โทษที! ศิษย์ข้าคือมหาเทพ - ตอนที่ 506 ทักษะสายฟ้าหยินหยางทำลายล้าง!
ตอนที่ 506 ทักษะสายฟ้าหยินหยางทำลายล้าง!
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เหมือนเมฆสีขาวที่ลอยผ่าน
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง สองเดือนก็ผ่านไปแล้ว
ในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา นิกายฮั่นไห่ยังคงตามหาตัวมู่จือชิงและเย่ชิวไป่อยู่
แต่พวกเขาคงคาดไม่ถึงว่า…
เย่ชิวไป่และมู่จือชิงได้ปลอมตัวเข้าร่วมนิกายลั่วหยานแล้ว
และในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา มู่จือชิ่งก็พัฒนาขึ้นอย่างมาก นางมาถึงขั้นปลายขอบเขตรวบรวมเต๋าแล้ว!
ในนิกายลั่วหยานหรือแม้แต่ทั่วทั้งเขตแดนฮั่นไห่ ชื่อเสียงของนางก็โด่งดังมากยิ่งขึ้น
ในทางกลับกัน…เย่ชิวไป่
หลังจากเข้าร่วมยอดเขาเฮิ่นเทียนแล้ว มันก็ไม่มีข่าวคราวใดๆ ออกมาอีกเลย
แม้แต่ศิษย์สำนักบางคนก็ยังรู้สึกเสียดาย
“เฮ้อ…ด้วยพรสวรรค์ที่ดีเช่นนี้ แต่เขากลับไปเข้าร่วมยอดเขาเฮิ่นเทียน?”
“ยอดเขาเฮิ่นเทียนไม่มีทั้งทรัพยากรและไม่มีสภาพแวดล้อมสำหรับบ่มเพาะ น่าเสียดายพรสวรรค์มาก”
“เหลืออีกหนึ่งเดือนจะถึงการประลองเดิมพัน เย่ชิวคงจะแพ้อย่างแน่นอน และเขายังจะลากนิกายลั่วหยานเราลงมาด้วย ช่างเป็นคนที่ไม่รู้จักคิดจริงๆ!”
ณ ยอดเขาเหยากวง(แกว่งแสง)
หญิงสาวผู้หนึ่งกล่าวกับมู่จือชิงที่กำลังบ่มเพาะอยู่ว่า “มู่ไป๋ คนที่เข้าร่วมพร้อมกับเจ้าคนนั้น เขาคงห่างไกลจากเจ้ามากเป็นหมื่นลี้แล้ว”
หญิงสาวผู้นีคือศิษย์เอกของปรมาจารย์ยอดเขาหยางกวง และเป็นศิษย์พี่ใหญ่ของมู่จือชิง นางมีชื่อว่า…ซูฉือ
นางอยู่จุดสูงสุดขอบเขตรวบรวมเต๋าแล้ว
นางคือหนึ่งในศิษย์ที่เก่งที่สุดในนิกายลั่วหยาน
เมื่อได้ยินที่ซูฉือกล่าว มู่จือชิงก็ลืมตาขึ้นมา นางยิ้มและกล่าวว่า “เขาไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้อะไรง่ายๆ”
“อาจจะเป็นอย่างนั้นก็ได้”
ถึงแม้จะกล่าวอย่างนั้น แต่ในสายตาของซูฉือก็ยังคงเต็มไปด้วยความสงสัย
….
และผู้ที่เป็นจุดศูนย์กลางของเรื่อง
เย่ชิวไป่ใช้เวลาสองเดือนที่ผ่านมาฝึกฝนอยู่ในบ่อสายฟ้าหยินหยาง
เขาไม่ได้พักผ่อนเลย และไม่ได้ออกจากบ่อสายฟ้าหยินหยางแม้แต่ก้าวเดียว!
เรื่องนี้ทำให้ผู้อาวุโสซุยหรือก็คือปรมาจารย์ยอดเขาเฮิ่นเทียนรู้สึกประหลาดใจมาก
ส่วนจ้านฉือที่กำลังกวาดใบไม้อยู่ข้างๆ กล่าวอย่างเซ็งๆ ว่า “เย่ชิวไป่ยังไม่ออกมาอีกเหรอ นี่มันก็สองเดือนแล้วนะ!”
บ่อสายฟ้าหยินหยาง ภายใต้การบ่มเพาะของสายฟ้าทั้งสองชนิด
แม้แต่อัจฉริยะก็สามารถอยู่ได้เพียงเจ็ดวัน!
ผู้อาวุโสซุยถามนางว่า “จ้านฉือ ก่อนหน้านี้เจ้าอยู่ได้กี่วันเอง?”
จ้านฉือทิ้งไม้กวาดอย่างโมโห “อะไรคือกี่วันเอง! ข้าอยู่ได้ถึงยี่สิบวันนะ!”
ผู้อาวุโสซุยพยักหน้า มือของเขายังคงถือไหสุราเก่าๆ อยู่ และดื่มเหล้าหนึ่งอึก
ดูเหมือนว่าคนผู้นี้จะเป็นคนที่มีแนวโน้มมากที่สุดที่จะได้ทักษะสวรรค์นั้น…
ณ ตอนนี้…
ในบ่อสายฟ้าหยินหยาง
ปราณขุ่นมัวในร่างกายของเขาได้ถูกกำจัดออกไปหมดแล้ว!
เป็นเพียงว่าปราณจิตวิญญาณในร่างกายยังไม่ถึงระดับเซียนจิง(เซียนแท้) เท่านั้น
ส่วนขอบเขตได้ทะลวงผ่านจนถึงขั้นกลางขอบเขตภวังค์เทพแล้ว
ตอนนี้ แม้แต่ผู้แข็งแกร่งในขอบเขตรวบรวมเต๋า เย่ชิวไป่ก็มั่นใจว่าเขามีพลังต่อสู้ได้
เพียงแต่ว่า…แค่สิ่งเหล่านี้มันยังไม่เพียงพอ
ภายใต้การบ่มเพาะสายฟ้าทั้งสองชนิดอย่างต่อเนื่องนี้
พลังวิญญาณของเย่ชิวไป่ก็ค่อยๆ ถูกกัดกร่อน
ในร่างกายเขาก็เกิดพลังสายฟ้าทั้งสองชนิดเช่นกัน
แต่สิ่งที่ทำให้เย่ชิวไป่รู้สึกประหลาดใจมากก็คือ…
พลังสายฟ้าทั้งสองชนิดนี้ มีเส้นทางการไหลเวียนที่ค่อนข้างลึกลับ
ดูเหมือนว่า…มันจะแฝงอยู่ด้วยทักษะวิชาบางอย่าง?
ในขณะที่เขากำลังบ่มเพาะและสัมผัสกับเส้นทางการไหลเวียนของพลังสายฟ้าอยู่นั้น
ในสมองของเย่ชิวไป่ คัมภีร์ทักษะวิชาหนึ่งกำลังค่อยๆ เป็นรูปเป็นร่าง
การผสานสายฟ้ากับปราณหยินหยาง
มันจะก่อให้เกิดพลังทำลายล้างอันยิ่งใหญ่?
อือ…หากข้านำมันมาใช้ในอาณาเขตดาบ
มันจะทำให้เกิดผลเช่นใดกันนะ?
เมื่อเย่ชิวไป่คิดถึงเรื่องนี้
ความคิดของเขาก็ชัดเจนมากขึ้น!
ออร่าอันลึกลับค่อยๆ ออกมาจากร่างของเย่ชิวไป่i!
ในตอนนี้เอง!
เมื่อผู้อาวุโสซุยรู้สึกถึงออร่าอันลึกลับนี้
ดวงตาที่ง่วงนอนของผู้อาวุโสซุยก็เปิดขึ้นทันที!
ความมึนเมาหายไป!
ชัดเจนแล้ว!
“ขอบเขตแห่งสวรรค์และมนุษย์(เทียนเหรินฉือ)?”
จ้านฉือหยุดไม้กวาดในมือแล้วกล่าวด้วยความประหลาดใจ “มันไม่ยุติธรรม! ข้ากวาดใบไม้ที่ร่วงหล่นมาตั้งนาน แล้วทำไมข้าถึงไม่เคยได้เข้าถึงขอบเขตแห่งสวรรค์และมนุษย์เลย”
ขอบเขตแห่งสวรรค์และมนุษย์ มันต้องการมากกว่าโอกาสหรือพรสวรรค์
ในขณะเดียวกันก็ต้องมีจิตใจที่สงบและมั่นคงด้วย
เหตุใดผู้อาวุโสซุยจึงขอให้จ้านฉือและเย่ชิวไป่ไม่ใช้ปราณจิตวิญญาณเพื่อทำความสะอาดใบไม้ที่ร่วงหล่น?
จุดประสงค์คือเพื่อให้พวกเขาสงบจิตใจลง
ถ้าเจ้าทำเช่นนี้เป็นเวลานาน หัวใจของเจ้าจะสงบลงตามธรรมชาติ
แต่ทว่า…ถ้าพวกเขารู้ว่าเย่ชิวไป่ได้เข้าสู่ขอบเขตแห่งสวรรค์และมนุษย์มาหลายครั้งก่อนหน้านี้ พวกเขาคงไม่คิดอย่างนั้น…
เจ็ดวันผ่านไปอีกครั้ง
ออร่าลึกลับสลายไป และในที่สุดเย่ชิวไป่ก็ก้าวออกจากบ่อสายฟ้าหยินหยาง
ด้านนอกถ้ำ ผู้อาวุโสซุยและจ้านฉือรออยู่แล้ว
ทั้งสองมองเย่ชิวไป่ที่ก้าวออกมา
จ้านฉือก้าวไปข้างหน้าทันทีและถามอย่างเร่งด่วน “ศิษย์น้องเย่ เจ้าตระหนักอะไรได้บ้าง?”
เย่ชิวไป่ยิ้มแล้วยื่นมือออกมา
ตูม!
เจตจำนงขอบเขตปรมาจารย์เต๋าดาบระเบิดออกมาทันที!
เจตจำนงดาบกวาดไปทั่วพื้นที่นี้!
อาณาเขตดาบ!
ในเวลาเดียวกัน…
ในมือของเย่ชิวไป่มีสายฟ้าสองลูก หนึ่งสีขาวและลูกหนึ่งสีดำ ทั้งสองบินออกไปอย่างรุนแรง!
อาณาเขตดาบนั้นเต็มไปด้วยพลังของสายฟ้าสองชนิด หยินและหยาง!
มันผสานรวมเข้ากับเจตจำนงดาบได้อย่างลงตัว!
ถ้าเรากล่าวถึงอาณาเขตดาบในอดีต พลังของมันจะระเบิดออกมาเมื่อเย่ชิวไป่ลงมือเท่านั้น
แต่ตอนนี้…
ภายใต้ผลกระทบของสายฟ้าหยินหยาง
พลังของอาณาเขตดาบราวกับว่าภูเขาไฟกำลังจะปะทุ
เมื่อเขาทำให้สายฟ้าหยินหยางปะทะกัน
พลังทำลายล้างจะระเบิดออกมา!
เมื่อเห็นฉากนี้ ผู้อาวุโสซุยก็พยักหน้าด้วยแววตาพึงพอใจ
“ทักษะสายฟ้าหยินหยางทำลายล้าง(หยินหยางเหมยฉื่อเหลยฉู) ทักษะระดับจิตวิญญาณขั้นเทียน(สวรรค์) ของปรมาจารย์คนเก่า ในที่สุดก็มีคนที่สามารถสืบทอดมันได้”
นี่คือทักษะระดับจิตวิญญาณขั้นเทียนงั้นเหรอ?
เย่ชิวไป่รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
จ้านฉือทำหน้ามุ่ยและกล่าวว่า “ข้าเคยไปที่นั่นหลายครั้ง แต่ข้าก็ยังไม่เข้าใจอะไรเลย”
เย่ชิวไป่ยิ้มออกมา “ข้าแค่โชคดี”
ผู้อาวุโสซุยกล่าวในเวลานี้ “ถ้าเช่นนั้น ในการประลองห้ายอดเขาในวันพรุ่งนี้ เจ้าและจ้านฉือจะเป็นตัวแทนของยอดเขาเฮิ่นเทียนเพื่อเข้าร่วมในการต่อสู้”
การประลองห้ายอดเขาของนิกายลั่วหยาน…
มันคือการทดสอบความสำเร็จของลูกศิษย์ทั้งห้ายอดเขาในระหว่างปี
ในทำนองเดียวกัน มันยังจัดอันดับยอดเขาทั้งห้าด้วย
ปัจจุบัญนี้ ยอดเขาหลิงเซียว(สูงเทียมฟ้า) อยู่ในอันดับที่หนึ่ง ยอดเขาฮุนหยวน(ผสมหยก) ยอดเขาเหยากวง(แกว่งแสง) และยอดเขาเล่ยหยุน(เมฆาสายฟ้า) ตามมา และยอดเขาเฮิ่นเทียน(ชังสวรรค์) อยู่ในอันดับรั้งท้าย
ยิ่งอันดับสูง ทรัพยากรก็ยิ่งมีมากขึ้น
ยอดเขาเฮิ่นเทียนอยู่ที่จุดต่ำสุดมาหลายร้อยปีแล้ว
มีทรัพยากรการเพาะปลูกไม่มากนัก
นี่คือเหตุผลว่าทำไมไม่มีใครในยอดเขาเฮิ่นเทียนเต็มใจที่จะเข้าร่วมการประลอง
เมื่อได้ยินคำกล่าวของผู้อาวุโสซุย
เย่ชิวไป่ก็พยักหน้าอย่างตื่นเต้นเช่นกัน
ทันเวลาพอดี นี่คือเวลาทดสอบทักษะสายฟ้าหยินหยางทำลายล้าง
ยิ่งไปกว่านั้น ข้าต้องการที่จะตั้งหลักอย่างมั่นคงในนิกายลั่วหยานและได้รับสิทธิ์ในการนำเสนอ
ในการต่อสู้ครั้งนี้
เย่ชิวไป่ต้องการมีชื่อเสียง!
จ้านฉือรู้สึกงุนงง: “ท่านอาจารย์ เราไม่เคยเข้าร่วมในการประลองเลยในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ทำไมเราจะต้องเข้าร่วมในครั้งนี้?”
ผู้อาวุโสซุยจิบสุรา ดวงตาของเขาแสดงความคมชัด
“เย่ชิว เด็กคนนี้ได้ค้นพบทักษะสายฟ้าหยินหยางทำลายล้างแล้ว ดังนั้นเขาจึงอยากมีส่วนร่วมโดยธรรมชาติ”
“มันถึงเวลาที่จะทำให้ไอ้เฒ่าเหล่านั้นหวาดกลัวยอดเขาเฮิ่นเทียนแล้ว”
จ้านฉือกล่าวด้วยความสับสน “แต่ศิษย์น้องเย่คนเดียวจะทำอะไรได้ บุตรแห่งสวรรค์ของแต่ละยอดเขาล้วนอยู่ขั้นสูงสุดขอบเขตรวบรวมเต๋า และบุตรสวรรค์ของยอดเขาหลิงเซียวได้มาถึงครึ่งขั้นขอบเขตเปลี่ยนแปลงโลหิตแล้ว ช่องว่างของขอบเขตมัน… ”
ผู้อาวุโสซุยยิ้มและไม่กล่าวอะไร
ทักษะสายฟ้าหยินหยางทำลายล้าง ในนิกายลั่วหยานนี้แทนความหมายถึงสิ่งใด?
ดูเหมือนว่าไอ้เฒ่าและลูกศิษย์เหล่านั้นจะลืมไปหมดแล้ว…
YOU MAY ALSO LIKE
