โทษที! ศิษย์ข้าคือมหาเทพ - บทที่ 452 พลังของเจิ้นหวง!

เผ่าพันธุ์ปีศาจ(กุ่ยซู)นั้นเป็นสายเลือดอันสูงส่ง

มีเผ่าพันธุ์หรือตระกูลน้อยมากที่สามารถยับยั้งสายเลือด เผ่าพันธุ์ปีศาจได้!

ยิ่งในเขตแดนมิติโลกระดับต ่าแห่งนี้ มันยิ่งเต็มไปด้วยสายเลือด มด…

ไม่นานนัก เซี่ยหนานรู้สึกขึ้นมาอีกครั้ง!

ออร่าปราณที่ลุกโชนเกิดขึ้นทั่วเขตแดนไร้พรมแดน

ในภูเขาหลินเจี่ย ต้นไม้ทุกต้นลุกเป็นไฟขึ้นมาเอง!

ในช่วงเวลานี้ ภูเขาหลินเจี่ยเริ่มลุกเป็นไฟ!

ท้องฟ้าและโลกดูเหมือนอยู่ในทะเลเพลิง!

เหอหวู่เว่ยสีหน้าดูหวาดกลัว เขามองขึ้นไปบนท้องฟ้า กุมมือขึ้น แล้วกล่าวว่า “ข้าไม่รู้ว่าผู้อาวุโสเป็นผู้ใด ท่านออกมาพบข้าได้ไหม?”

แรงกดดันระดับนี้ แม้แต่กับผู้นำนิกายของเขา เขาก็ไม่เคยมี ประสบการณ์มาก่อน!

เหตุใดผู้มีอำนาจเช่นนี้ เขาจึงมาปรากฏตัวในสถานที่อันแห้ง แล้ง?

.

เขามาที่นี่เพื่อหาแหล่งทรัพยากรด้วยหรือไม่?

เหอหวู่เว่ยตัดความคิดนี้ออกไปในตอนแรก

ผู้ที่มีอำนาจอยู่แล้วจะให้ความสำคัญกับทรัพยากรเล็กน้อยที่นี่

ได้อย่างไร?

ในระดับนี้ เป็นเรื่องปกติที่จะดูถูกสิ่งเหล่านี้

แล้วทำไมเขาถึงมาที่นี่?

เหอหวู่เว่ยไม่เข้าใจแม้แต่น้อย…

แน่นอนว่า คนอื่นก็ไม่สามารถเข้าใจได้เช่นกัน

มีเพียงฉู่กุยเต๋าที่มีสีหน้าแปลกๆ

เป็นไปได้ไหมว่า…นี่คือแผนสำรองของเย่ชิวไป่?

ออร่าแบบนี้ เขาไม่เคยสัมผัสได้จากผู้อาวุโสผู้นั้นเลย

ในตอนนี้ ผู้คนของเขตแดนไร้พรมแดนดูหวาดกลัว

เป็นไปได้ไหมที่กองกำลังอื่นมาที่นี่อีก?

มีเพียงมู่เจิ้งถิงเท่านั้นที่ดูประหลาดใจและไม่มั่นใจบางอย่าง

เขามองไปจุดที่เย่ชิวไป่และพวกศาลาเฉาถังยืนอยู่

เป็นไปได้ไหมว่า…

เย่ชิวไป่เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าและถามอย่างสงสัย “ออร่าปราณ นี้ ข้าดูคุ้นเคยเล็กน้อย”

หงหยิงก็พยักหน้า “ถูกต้อง มันคุ้นเคยนิดหน่อย…”

เสี่ยเฮยพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ข้าคิดว่า ข้ารู้แล้ว”

มีเพียงมู่ฟุ่เฉิงเท่านั้นที่ดูงุนงง

ทำไมพวกเจ้าถึงรู้สึกคุ้นเคยกันล่ะ?

พงกเจ้ากำลังเล่นเกมมาหาคนไม่เข้าพวกกันเถอะ…ใช่ไหม?

ครู่หนึ่ง มู่ฟู่เฉิงเม้มริมฝีปากด้วยความคับข้องใจ

ไม่ใช่เพียงเพราะว่าข้าเริ่มช้าใช่ไหม…

มีอะไรที่ยอดเยี่ยมเกี่ยวกับเรื่องนี้กันแน่?

ในตอนนี้…

ปีกสีแดงเพลิงคู่หนึ่งที่ปกคลุมท้องฟ้าและดวงอาทิตย์ ได้ปกคลุม ทั่วทั้งท้องฟ้า!

นกเฟิ่งหวงที่ลุกเป็นไฟทั้งตัวด้วยเพลิงแห่งนิพพานกางปีกแล้ว คำราม และพุ่งเข้ามาทางทิศทางนี้!

เมื่อเห็นฉากนี้…

เย่ชิวไป่พูดด้วยความไม่เชื่อ: “นี่มันไม่ใช่…นกน้อยใช่ไหม?”

หงหยิงและคนอื่นๆ ก็ตกตะลึงเช่นกัน

แม้แต่เสี่ยวเฮ่ยก็ตกใจเล็กน้อย

นกน้อย…คือผู้ที่อยู่ในตระกูลเฟิ่งหวง?

แม้ว่าข้าจะเดาไปแล้วว่านกนั้นไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่พวกเขาไม่คาดคิดก็คือ

นกน้อยมันน่ากลัวมากงั้นเหรอ?

มู่เจิ้งถิงและคนอื่นๆ ก็ดูหวาดกลัวเช่นกัน

สัตว์ในตำนานโบราณที่อาศัยอยู่ในหนังสือโบราณและมีแต่ใน ข่าวลือเท่านั้น…นกเฟิ้งหวง

มันยังมีชีวิตอยู่?

ยิ่งไปกว่านั้น มันปรากฏตัวต่อหน้าต่อตาพวกเขาด้วย!

เหอหวู่เว่ยและผู้มีอำนาจคนอื่นๆ จากเจ็ดกองกำลังหลักต่างก็ดู หวาดกลัวเช่นกัน!

โดยธรรมชาติแล้วพวกเขารู้เกี่ยวกับตระกูลเฟิ่งหวงมากกว่ามู่ เจิ้งถิงและคนอื่นๆ

ตระกูลเฟิ่งหวงและตระกูลมังกรได้หายตัวไปตั้งแต่สมัยโบราณ

ทั้งสองตระกูลเข้ากันไม่ได้ดั่งน ้ากับไฟ

ในสมัยโบราณ มีสงครามระหว่างมังกรและเฟิ่งหวง ซึ่งทำให้ผู้ แข็งแกร่งทุกคนมองดูพวกเขา!

ในการต่อสู้ครั้งนั้น เขตแดนจำนวนนับไม่ถ้วนถูกทำลายลง

มิติอวกาศล่มสลาย

และในปัจจุบัญ มันยังไม่ได้รับการบูรณะอย่างสมบูรณ์!

ออร่าอันน่าสะพรึงกลัวของตระกูลมังกรและตระกูลเฟิ่งหวงยังคง อยู่

แต่มันก็เป็นเพราะสงครามในครั้งนั้นด้วย

เผ่ามังกรและตระกูลเฟิ่งหวงสูญพันธุ์ไปอย่างสิ้นเชิงและหายไป จากสายตาผู้คน

อย่างไรก็ตาม มีหนึ่งในตระกูลเฟิ่งหวงปรากฏตัวออกมาแล้ว!

ยิ่งกว่านั้น เฟิ่งหวงตัวนี้ยังเป็นสายเลือดของราชาในหมู่ตระกูล… จูเชว่!

มีจูเชว่อยู่ในเขตแดนมิติโลกระดับต ่านี้จริงหรือ?

มันต้องมีความลับมากมายที่นี่อย่างแน่นอน หากข้าสามารถ พิชิตมันได้…

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เขาจะคิดจบ เหอหวู่เว่ยก็ขัดจังหวะ ความคิดที่เป็นอันตรายนี้

ตระกูลเฟิ่งหวงคือกองกำลังระดับสูงสุดของเขตแดนมิติโลก ระดับสูง

มันคือสัตว์ในตำนานโบราณ

มันคือการดำรงอยู่ของยอดแหลมปิรามิด!

ยิ่งไปกว่านั้น นี่คือราชาแห่งตระกูลเฟิ้งหวง…จูเชว่!

ความคิดของข้า…บ้าไปแล้ว?

สงสัยว่า ข้ากลัวว่าชีวิตของข้าจะยืนยาวมากเกินไป!

ทว่า…มีอยู่หนึ่งเรื่องที่พวกเขาไม่รู้

เฟิ่งหวงตรงหน้า มันไม่ใช่จูเชว่(หงส์เพลิง) พูดตรงๆ มันได้ กลายเป็นเจิ้นหวง(หงส์เทพ) ไปแล้ว!

“แต่ทำไมสัตว์ในตำนานโบราณอย่างเฟิ่งหวงถึงมาปรากฏตัว ที่นี่?”

“ด้วยความที่เป็นสัตว์ในตำนาน มันต้องดูถูกทรัพยากรของเขต แดนเราอย่างแน่นอนสิ?”

“เป็นไปได้ไหมที่มันมาที่นี่เพื่อค้นหาบางอย่าง?”

มีอยู่ช่วงหนึ่งที่มีการพูดคุยกันมากมาย

กองกำลังหลักทั้งเจ็ดก็หยุดการโจมตี และมองดูจูเชว่ด้วยความ ตกตะลึง

“ผู้เยาว์คือสมาชิกของนิกายเทียนหมิง(อาณัติแห่งสวรรค์) ข้า สงสัยว่าผู้อาวุโสมาทำอะไรที่นี่?”

อย่างไรก็ตาม นกน้อยกลับไม่สนใจเหอหวู่เว่ยเลยแม้แต่น้อย

แต่มันกลับจ้องมองไปที่ด้านล่างโดยตรง

ทุกคนติดตามการจ้องมองของมัน…

พวกเขาค้นพบว่า จุดที่มันมองดูอยู่คือจุดที่พวกศาลาเฉาถังยืน อยู่

ตงเสี่ยวฉินที่อยู่ด้านข้างก็รุ้สึกตกใจเล็กน้อยเช่นกัน

เมื่อมองไปที่เย่ชิวไป่และคนอื่นๆ นางเห็นว่าใบหน้าของพวกเขา ดูผ่อนคลายอย่างสมบูรณ์

เป็นไปได้ไหมว่า… สัตว์ร้ายโบราณตัวนี้มาตามหาเย่ชิวไป่และ พวก?

มันจะเป็นไปได้ยังไง……

นี่มันไร้สาระมากเกินไป…

ฉู๋กุยเต๋ายิ้มอย่างขมขื่น

ดูเหมือนข้าจะเดาถูกนะ

เย่ชิวไป่มีแผนสำรองจริงๆ ด้วย

แต่ปผนสำรองอย่างตระกูลเฟิ่งหวงนี้..มันจะมากเกินไปไหม?

พวกเขานำสัตว์โบราณในตำนานออกมาได้จริงๆ…

ข้าไม่รู้ว่าผู้อาวุโสจะคิดอย่างไร ถ้าเขารู้เรื่องนี้…

ท้องฟ้าเบื้องบน นอกเขตแดนไร้พรมแดน

ชายวัยกลางคนที่มีดาบยาวอยู่บนหลังมองดูฉากนี้ และคิ้วของ เขาก็กระตุก…

มัน…ภูมิหลังของเย่ชิวไป่จะใหญ่มากไปหรือเปล่า?

ดูเหมือนว่าข้าจะประเมินเขาต ่าไป…

เดิมที เขาต้องการช่วยในช่วงเวลาวิกฤติ

จุดประสงค์คือ…เพื่อให้เย่ชิวไป่ได้สัมผัสกับฉากที่สิ้นหวังเช่นนี้

เพื่อทดสอบตัวตนของเขา และดูปฏิกิริยาของเขา ว่าเขาจะเกิด การเปลี่ยนแปลงยังไงหรือไม่

แต่ตอนนี้…

มันยังทดสอบเขาได้อยู่งั้นเหรอ?

ดูเหมือนว่าภูมิหลังของเขา มันจะดีกว่าของข้ามาก!

ทันทีชายผู้นี้มองไปที่ชายชราที่อยู่ข้างหลังเขาแล้วถามว่า “เจ้า ไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนงั้นหรือ?”

ชายชรายิ้มอย่างขมขื่น: “นายท่าน ข้าไม่รู้เรื่องนี้จริงๆ … ”

ชายผู้นี้ถอนหายใจแลกล่าวว่า “กลับกันก่อนเถอะ ข้าไม่อยากจะ ยอมแพ้กับความคิดดีๆ แบบนี้จริงๆ”

หลังจากพูดเช่นนั้น เขาและชายชราก็หายตัวไปจากที่นี่ทันที

ทันใดนั้น…

นกน้อยมองไปที่เย่ซิวไป่แล้วถามว่า “ใครที่รังแกเจ้า?”

เมื่อฟังประโยคนี้…

เย่ซิวไป่ตกตะลึงและชี้ไปในทิศทางของเหอหวู่เว่ย และตอบว่า: “มีแค่พวกเขาเท่านั้น ส่วนผู้ฝึกฝนดาบอาวุโสคนนั้นคือหนึ่งในพวก เราเอง”

นกน้อยพยักหน้า

มันตั้งเป้าไปที่เหอหวู่เว่ยและคนอื่นๆ

ออร่าปราณเจิ้นหวง(หงส์เทพ)นั้น มันกำลังมุ่งหน้าไปยังเหอหวู่ เว่ยและคนอื่นๆ เพื่อปราบปรามมัน!

และฉากนี้…

ตกอยู่ในสายตาของทุกคน

สีหน้าของพวกเขาดูหวาดกลัวอย่างอธิบายไม่ถูก

เจ้ามาที่นี่เพื่อสนับสนุนเย่ชิวไป่และคนอื่นๆ งั้นเหรอ

พวกเขาจะมีตระกูลเฟิ่งหวงในตำนานเป็นพวกพ้องได้อย่างไร?

มู่เจิ้งถิงยิ้มอย่างขมขื่นในจิตใจ

ดูเหมือนว่าเขายังมองผู้อาวุโสต ่าเกินไปอยู่ดี

จริงๆ แล้วเขามีมิตรภาพกับสัตว์ในตำนานโบราณ…

สีหน้าของเหอหวู่เว่ยและคนอื่นๆ กลายเป็นซีดเซียว พวกเขาถูก ออร่านี้ล็อคไว้ และถูกระงับวิญญาณโดยตรง!

เข่าของพวกเขาล้มลงกับพื้น!

ตอนนี้…เจ้าจะยังสนใจศักดิ์ศรีอยู่ไหมล่ะ?

เขาโขกศีรษะทันทีและกล่าวว่า “ผู้อาวุโส ข้าไม่ได้ตั้งใจ พวกเรา ไม่รู้ว่ามีผู้อาวุโสอยู่ที่นี่!”

“ข้าจะไปแล้ว ได้โปรดปล่อยพวกเราไปเถอะ!”

แต่ดูเหมือนนกน้อยจะไม่ได้ยินเสียงนี้หรือไม่ มันก็แค่ไม่สนใจ…

ปีกสีแดงเพลิงที่ปกคลุมท้องฟ้าและดวงอาทิตย์โบกสะบัดเบาๆ

ฉับพลัน!

เพลิงเจิ้นหวง(หงส์เทพ) กวาดไปทั่วทั้งหกคน!

เหอหวู่เว่ยและคนอื่นๆ ตกใจเมื่อเห็นสิ่งนี้!

พวกเขาต้องการปล่อยออร่าออกมาเพื่อต่อต้าน!

อย่างไรก็ตาม ในขณะที่ออร่าป้องกันถูกปล่อยออกมา มันก็ถูก ทำลายลงด้วยออร่าสายเลือดที่น่าสะพรึงกลัว!

เพลิงเจิ้นหวงเผาผลาญคนทั้งหกคนโดยตรง!

วิญญาณพวกเขาถูกเผาไหม้ไปสู่ความว่างเปล่าเช่นกัน!

และทั้งหมดจบลงง่ายๆ เช่นนี้เอง…

หลังจากนั้น ร่างกายขอเจิ้งหวงหดตัวลง

มันกลายเป็นนกน้อยอีกครั้งและยืนบนไหล่ของเย่ชิวไป่อย่าง เงียบๆ