โทษที! ศิษย์ข้าคือมหาเทพ - บทที่ 493 บดขยี้
ร่างของเย่ชิวไป่ จมหายไปจนหมดในพายุก้อนหินที่ตกลงมา!
ผู้นำตระกูลหยางยืนขึ้นและกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ดูเหมือนว่าชัย ชนะจะถูกตัดสินแล้ว”
“คังหยาว ไม่มีอะไรจะกล่าวแล้วเหรอ? เจ้าจงมอบพื้นที่ทะเลของ เจ้ามา!”
ใบหน้าของคังหยาวดูน่าเกลียด
เขาแพ้แล้วจริงๆ เหรอ?
สัหน้าของคังไห่ฉงและคังเฉิงก็ดูซีดลงเล็กน้อยเช่นกัน
พวกเขาล้มเหลว…
แล้วเย่ชิวไป่ล่ะ? เขายังมีชีวิตอยู่ไหม?
บนเวที เหรินหยินไห่ไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ
อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้ชื่นชมยินดีกับชัยชนะในครั้งนี้
ตรงกันข้าม ใบหน้าของเขาน่าเกลียดมาก!
ในการประลองครั้งนี้…
ด้วยช่องว่างของขอบเขต เขาไม่สามารถบดขยี้คู่ต่อสู้ได้อย่าง ง่ายดาย!
มันทำให้เขากังวลมากจนไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากใช้กำลัง ทั้งหมดเพื่อเอาชนะ
เพราะเรื่องนี้ทำให้เหรินหยินไห่รู้สึกไม่มีความสุขอย่างมาก!
ผู้ตัดสินของคฤหาสน์เจ้าเมืองก็ยกมือขึ้นในตอนนี้ โดยต้องการ ประกาศผล “รอบที่สาม ตระกูลหยาง…”
อย่างไรก็ตามคำกล่าวยังไม่จบ
จากนั้นก็มีคนอุทาน “ดูบนเวทีประลองสิ!”
ทุกคนติดตามสิ่งที่ชายคนนั้นกล่าวและมองไปที่เวที
ทันใดนั้น ดวงตาของทุกคนก็แข็งค้าง
มีแววตาไม่น่าเชื่อ!
กรรมการคฤหาสน์เจ้าเมืองก็ไม่ได้ประกาศผลสุดท้ายเช่นกัน
ทุกคนเห็นว่าบนเวทีการประลอง มันปรากฏเจตจำนงดาบอัน ลึกลับมากมาย แผ่ซ่านอยู่เหนือกองหินขนาดใหญ่!
คังไห่ฉงและคังเฉิงก็ดูประหลาดใจมากเช่นกัน
เย่ชิวไป่ยังไม่ตาย!
เหรินหยินไห่มองไปที่กองหินขนาดใหญ่ด้วยสีหน้าน่าเกลียด
นี่ข้ายังไม่สามารถสังหารอีกฝ่ายได้อีกงั้นเหรอ?
ทันใดนั้น…
เจตจำนงดาบที่เปิดเผยนั้นคมกว่าและลึกลับกว่าเจตจำนงดาบที่
ปล่อยออกมาเมื่อก่อน!
เป็นไปได้ไหม…
บูม!
พร้อมกับเสียงที่ดังออกมา
ปราณดาบขนาดใหญ่ระเบิดออกมาจากกองหิน!
มันสับก้อนหินขนาดใหญ่และบดขยี้พวกมันเป็นชิ้นๆ!
มัร่างหนึ่งกระโดดออกมาจากมัน!
เย่ชิวไป่อยู่ในสภาพที่น่าสังเวช โดยเขาถือดาบดาวตก และยืน อยู่บนเวทีการประลองอีกครั้ง
แต่ทว่าเจตจำนงดาบลึกลับที่ออกมาจากร่างกายของเขาอย่าง ต่อเนื่อง มันทำให้ทุกคนตัวสั่นด้วยความกลัว!
“ข้าอยากจะขอบคุณเจ้าจริงๆ”
เย่ชิวไป่มองไปที่เหรินหยินไห่และยิ้มเบาๆ “ในที่สุดข้าก็ก้าวหน้า แล้ว”
ขอบเขตสูงสุดของนักดาบ…ขอบเขตปรมาจารย์เต๋าดาบ(เจี้ยน เต๋า)!
เขาติดอยู่ในขั้นสูงสุดขอบเขตบรรพจารย์ดาบศักดิ์สิทธิ์มาเป็น เวลาหลายเดือนแล้ว
และวันนี้ ในที่สุดเย่ชิวไป่ก็ประสบความสำเร็จ!
สีหน้าเหรินหยินไห่ดูน่าเกลียด
หากเป็นเพียงเจตจำนงดาบของบรรพจารย์ดาบศักดิ์สิทธิ์ก่อน หน้านี้
สำหรับเหรินหยินไห่ เย่ชิวไป่ย่อมคุกคามเขาไม่ได้แม้แต่น้อย
แต่ตอนนี้ความก้าวหน้าขอบเขตดาบเขาได้มาถึงปรมาจารย์เต๋า ดาบแล้ว
แม้จะเป็นเขาที่อยู่ขั้นปลายขอบเขตภวังค์เทพ เมื่อสัมผัสถึง เจตจำนงดาบที่แผ่ซ่านบนเวทีประลอง เขาก็ยังอดเกิดความรู้สึก อันตรายขึ้นในใจไม่ได้!
ช่างเถอะ! มันเป็นแค่การพัฒนาขอบเขตดาบ
ในแง่ของขอบเขตบ่มเพาะ มันยังคงกว้างเหมือนเดิมอยู่ดี!
เหรินหยินไห่แค่นเสียงอย่างเย็นชา และประสานมือของเขาเข้า ด้วยกัน!
ก้อนหินขนาดใหญ่ที่กระจัดกระจายอยู่บนเวทีประลองลอยขึ้นมา อีกครั้ง!
ในทันใดนั้น มันก็บีบเข้าหาเย่ชิวไป่!
เมื่อเย่ชิวไป่เห็นฉากนี้
เขาฟันดาบออกไปง่ายๆ!
ปราณดาบระเบิดออกมาทันที!
มันสับก้อนหินทั้งหมดที่กระแทกเข้ามาเป็นชิ้นๆ!
ใบหน้าของเหรินหยินไห่มืดลงและเขาก็ก้าวไปข้างหน้า!
ร่างกายของเขาพุ่งเข้าหาเย่ชิวไป่!
ตัวของเขาล้อมรอบไปด้วยก้อนหินขนาดใหญ่!
เขาคือดวงตาแห่งพายุ!
ด้วยความช่วยเหลือของมัน เขาโจมตีเย่ชิวไป่ด้วยฝ่ามือทันที!
ตอนที่เขาอยู่ในขอบเขตบรรพจารย์ดาบศักดิ์สิทธิ์ เย่ชิวไป่ยังไม่ เคยถอยกลับ
ทว่าตอนนี้เขาได้ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตปรมาจารย์เต๋าดาบแล้ว มันมีเหตุผลอะไรที่จะต้องล่าถอย?
ฉับพลัน!
อาณาเขตดาบปะทุพลังขึ้นมาอีกครั้ง!
เจตจำนงดาบทะยานสู่ท้องฟ้า!
ดาบดาวตกเก้าฉื่อในมือของเขาหมุนวนด้วยเจตจำนงดาบสูงสุด ในขณะนี้!
เย่ชิวไป่ก้าวไปข้างหน้า!
เขาจับด้ามดาบด้วยมือทั้งสองข้าง!
แล้วฟันดาบไปที่เหรินหยินไห่!
หนึ่งฝ่ามือและหนึ่งดาบ…
ลมพัดแรงทะยานผ่านพื้นผิวปฐพี!
เจตจำนงดาบทะยานตรงขึ้นสู่ท้องฟ้า!
การโจมตีของชายทั้งสองปะทะกันโดยตรงในขณะนี้
แต่ทว่า…
ในเวลานี้ สีหน้าของเหรินหยินไห่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน!
เมื่อดาบปะทะเข้ากับฝ่ามือ
ไม่เพียงแต่เขาล้มเหลวที่จะหยุดยั้งมันเท่านั้น แต่เขายังถูกเฉือน ทันทีด้วยเจตจำนงดาบอันคมกริบ!
เขาต้องการล่าถอย!
แต่ทว่า…
ร่างของเย่ฉิวไป่เป็นเหมือนเงาของเริ่นหยินไห่ คอยติดตามเขา อย่างใกล้ชิด!
เขาฟันดาบออกมาอีกครั้ง!
เหรินหยินไห่กัดฟันกรอด
มือของเขากำเป็นหมัดทันที
หลังจากนั้น พายุหมัดก็ระเบิดออกมา!
มันสร้างกำแพงลมที่แข็งแกร่ง!
เพื่อต่อต้านดาบของเย่ชิวไป่!
แต่ถึงอย่างนั้น…
ภายใต้ดาบของเย่ชิวไป่!
ซื่อเจ๋ไท่จู(ดาบสี่สมบูรณ์ผสานไท่จู) ระเบิดออกมา!
เพียงชั่วพริบตา กำแพงลมอันแข็งแกร่งก็พังทลายลงในทันที!
ผู้นำตระกูลหยางมองดูฉากนี้ด้วยสีหน้าน่าเกลียดอย่างยิ่ง
เหรินหยินไห่เสียเปรียบงั้นเหรอ?
เขาถูกกดดันและโดนทุบตีโดยนักดาบครึ่งก้าวภวังค์เทพงั้น เหรอ?
คุณชายใหญ่หยางฮงก็มีสีหน้าหนักใจเช่นกัน
เขานึกถึงสิ่งที่เย่ชิวไป่กล่าวกับเขาบนเวทีก่อนหน้านี้
เมื่อก่อนข้าแค่คิดว่ามันแค่คำพูดไร้สาระ
แต่ตอนนี้ดูเหมือนเขาจะเป็นผู้แข็งแกร่งที่จะทำมันจริงๆ!
ด้วยความแข็งแกร่งเช่นนี้
มันไม่ยากที่จะสังหารเขาใช่ไหม?
ตระกูลคังพบสัตว์ประหลาดเช่นนี้จากที่ไหน?
ผู้ฝึกฝนดาบที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ปรากฏตัวในเมืองชิงไห่ได้ ยังไง?
เหรินหยินไห่มองไปที่ดาบดาวตกด้วยสีหน้าตกตะลึงและตะโกน ออกมาอย่างไม่เต็มใจ!
เขาจะถูกผู้ฝึกฝนดาบขอบเขตครึ่งก้าวภวังค์เทพโค่นล้มได้ อย่างไร!
แต่วันนี้เหรินหยินไห่ไม่สามารถสู้เย่ชิวไป่ได้ เรื่องนี้คือเรืองจริง!
เมื่อเย่ชิวไป่ฟันออกมาด้วยกระบวนท่าเดียว!
แขนของเหรินหยินไห่ถูกตัดออกโดยตรง!
ขณะเดียวกันเขาก็กรีดร้องและบินถอยไปด้านหลัง!
เขาบินตรงออกจากเวทีการประลอง!
ทุกคนมองดูเย่ชิวไป่ด้วยสีหน้าหวาดกลัว!
เขาชนะแล้วงั้นเหรอ?
เขาข้ามขอบเขตอันกว้างใหญ่
นี่คือสิ่งที่คนธรรมดาทำได้?
แน่นอนว่า คฤหาสน์เจ้าเมืองก็ประหลาดใจมากเช่นกัน
ประหลาดใจจนผู้ตัดสินลืมประกาศผล
มันเป็นคำเตือนของเย่ชิวไป่ที่ทำให้ผู้ตัดสินรู้สึกตัว เขาจึงกล่าว ด้วยสีหน้าซับซ้อนว่า “ในรอบที่สาม ตระกูลคังการประลอง”
แพ้หนึ่งครั้งและชนะสองครั้ง!
ตระกูลคังชนะตระกูลหยางแล้วจริงๆ!
และทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณเย่ชิวไป่!
นักดาบที่เหมือนสัตว์ประหลาดผู้นี้!
ผู้นำตระกูลหยางแค่นเสียงอย่างเย็นชา “ไปกันเถอะ!”
ทันใดนั้น เขาหันหลังกลับด้วยความโกรธและจากไปพร้อมกับ ผู้คนตระกูลหยางทั้งหมด!
ทันใดนั้นเอง…
ในเวลานี้เย่ชิวไป่กล่าวออกมาว่า “หยางฮง เจ้าไม่อยากลองดูงั้น เหรอ?”
หยางฮงหยุดกะทันหันและเขามีสีหน้าอับอายมาก
ทันใดนั้น เขาหันกลับมาและประสานมือกล่าวว่า “ข้าไม่ใช่คู่ ต่อสู้ของเจ้า”
คำพูดเหมือนออกมาจากปากอย่างง่ายดาย
อย่างไรก็ตาม หลังจากกล่าวสิ่งนี้ ใบหน้าของหยางฮงก็ซีดลง
ออร่าปราณไม่มั่นคงอย่างยิ่ง
เห็นได้ชัดว่าคำกล่าวนี้ มันจะกลายเป็นปีศาจในใจของเขา…
ผู้นำตระกูลหยางหยุดโดยไม่หันกลับมาและกล่าวว่า “หนุ่มน้อย การเป็นคนหนุ่มและมีพลังเป็นเรื่องที่ดี แต่ถ้าเจ้าโอหังมากเกินไป เจ้า จะถูกสังหารอย่างแน่นอน!”
เห็นได้ชัดว่านี่คือคำขู่!
เย่ซิ่วไป่กล่าวอย่างเฉยเมยว่า “รีบไปเถอะ พวกเขากำลังรอเจ้า อยู่”
ผู้นำตระกูลหยางพยักหน้า เขาหันมามองดูเย่ชิวไป่อย่างลึกซึ้ง จากนั้นจึงพาผู้คนออกไปจากสถานที่นี้
หลังจากนั้น…
คังหยาวก้าวไปข้างหน้าและกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ขอบคุณมาก เสี่ยวเย่ ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า ข้าเกรงว่าตระกูลคังคงจะถูกกำจัดออก จากเมืองชิงไห่โดยสิ้นเชิง!”
เย่ชิวไป่ยิ้มและกล่าวว่า “มันเป็นเพียงการทดแทนบุณคุณ เท่านั้น”
คังหยาวพยักหน้าด้วยความชื่นชมในดวงตาของเขา เขาจึง ตัดสินใจพูดว่า…
“จริงๆ แล้วพื้นที่ทะเลของตระกูลคังไม่ได้อุดมไปด้วยทรัพยากร มากนัก แต่กลับมีวัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่รู้จักอยู่ในนั้น…”
YOU MAY ALSO LIKE
