แย่งพรสวรรค์ข้า? ข้าฆ่าจนสะเทือนทั้งโลก! - บทที่ 8 ข้าไม่ได้ระวัง ตอนกำลังอบรม มันก็ลอบโจมตีข้า!
ไอ้ผมแดงพูดพลางปรายตาอันคมกริบไปทางชายหนุ่มฝั่งขวา
ชายหนุ่มฝั่งขวาถึงจะไม่เห็นด้วยกับการกระทำของมัน แต่ก็จำใจต้องพยักหน้ารับ
ทำไงได้ล่ะ ไอ้ผมแดงมันเป็นหัวหน้าครูฝึกของโรงเรียนเฮยสุ่ยในครั้งนี้ ส่วนพวกเขาเป็นแค่ผู้ช่วยครูฝึก
ระหว่างที่ทั้งสามคนกำลังเตี๊ยมกันอยู่ นักเรียนโรงเรียนเฮยสุ่ยกลุ่มใหญ่ก็ทยอยเดินเข้ามาจากทางเข้า
พอหลี่หมู่มองเห็นครูฝึกหัวแดงแต่ไกล ก็ถึงกับขมวดคิ้ว
จากความทรงจำของร่างเดิม ระเบียบวินัยของกองทัพจิ้นหยวนเทียบไม่ได้เลยกับกองทัพทหารบนโลกมนุษย์
แต่เขาก็ไม่คิดว่าจะหละหลวมขนาดที่ปล่อยให้ทหารย้อมผมแดงแจ๋มาเป็นครูฝึกแบบนี้ได้
แต่หลี่หมู่ก็เข้าใจได้แหละ
กองทัพจิ้นหยวนกำลังขาดแคลนกำลังพลอย่างหนัก
ไม่อย่างนั้น นายทหารคนเมื่อกี้คงไม่มาพูดยุให้นักเรียนสมัครทหารตั้งแต่ตอนมาเข้าค่ายฝึกแบบนี้หรอก
คนหมู่มาก ก็ย่อมมีปะปนกันไป
มียอดฝีมือรุ่นก่อนที่น่ายกย่อง ยอมสละเลือดเนื้อ ห่อศพด้วยหนังม้า กลับมาเพียงร่างไร้วิญญาณ เพื่อปกป้องความสงบสุขของบ้านเมือง
แต่ก็ต้องมีพวกปลาเน่าเหม็นโฉ่อยู่ด้วยแน่ ๆ
ถึงคนที่ย้อมผมแดงจะไม่ใช่ปลาเน่าเสมอไป แต่ดูจากหน้าตามันแล้ว ก็ไม่น่าจะใช่คนดีสักเท่าไหร่
“เร็วเข้า! มัวชักช้าอยู่ได้ รีบเข้าแถวให้เรียบร้อยเดี๋ยวนี้!!”
ระหว่างที่นักเรียนกำลังจัดแถว จู่ ๆ ไอ้ผมแดงก็ตวาดลั่น
ทำเอานักเรียนหลายคนสะดุ้งโหยง
แต่ทุกคนก็รีบขยับตัวเข้าแถวอย่างรวดเร็วจนเป็นระเบียบ
ถึงอย่างนั้น ไอ้ผมแดงก็ยังหรี่ตาลง แล้วพุ่งเข้าไปกระชากผมนักเรียนชายคนหนึ่ง ลากตัวออกมายืนข้างหน้าอย่างแรง
ด้วยความที่มันเป็นทหารกองทัพจิ้นหยวน นักเรียนส่วนใหญ่ก็เลยมีความเกรงกลัวอยู่ลึก ๆ
ไอ้ผมแดงกระชากหัวนักเรียนคนนั้นเข้ามาใกล้ ๆ
“แม่แกไม่ได้สอนหรือไงว่ายืนให้มันมั่นคงน่ะยืนยังไงฮะ?”
พูดจบ มันก็ตวัดขาเตะกวาดใส่นักเรียนชายคนนั้นเต็มแรง
เด็กเพิ่งจะอยู่แค่ระดับหวงขั้นหนึ่ง โดนนักรบระดับขั้นสองระดับสูงเตะกวาดเข้าให้
ร่างของนักเรียนคนนั้นลอยละลิ่วก่อนจะกระแทกพื้นดังอั้ก! เสียงหัวฟาดพื้นดังสนั่น!
นักเรียนชายคนนั้นกุมต้นขากับหัวร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดทันที
ไอ้ผมแดงเหยียบซ้ำลงบนปากของนักเรียนชายคนนั้น ขยี้เท้าแรง ๆ สองสามที
พร้อมกัดฟันพูดเสียงเหี้ยม “รู้ไหมว่า พวกมอนสเตอร์ในแดนเหว มันโคตรชอบเสียงร้องโหยหวนแบบนี้ของพวกแกเลยล่ะ!”
นักเรียนโรงเรียนเฮยสุ่ยทุกคนต่างก็หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ
เคยได้ยินมานานแล้วว่า ยิ่งโรงเรียนระดับต่ำเท่าไหร่ ก็ยิ่งได้ครูฝึกห่วย ๆ มากเท่านั้น
ไม่ใช่ว่ากองทัพจิ้นหยวนไม่ให้ความสำคัญกับนักเรียนหรอกนะ แต่เป็นเพราะกำลังพลขาดแคลนจริง ๆ
พวกทหารฝีมือดี ๆ ก็ต้องไปรับภารกิจลาดตระเวนกวาดล้างมอนสเตอร์ เป็นกำลังรบหลัก
เพราะการรักษาความปลอดภัยของป้อมปราการแดนเหวต้องมาเป็นอันดับหนึ่ง
พวกทหารปลายแถวที่ไม่ค่อยมีฝีมือ ก็เลยถูกส่งมาเป็นครูฝึกแทน
แต่ถ้าตั้งใจสอนจริง ๆ ทหารพวกนี้ก็มีความสามารถพอที่จะเป็นครูฝึกได้สบาย ๆ
แถมทุกคนก็เคยได้ยินมาว่า ทหารใหม่ในกองทัพจิ้นหยวนมักจะโดนซ้อมเป็นเรื่องปกติ
แต่พวกเราไม่ใช่ทหารใหม่นะเว้ย! แล้วก็ไม่ใช่ลูกน้องของแกด้วย!
พวกเราเป็นแค่นักเรียนที่มาเข้าค่ายฝึก
ตามกฎแล้ว
ครูฝึกมีสิทธิ์ดุด่าอบรมนักเรียนได้! แต่ไม่มีสิทธิ์ลงไม้ลงมือตามอำเภอใจเด็ดขาด!
ยิ่งมาทำร้ายคนอื่นแบบไม่มีเหตุผลแบบนี้ด้วย!
ไอ้ผมแดงกวาดตามองกลุ่มนักเรียนด้วยสายตาเกรี้ยวกราดยิ่งกว่าเดิม
“มองหาส้นตีนอะไร? ไอ้พวกไม้ประดับในเรือนกระจกอย่างพวกแกน่ะเหรอ คิดจะไปท้าทายแดนเหว?”
“แค่ยืนพวกแกยังยืนกันไม่ตรงเลย!!”
พูดจบ มันก็ตวัดขาเตะกวาดใส่นักเรียนชายที่ยืนอยู่แถวหน้าสุดอีกคน
หลี่หมู่ก็ยืนอยู่แถวแรก
ในสายตาของเขา นักเรียนชายคนนี้ยืนตัวตรงเป๊ะ ท่าทางทะมัดทะแมง
ยืนได้มาตรฐานกว่าไอ้ผมแดงซะอีก ดูมีชีวิตชีวาเอามาก ๆ
แต่ใครจะไปคิดว่าไอ้ผมแดงจะเตะกวาดเข้าที่ต้นขาของเขาอย่างแรง
ถึงแม้นักเรียนชายคนนี้จะพยายามฝืนต้านไว้สุดแรง แต่ก็โดนเตะจนเสียหลัก ล้มกระแทกพื้นเสียงดังสนั่นไม่ต่างจากคนแรก
“ไอ้สวะ!”
“ไอ้ขยะ!!”
ไอ้ผมแดงด่าคำนึง ก็เตะกวาดนักเรียนชายล้มไปคนนึง
ยิ่งเตะก็ยิ่งแรง เสียงร้องโหยหวนดังระงมไปทั่ว!
ในขณะเดียวกัน สายตาของมันก็กวาดมองไปที่พวกนักเรียนหญิงหน้าตาสะสวย
หนึ่งคือดูว่าพวกเธอถูกขู่จนกลัวหัวหดหรือยัง สองคือเล็งเป้าหมายสาวสวยหุ่นดีเอาไว้
ไม่นาน มันก็เตะไล่มาจนถึงคิวหลี่หมู่
มันตวัดขาเตะกวาดใส่ต้นขาหลี่หมู่เต็มแรง!
หลี่หมู่เพียงแค่ถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างใจเย็น ก็หลบลูกเตะนั้นได้สบาย ๆ
ไอ้ผมแดงชะงักไปนิด ก่อนจะระเบิดอารมณ์โกรธจัด ถลึงตาใส่หลี่หมู่
“แกคิดว่าแกหลบเก่งงั้นเหรอ?”
“ผมมาเข้าค่ายฝึก ไม่ได้มาเป็นกระสอบทรายให้ใครเตะ”
หลี่หมู่ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
ทำเอานักเรียนเฮยสุ่ยที่อยู่ข้างหลังถึงกับเหงื่อตกแทนหลี่หมู่
ถึงจะมีกฎห้ามครูฝึกทำร้ายร่างกายนักเรียนก็เถอะ แต่อยู่ใต้ชายคาเขา ก็ต้องก้มหัวให้เขาบ้างสิ!
นี่มันถิ่นของเขานะเว้ย
ไอ้ผมแดงหัวเราะเยาะ มันหงุดหงิดเรื่องจ้าวเหม่ยถิงมาเต็มกลืนอยู่แล้ว
กะว่าพอโชว์พาวข่มขวัญเด็กพวกนี้เสร็จ ก็จะลากนักเรียนหญิงสวย ๆ ไป ‘ติวเข้ม’ แบบตัวต่อตัวซะหน่อย
ไม่นึกเลยว่าจะเจอตัวตึงโผล่มาฉีกหน้ามันต่อหน้าคนตั้งเยอะตั้งแยะ
มันชี้ไปที่พื้นตรงหน้าทีละคำชัดเจน
“ฉันสั่ง! ให้แก! ก้าว! ออก! มา!”
หลี่หมู่ยิ้มเยาะ รอยยิ้มเย็นยะเยือก
“ผมจะพูดอีกครั้ง ผมมาเข้าค่ายฝึก ถ้าแกกล้ายกขาขึ้นมาเตะผมอีกล่ะก็ ผมจะหักขาหมา ๆ ของแกซะ ผมพูดคำไหนคำนั้น…”
“ฮ่าฮ่าฮ่า… ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า…”
ไอ้ผมแดงหัวเราะลั่นด้วยความโกรธจัด ยิ่งหัวเราะก็ยิ่งดัง
ทันใดนั้น สีหน้าของมันก็เปลี่ยนเป็นอำมหิต ขาขวาตวัดเตะกวาดมาด้วยพลังลมปราณรุนแรง
เป้าหมายคือต้นขาของหลี่หมู่!
หลี่หมู่ล้วงมือไปที่หู แล้วกระแทกลงพื้นอย่างแรง!
ตึง!
กระบองเหล็กดำกระแทกพื้นดังสนั่น ขวางทางเท้าของไอ้ผมแดงพอดิบพอดี
ไอ้ผมแดงเบรกไม่ทัน หน้าแข้งฟาดเข้ากับกระบองเต็มแรง
ยังไงซะมันก็เป็นถึงนักรบระดับสอง พลังปราณระเบิดออกมาคุ้มกายทันที
ถึงจะเตะกระบองกระเด็นไปได้ แต่หน้าแข้งมันก็เจ็บจี๊ดจนแทบร้องไห้
พวกนักเรียนที่อยู่รอบ ๆ แตกฮือแหวกทางให้จนกลายเป็นลานกว้าง
หลี่หมู่อาศัยจังหวะที่กระบองโดนเตะลอยขึ้นไป คว้ากระบองควงกลางอากาศหนึ่งรอบ แล้วฟาดเปรี้ยงใส่ไอ้ผมแดง
ไอ้ผมแดงชักดาบยาวออกมาจากไหนไม่รู้ ฟันสวนกลับไปที่กระบอง
พลังปราณปะทะกันรุนแรง ดาบของมันสะท้อนกระบองของหลี่หมู่กระเด็นออกไป
ฟาดครั้งแรกไม่โดน หลี่หมู่ก็หมุนตัวฟาดครั้งที่สองต่อทันที
ความเร็วเพิ่มขึ้นจนไอ้ผมแดงทำได้แค่ตั้งรับ
หลี่หมู่ตวัดกระบองฟาดครั้งที่สามต่อทันที
ไอ้ผมแดงฝืนรับการโจมตีครั้งนี้ไว้ได้ แต่ก็รู้สึกปวดหนึบที่ง่ามนิ้วโป้ง เลือดซิบออกมา
มันถึงเพิ่งรู้ตัวว่า หลี่หมู่กำลังใช้วิชา ‘หลิวหยุนสามสั่น’
แต่ช่างเถอะ ครบสามสั่นแล้ว แกไม่มีทางเอาชนะฉันได้หรอก
ใครจะไปคิดว่าหลี่หมู่จะฟาดครั้งที่สี่ตามมาด้วยความเร็วและความแรงที่มากกว่าเดิม!
การฟาดครั้งที่สี่แหวกอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิวแหลมปรี๊ด
สีหน้าของไอ้ผมแดงเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนก มันยกดาบขึ้นกันสุดชีวิต แต่กลับได้ยินเสียงเป๊าะ! ดาบในมือมันหักสะบั้น!
และสิ่งที่ทำให้มันสิ้นหวังยิ่งกว่าเดิมก็คือ หลี่หมู่ฟาดครั้งที่ห้าตามมาด้วยสีหน้าเย็นชาสุดขีด!
หลิวหยุนห้าสั่น พุ่งทะยานแหวกอากาศราวกับภาพติดตา!
พลังทำลายล้างสั่นสะเทือนไปทั่วบริเวณ อากาศโดยรอบแทบจะกรีดร้อง
เป้าหมายคือขาขวาของมัน!
“ไม่นะ!”
ไอ้ผมแดงหลบไม่ทัน อาวุธก็ไม่มี ไม่มีอะไรจะใช้ป้องกันตัวแล้ว
กร๊อบ!
“อ๊ากกก!!!”
เข่าของไอ้ผมแดงหักพับผิดรูป มันล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้นทันที
มันนอนกุมต้นขากลิ้งทุรนทุรายไปมา
ร้องโหยหวนอย่างน่าสมเพช!
หลี่หมู่ควงกระบองโชว์ลีลาหนึ่งรอบ แล้วหดกระบองเก็บเข้าหูไปอย่างแนบเนียน
เขาข้ามมิติมาโลกนี้ ไม่ได้มาเพื่อยอมก้มหัวให้ใครหรอกนะ ไม่งั้นจะมีระบบโต้วจ้านเซิ่งไปทำซากอะไร??
ส่วนเรื่องบทลงโทษน่ะเหรอ?
เหอะ
ตอนอยู่บนโลกมนุษย์ หลี่หมู่ก็เป็นแค่พนักงานต๊อกต๋อยที่ไม่มีใครเห็นหัว
ต้องแบกรับทั้งภาระงาน หนี้สิน โรคภัยไข้เจ็บ และปัญหาหัวใจ จนแทบจะหายใจไม่ออก!
ถ้าเกิดใหม่ในโลกไฮวูที่มีแค่ชีวิตเดียวนี้…
แล้วยังไม่สามารถใช้ชีวิตได้ตามใจชอบอีกล่ะก็
สู้ข้ามมิติกลับไปเป็นพนักงานต๊อกต๋อยเหมือนเดิมซะยังจะดีกว่า!
[เอาชนะ! ได้รับแต้มพิชิต +31]
ส่วนนักเรียนโรงเรียนเฮยสุ่ยทุกคนต่างก็ยืนอ้าปากค้าง
นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย?
นี่พวกเรากำลังฝันร้ายอยู่หรือเปล่า??
เข้าค่ายฝึก!
หลี่หมู่เพื่อนร่วมชั้น!
นักรบระดับหนึ่ง ตีขาครูฝึกจากกองทัพจิ้นหยวนที่เป็นถึงนักรบระดับสองจนหัก!!
เกิดมาพวกเขายังไม่เคยฝันอะไรที่มันบ้าระห่ำขนาดนี้มาก่อนเลย!
สัญญาณเตือนภัยดังขึ้น ไม่นานก็มีนายทหารคนหนึ่งพาทหารยามวิ่งเข้ามา
นายทหารคนนี้คิ้วเข้มตาคมแวววาว ดูมีอำนาจน่ายำเกรง
พอเห็นยศบนบ่าของเขา นักเรียนเฮยสุ่ยทุกคนก็เงียบกริบลงทันที!
สีหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
บางคนถึงกับตัวสั่นงันงก
ยศนายทหารระดับ ‘ผู้บัญชาการพยัคฆ์’ ใครจะไปคิดว่าจะได้เจอคนระดับนี้ในค่ายฝึกนักเรียนแบบนี้?
นายทหารระดับนี้ ต่อให้เป็นผู้อำนวยการโรงเรียน
ไม่สิ ต่อให้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการประจำเขตตะวันออกของเมืองเถี่ยโส่ว ก็ยังต้องให้ความเคารพยำเกรง!
พอเห็นสภาพที่เกิดเหตุ ทหารยามรอบ ๆ ก็ทำหน้าตึงเครียดขึ้นมาทันที
“เกิดอะไรขึ้น!”
นายทหารระดับผู้บัญชาการถามเสียงเย็น
ตอนนี้ไอ้ผมแดงถูกผู้ช่วยครูฝึกสองคนพยุงให้ลุกขึ้นยืนแล้ว มันเจ็บจนตัวสั่น น้ำมูกน้ำตาไหลอาบหน้า
พอมองดูขาที่บิดเบี้ยวของตัวเอง มันก็กัดฟันกรอด
มันร้องห่มร้องไห้ชี้หน้าหลี่หมู่พลางตะโกนฟ้อง
“ท่านผู้บัญชาการฉิน! ไอ้เด็กนี่ มันไม่ยอมทำตามคำสั่ง ไม่เห็นกฎระเบียบของกองทัพอยู่ในสายตา ข้ากำลังอบรมอยู่ดี ๆ มันก็ลอบโจมตีข้า!!”
YOU MAY ALSO LIKE
