี่หมู่ต้องรีบไปหาแต้มพิชิตมาตุนไว้ให้เร็วที่สุด
วันนี้เขาตั้งใจจะไปสมัครเข้าหน่วยทหารกองหนุน
เพราะเขายังมีแต้มผลงานและแต้มเกียรติยศก้อนโตที่ยังไม่ได้เคลียร์เลย
หวังหลงเฉิงเคยรับปากเขาไว้ว่า ถ้าเข้าเป็นทหารกองหนุน จะเอาผลงานไปผูกกับระบบของกองทัพให้เลย
ทรัพยากรของกองทัพที่เอาแต้มเกียรติยศไปแลกมาได้น่ะ คุณภาพมันทิ้งห่างของที่ขายอยู่ข้างบนลิบลับเลยนะ
แถมเรื่องเวลาก็ยืดหยุ่นกว่าด้วย
ถ้าเบื่ออยู่ในแดนเหว ก็แค่บอกว่าจะกลับไปเรียน
ถ้าขี้เกียจเรียน ก็อ้างว่าจะลงไปฆ่ามอนสเตอร์
ยังไงซะ การเรียนมันก็เป็นแค่ข้ออ้างที่หลี่หมู่ใช้บังหน้า เพื่อไม่ให้ถูกผูกมัดด้วยกฎระเบียบของกองทัพจิ้นหยวนก็เท่านั้นเอง
ในเวลาเดียวกัน
ณ โรงเรียนเฮยสุ่ย
ในห้องประชุมของโรงเรียน คณะผู้บริหารต่างพากันจ้องมองหน้าจอขนาดใหญ่ที่แสดง ‘ประกาศผลการจัดอันดับการจัดสรรทรัพยากรของโรงเรียน’ ด้วยความเหม่อลอย
โรงเรียนเฮยสุ่ย อันดับที่ 17 ช่างเป็นตัวเลขที่บาดตาบาดใจเหลือเกิน
สีหน้าของอิ๋นฉางหมิงและคนอื่น ๆ ดูไม่ค่อยสู้ดีนัก
บรรยากาศในโรงเรียนเฮยสุ่ยไม่ได้มีการแบ่งชนชั้นอย่างชัดเจนเหมือนโรงเรียนอื่น
โรงเรียนนี้สร้างขึ้นมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของทุกคนที่ร่วมมือร่วมใจกัน เวลาประชุมก็เลยค่อนข้างเป็นกันเอง
“เกินไปแล้ว! นี่มันจงใจกลั่นแกล้งเราชัด ๆ!”
ผู้บริหารคนหนึ่งทุบโต๊ะดังปัง
“แบบนี้โรงเรียนเราได้ขายขี้หน้าชาวบ้านแน่ ๆ”
“เฮ้อ ยังดีที่โรงเรียนเราชินกับเรื่องน่าอายแบบนี้แล้วล่ะ”
บางคนพยายามพูดติดตลกเพื่อคลายเครียด
“คราวนี้มันไม่เหมือนกันน่ะสิ พวกสื่อพากันอวยโรงเรียนเราใหญ่โตตั้งแต่ศึกแรกจบแล้ว”
“ถ้าเป็นเมื่อก่อนก็แล้วไปเถอะ”
“แต่ตอนนี้โรงเรียนเฮยสุ่ยกำลังเป็นจุดสนใจของสังคม”
“มีสื่อหลายเจ้าเอาเรื่องนี้ไปเขียนข่าวใส่สีตีไข่กันสนุกสนานแล้ว”
ใช่แล้ว ผู้บริหารหลายคนก็เพิ่งจะเห็นข่าวล่าสุดเหมือนกัน
ข่าวเอาเรื่องที่โรงเรียนเฮยสุ่ยจัดงานเลี้ยงฉลองใหญ่โต มาเทียบกับผลการจัดอันดับครั้งนี้
พาดหัวข่าวใช้คำเจ็บ ๆ ทั้งนั้น อย่าง ‘ดีใจเก้อ’ ‘เหลิงจนลืมตัว’ อะไรทำนองนี้
บางคนถึงกับด่าว่าโรงเรียนเฮยสุ่ยนี่มัน ‘พวกยาจกอวดรวย’ ชัด ๆ
สรุปก็คือ สื่อพยายามหาเรื่องด่าให้เจ็บแสบที่สุด เพื่อเรียกยอดวิวนั่นแหละ
“ดูเหมือนว่าเรื่องที่หน้าประตูโรงเรียนวันก่อน จะส่งผลกระทบหนักกว่าที่คิดนะเนี่ย”
“น้องเขยของผู้อำนวยการโรงเรียนวูตาวเซิ่งหลง มีเส้นสายใหญ่โตในกระทรวงทรัพยากรจริง ๆ ด้วย”
อิ๋นฉางหมิงถอนหายใจยาว
“แต่ในวันแข่งศึกแรก ท่านรองรัฐมนตรีทรัพยากรก็ดูจะถูกใจหลี่หมู่มากเลยไม่ใช่เหรอครับ”
ผู้บริหารคนหนึ่งแย้งขึ้นมาด้วยความสงสัย
“นั่นมันก็แค่ทำตามมารยาท ผู้ใหญ่คนไหนบ้างล่ะที่จะไม่พูดให้กำลังใจแชมป์น่ะ”
“แล้วที่เขาถูกใจ ก็คือถูกใจตัวหลี่หมู่ ไม่ได้ถูกใจโรงเรียนเราซะหน่อย”
“ถึงการจัดอันดับโรงเรียนจะส่งผลกระทบต่อหลี่หมู่บ้างก็เถอะ”
“แต่คุณคิดว่าเขาจะยอมงัดกับข้าราชการระดับสูงในกระทรวงเดียวกัน เพียงเพื่อเห็นแก่หลี่หมู่งั้นเหรอ?”
“คิดยังไงมันก็ไม่สมเหตุสมผลเลย”
พอรองผู้อำนวยการพูดจบ ทุกคนก็ตกอยู่ในความเงียบงัน
มาถึงขั้นนี้แล้ว พวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากยอมรับความจริง
ตอนแรกกะว่าจากระดับ T4 อย่างน้อยก็น่าจะพุ่งขึ้นไป T2 หรือไม่ก็ T1 ได้สบาย ๆ
แต่ตอนนี้ กลายเป็นว่าพวกเขาขยับจาก T4 ขึ้นมาแตะขอบ T3 ได้แบบฉิวเฉียดเท่านั้น
ส่วนระดับ T0 น่ะเหรอ ทั้งเมืองเถี่ยโส่วมีอยู่แค่สี่โรงเรียนเท่านั้นแหละ
เขตละหนึ่งโรงเรียน
ทุกคนต่างหันไปมองชื่อโรงเรียนวูตาวเซิ่งหลงเป็นตาเดียว
โรงเรียนวูตาวเซิ่งหลง ยังคงครองแชมป์โรงเรียนระดับ T0 หนึ่งเดียวของเขตตะวันออกอย่างเหนียวแน่น
นอกจากจะได้คะแนนรวมสูงสุดในศึกแรกแล้ว พวกเขายังเป็นโรงเรียนเดียวในเขตตะวันออกที่มีนักเรียนพรสวรรค์ระดับ S ถึงสองคนอีกด้วย
“พูดไปก็ไลฟ์บอย ปลงซะเถอะ”
“ถ้าไม่มีหลี่หมู่โผล่มา เราก็คงไม่มีปัญญาขึ้นมาถึง T3 หรอก จริงไหมล่ะ”
“มานั่งกลุ้มไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา สู้ตั้งใจทำงานต่อไปดีกว่า โอกาสหน้ายังมี!”
ในที่สุดก็มีครูคนหนึ่งพูดปลุกใจขึ้นมา
“แต่เสียดายจังเลยนะ”
“ผู้บริหารของโรงเรียนวูตาวเถิงหลงฝั่งตรงข้ามโดนสอบสวนยกแผง โรงเรียนกำลังอยู่ในช่วงจัดระเบียบใหม่”
“นักเรียนหลายคนก็กำลังหาทางย้ายโรงเรียนกันอยู่”
“ตอนแรกนึกว่าเราอยู่ใกล้แค่นี้ ถ้าได้ติดท็อปเท็นการจัดสรรทรัพยากร”
“รับรองว่าได้ดูดนักเรียนเก่ง ๆ จากวูตาวเถิงหลงมาเพียบแน่”
“แต่ตอนนี้…”
ทุกคนได้แต่ถอนหายใจด้วยความเสียดาย
หลังจบศึกแรกที่แดนเหว สิ่งที่พวกเขารอคอยมากที่สุดมีอยู่แค่สองเรื่อง
หนึ่งคือ อันดับสูงขึ้น ได้ทรัพยากรมากขึ้น เพื่อเอามาพัฒนาฝีมือของนักเรียนโดยรวม
สองคือ ใช้อันดับที่ดีดึงดูดนักเรียนเก่ง ๆ ให้เข้ามาเรียนมากขึ้น เพื่อดันอันดับของโรงเรียนให้สูงขึ้นไปอีกในปีหน้า
มันจะได้เป็นวงจรแห่งการพัฒนาที่ยั่งยืน
โรงเรียนเฮยสุ่ยจะได้หลุดพ้นจากวัฏจักรความห่วยแตกซะที
นี่แหละคือเหตุผลว่าทำไมโรงเรียนเฮยสุ่ยถึงจัดงานฉลองใหญ่โต ทำไมพวกผู้บริหารถึงได้ตื่นเต้นกันนัก
นี่คือสิ่งที่โรงเรียนเฮยสุ่ยเฝ้ารอมาหลายปี!
แต่ใครจะไปคิดว่าจุดจบมันจะออกมาอีหรอบนี้
ประกาศผลมาตั้งหลายชั่วโมงแล้ว
ถ้าจะมีใครย้ายโรงเรียน ฝั่งวูตาวเถิงหลงก็ควรจะมีคนขยับบ้างแล้วสิ ก็อยู่แค่ฝั่งตรงข้ามเองนี่นา
ในขณะที่ทุกคนกำลังหมดหวังอยู่นั้นเอง
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
ครูคนหนึ่งเดินไปเปิดประตู ก็พบว่าเป็นหลินอวี้หย่า ประธานนักเรียนนั่นเอง
หลินอวี้หย่าหอบหายใจเล็กน้อย พูดด้วยความตื่นเต้นว่า
“คุณครูคะ มีคนมายื่นเรื่องขอย้ายโรงเรียนค่ะ!”
ครูคนนั้นถามด้วยความดีใจ
“มาจากโรงเรียนวูตาวเถิงหลงเหรอ? มากันกี่คนล่ะ?”
“มาแค่คนเดียวค่ะ!”
“คนเดียวเองเหรอ?”
“มาจากโรงเรียนวูตาวเซิ่งหลงค่ะ ชื่อ… จางจือเหวย!!”
YOU MAY ALSO LIKE
