โทษที! ศิษย์ข้าคือมหาเทพ - บทที่ 497 เสี่ยวเฮยผู้บ้าระห ่า
จากน ้าตกที่ไหลมาจากท้องฟ้า
น ้าตกสายนี้กว้างใหญ่มาก ราวกับมันบดบังทุกเส้นทางเบื้อง หน้าทั้งหมด
สายน ้าที่ตกลงมาส่งเสียงดังกึกก้องราวกับเสียงฟ้าร้อง ราวกับว่า อุกกาบาตตกลงมากระทบผิวน ้า ทำให้เกิดน ้ากระเซ็นสูงหลายจั้ง
และบางครั้งเรายังเห็นมีชาวบ้านที่กลายร่างเป็นวานรยักษ์ตกลง ไปในน ้า
ทันใดนั้น ชาวบ้านคนหนึ่งที่เพิ่งตกลงไปในน ้าก็กลับขึ้นมาที่ฝั่ง เขาเดินมาหาเสี่ยวเฮยแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า
“ผ่านด่านของหัวหน้าหมู่บ้านแล้วใช่ไหม? เจ้าคือบุคคลแรกที่
ไม่ใช่คนในหมู่บ้านนี้ที่สามารถเข้ามาฝึกฝนในหมู่บ้านเซียนหยวน ได้”
“ข้าอยากเห็นเหมือนกันว่า เจ้าจะทนอยู่ได้นานแค่ไหนในครั้ง แรก?”
สำหรับวานรยักษ์ในหมู่บ้านเซียนหยวน
จริงๆ แล้วเสี่ยวเฮยค่อนข้างมีความรู้สึกที่ดีต่อพวกเขา
พวกเขาไม่เหมือนสัตว์อสูรที่ยังไม่เปิดสติปัญญา ที่รู้จักเพียงแต่ สังหารและทำลายล้างเท่านั้น
หลักการของพวกเขาในหมู่บ้านเซียนหยวนนี้เรียบง่ายมาก
พวกเขามักจะช่วยเหลือเสี่ยวเฮยในฐานะคนนอกอีกด้วย…
เสี่ยวเฮยเกาศีรษะอย่างเขินอาย แล้วถามด้วยรอยยิ้มว่า
“พี่หยวนฮั่น คนที่อยู่ได้นานที่สุดคือนานแค่ไหน?”
หยวนฮั่นยิ้มแล้วตอบว่า….
“คนที่เข้าไปครั้งแรกแล้วอยู่ได้นานที่สุดคือ…หยวนซู เขาอยู่ได้ นานหนึ่งก้านธูป”
“แต่เจ้าก็ไม่ต้องตั้งความหวังสูงเกินมากไป หยวนซูสืบทอด สายเลือดของวานรยักษ์มาอย่างสมบูรณ์แบบ พรสวรรค์ของเขาน่า กลัวมาก หากเจ้าสามารถอยู่ได้ครึ่งก้านธูป เจ้าก็ถือว่ายอดเยี่ยม แล้ว”
“ข้าจะทำให้ดีที่สุด”
พูดจบเสี่ยวเฮยก็กระโดดเข้าไปทันที
เขากระโจนเข้าไปในน ้าตก
หัวหน้าหมู่บ้านมองดูเหตุการณ์นี้และถามว่า “เจ้าคิดว่าเขาจะ ทนอยู่ได้นานแค่ไหน?”
หยวนฮั่นนิ่งคิดอยู่ชั่วครู่ แล้วตอบว่า “ร่างกายของเขาแข็งแกร่ง มาก แต่เมื่อเทียบกับเผ่าวานรปีศาจของเราแล้ว เขาก็ยังด้อยกว่าอยู่ บ้าง คาดว่าคงจะอยู่ได้ประมาณสามลมหายใจ”
“หัวหน้าหมู่บ้านกลับส่ายหน้า และหัวเราะกล่าวว่า “ข้าคิดว่าเขา สามารถทำลายสถิติของหยวนซู่ได้”
ได้ยินดังนั้น ใบหน้าของหยวนฮั่นก็ตกใจ
อย่างไรก็ตาม หลังจากคิดดูแล้ว หยวนฮั่นก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า “หัวหน้าหมู่บ้าน ทำไมท่านถึงสนใจคนนอกผู้นี้มากขนาดนี้ และท่าน ยังประเมินเขาสูงมากอีกนี้ด้วย”
ต้องรู้ก่อนว่า…
การสืบทอดสายเลือดวานรปีศาจอย่างสมบูรณ์นั้นยากยิ่งกว่า ขึ้นสวรรค์
ทั้งหมู่บ้านก็มีเพียงหัวหน้าหมู่บ้านและหยวนซูเท่านั้นที่สามารถ บรรลุสิ่งนี้ได้
หัวหน้าหมู่บ้านหัวเราะและพูดประโยคที่ทำให้ผู้คนรู้สึกแปลกๆ ว่า
“เพราะ…เขาไม่ได้อยู่ในสถานที่แห่งนี้”
……
หนัก!
มันเหมือนกับว่าท้องฟ้าตกลงมาที่เสี่ยวเฮย!
นี่คือความรู้สึกที่เสี่ยวเฮยมีในวินาทีแรกที่เขาก้าวเข้าไปใน น ้าตก!
ชั่วพริบตาเดียว น ้าตกที่ไหลลงมาจากท้องฟ้าก็ตกลงมาบนร่าง ของเสี่ยวเฮย!
พลังน ้าจากน ้าตกที่ไหลลงมาอย่างแรงกล้า ทำให้ร่างของเสี่ยว เฮยต้องโค้งลงจนหน้าแทบจะชิดพื้น!
พลังนั้นไม่ได้มาจากแค่น ้าหนักของน ้าที่ตกลงมาจากความสูง หลายหมื่นจั้งเท่านั้น
แต่มันมีสนามแม่เหล็กแรงโน้มถ่วงอยู่ที่นี่ด้วย!
สนามแม่เหล็กแรงโน้มถ่วงนี้ มันทำให้น ้าตกที่หนักอยู่แล้ว หนัก ยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า!
ไม่น่าแปลกใจเลย…
ที่จะมีวานรปีศาจที่มีร่างกายแข็งแกร่งอย่างมากตกลงมาที่นี่
ไม่น่าแปลกใจแม้แต่น้อย…
หยวนฮั่นบอกว่าเขาไม่สามารถทนต่อเวลาได้นานกว่าครึ่งก้าน ธูป
ถ้าเป็นแค่ผู้ฝึกตนทั่วไป พวกเขาคงจะทนได้ไม่เกินเสี้ยวอึดใจ
แต่ทว่า…
เสี่ยวเฮยไม่ใช่คนธรรมดา
สิ่งที่เขาแบกรับไว้บนบ่านั้นหนักกว่าสิ่งเหล่านี้หลายพันเท่า หลายหมื่นเท่า
หากเขาไม่รีบเพิ่มความแข็งแกร่งของตนเอง ไม่เพียงแต่ตนเอง จะต้องตายเท่านั้น แต่เขาอาจทำให้ศิษย์พี่และศิษย์น้องต้องเดือดร้อน ตามมาด้วย
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้แล้ว
เสี่ยวเฮยก็ตะโกนร้องออกมาด้วยความโกรธ
บนพื้นผิวร่างกายของเขา ปรากฏแถบเส้นออกมาสี่แถบ
กายมารนิรันดร์ในตอนนี้ มันระเบิดออกมาอย่างสมบูรณ์
มันทำให้เสี่ยวเฮยยืดตัวขึ้นได้เล็กน้อยทันที
ที่สำคัญ….
ในตอนนี้ บนหลังมือของเสี่ยวเฮย มันปรากฏแถบเส้นที่ห้าขึ้นมา อย่างรางเลือน!
ขั้นที่ห้าของกายมารนิรันดร์คือ…แรงโน้มถ่วง!
และสนามแม่เหล็กแรงโน้มถ่วงที่นี่ มันก็เป็นสถานที่ที่สมบูรณ์ แบบสำหรับการฝึกฝนกายมารนิรันดร์พอดี!
หลังจากที่เสี่ยวเฮยยืดตัวขึ้น
เขากัดฟันจนเส้นเลือดปูดโปนทั่วร่างกายของเขา
เส้นเลือดเหมือนกับงูตัวเล็กๆ ที่กำลังเลื้อยไปมาอย่างน่ากลัวบน ผิวหนัง
เขาก้าวไปข้างหน้า
และนี่เป็นเพียงก้าวเล็กๆ เท่านั้น
แต่น ้าตกที่ตกลงมาบนตัวเขากลับหนักขึ้นมากกว่าเดิม
เพียงแค่ก้าวเดียว มันมีพลังเพิ่มขึ้นมากขนาดนี้เลยเหรอ?
เสี่ยวเฮยมองตรงไปข้างหน้า มองไปยังน ้าตกที่ทอดยาวสุดลูกหู ลูกตา ใบหน้าของเขาเผยให้เห็นรอยยิ้ม แววตาของเขากลับเต็มไป ด้วยความมุ่งมั่นที่จะไม่ยอมแพ้!
ถ้าเขาล้มลงที่นี่
แล้วยังจะต้องพูดถึงการตามหาเศษความทรงจำอีกเหรอ?
เขายืดอกขึ้น ราวกับหอกยาวที่แทงทะลุไปยังท้องฟ้า
เขาก้าวไปข้างหน้าอีกครั้ง!
เมื่อหัวหน้าหมู่บ้านและหยวนฮั่นเห็นฉากนี้
“โอ้? เขาปรับตัวเข้ากับน ้าหนักได้รวดเร็วขนาดนี้แล้วงั้นเหรอ?”
หยวนฮั่นรู้สึกประหลาดใจ
อย่างที่รู้กันดีว่า ในครั้งแรก เขาก็ใช้เวลาหลายลมหายใจกว่าจะ ปรับตัวเข้ากับน ้าหนักและก้าวต่อไปได้
หัวหน้าหมู่บ้านยิ้มแล้วกล่าวว่า “ถ้าทำไม่ได้ถึงขนาดนี้ เขาก็คง ไม่มีสิทธิ์นั่งอยู่บนบัลลังก์หรอก…”
แน่นอนว่า ประโยคสุดท้ายนี้หยวนฮั่นไม่ได้ยิน
ในตอนนี้ เสี่ยวเฮยกัดฟันแน่น…
น ้าที่ตกลงมาบนหลังเสี่ยวเฮยทำให้เกิดเสียงดังก้องกังวาน
ขณะนี้…
ในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที ด้านหลังของเสี่ยวเฮยก็กลายเป็นเนื้อและ เลือด!
แม้แต่กระดูกก็ยังมองเห็นได้อย่างชัดเจน
แต่ทว่า…
สิ่งนี้ไม่ได้ทำให้เสี่ยวเฮยยอมแพ้
เมื่อเขาเดินหน้าต่อไปเรื่อยๆ
น ้าหนักบนตัวก็ยิ่งหนักมากขึ้น
เส้นแถบที่ห้าบนแขนของเสี่ยวเฮยก็เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เช่นกัน
ในเวลาเดียวกันนี้ ปราณมารก็เริ่มพลุ่งพล่านในร่างกายของ เสี่ยวเฮย
มันกำลังซ่อมแซมร่างกายของเสี่ยวเฮยที่บาดเจ็บสาหัส
เวลาครึ่งก้านธูปผ่านไปแล้ว
ใบหน้าของหยวนฮั่นแข็งทื่อ
ไม่น่าเชื่อ เขาทนมาครึ่งก้านธูปแล้ว?
ถึงแม้ความเร็วในการเคลื่อนที่ของเขาช้ามากก็ตาม
แต่มันไม่เหมือนกับคนที่เพิ่งเข้ามาเป็นครั้งแรกเลย
อย่างไรก็ตาม ถ้าเสี่ยวเฮยใช้ร่างมายาเทพมารจุติ เขาอาจจะ เคลื่อนที่ได้เร็วมากขึ้น
แต่มันก็จะสูญเสียความหมายในการบ่มเพาะร่างกาย
เขายังก้าวต่อไป…
ในตอนนี้ เขาเริ่มเห็นวานรปีศาจมากมายอยู่รอบๆ
ยังมีวานรปีศาจตัวอื่นๆ ที่อยู่ระหว่างการบ่มเพาะร่างกายใต้ น ้าตก พวกเขาต่างก็มองมาที่เสี่ยวเฮย ผู้เป็นคนต่างถิ่นผู้นี้อย่างไม่ เชื่อสายตา
เสี่ยวเฮยก้าวต่อไปทีละก้าว…
ตอนนี้ เสี่ยวเฮยสามารถทนต่อแรงกดดันได้เป็นเวลาหนึ่งก้าน ธูปแล้ว!
ในเวลาเดียวกัน เส้นแถบที่ห้าบนแขนของเสี่ยวเฮยก็ปรากฏขึ้น อย่างสมบูรณ์
ทันใดนั้น ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาจากข้างๆ หมู่บ้าน
“น่าสนใจ…”
หัวหน้าหมู่บ้านยิ้มและพูดว่า “หยวนซู เจ้าถูกแซงหน้าแล้ว”
หยวนซูยิ้มและกลาวว่า “นี่เป็นเรื่องดี แบบนี้ข้าจะได้มีแรงจูงใจ มากขึ้น”
“ถ้าข้ามีคู่แข่งที่จะเอาชนะ การฝึกฝนมันก็จะไม่น่าเบื่อ”
เวลาผ่านไปธูปสองดอก…
ตอนนี้ แม้แต่วานรปีศาจที่กำลังฝึกฝนอยู่ก็หันมามองเสี่ยวเฮย
บางคนตกตะลึง
บางคนชื่นชม
แม้เขาจะไม่ใช่วานรปีศาจ แต่เขาก็สามารถเอาชนะหยวนซู่ได้ ขนาดนี้
พรสวรรค์ในการบ่มเพาะร่างกายของคนผู้นี้ช่างน่าทึ่งยิ่งนัก
ทันใดนั้น หัวหน้าหมู่บ้านก็กล่าวขึ้นมาว่า “เสี่ยวเฮยพอได้แล้ว ถ้าเจ้ายังฝืนต่อไป ร่างกายของเจ้าจะได้รับความเสียหายที่ไม่ สามารถแก้ไขได้”
เมื่อได้ยินที่หัวหน้าหมู่บ้านพูด แต่เสี่ยวเฮยกลับยิ้มออกมา
ความเร็วในการซ่อมแซมร่างกายด้วยปราณมารนั้น มันช้ากว่า ความเร็วที่ร่างกายได้รับความเสียหายไปมาก
แต่ถึงอย่างนั้น แววตาของเสี่ยวเฮยก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะ ต่อสู้มากขึ้น
“มันยังไม่พอ!”
“สมองข้าไม่ดีนัก ข้าไม่สามารถคิดกลยุทธ์หรือแบ่งเบาความ ทุกข์ยากให้กับศิษย์พี่ศิษย์น้องและท่านอาจารย์ได้”
“สิ่งที่ข้าทำได้ก็คือ ปกป้องพวกเขาด้วยร่างกายนี้ เมื่อเกิด ปัญหาขึ้นมา”
เพราะเหตุผลนี้…
เสี่ยวเฮยจึงต้องฝึกฝนอย่างหนัก เพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งให้มาก ยิ่งขึ้น!
YOU MAY ALSO LIKE
