โทษที! ศิษย์ข้าคือมหาเทพ - บทที่ 83 หญิงสาว ณ เชิงเขา

หยุนจิงตระหนักรู้
เมื่อเขาได้ยินคำกล่าวของ หลู่ชางเฉิน เขาก็ละทิ้งหยานเจี้ยน
(ในดวงตาข้ามีดาบ)
แล้วรู้สึกถึงดาบด้วยหัวใจของเจ้า
และวิธีการนี้ไม่มีอะไรมากไปกว่าการทำลายแล้วสร้างใหม่!
เมื่อมองดูฉากนี้ หลู่ชางเฉิงอดไม่ได้ที่จะกล่าวไม่ออกชั่วขณะ
ข้าแค่ลองถามเจ้า!
ข้านึกบางอย่างได้
ปากข้าแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?
หยุนจิงเปิดตาของเขาในขณะนี้ และดวงตาของเขาชัดเจน
ทันใดนั้น เขาก็เดินไปข้างหน้าด้วยใบหน้าที่จริงจัง และกล่าวกับ
หลู่ชางเชิงด้วยความเคารพ: “ขอบคุณท่านมาก ท่านผู้อาวุโส!”
รู้อะไรไหม เขาหยุดนิ่งในการฝึกนี้มาเป็นเวลานานโดยไม่ทราบ
สาเหตุ
ตอนนี้ ภายใต้การแนะนำของหลู่ชางเฉิน ทำให้เขาพัฒนา มัน
เป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจอย่างมาก!

ในเวลาเดียวกัน หยุนจิงก็เคารพหลู่ชางเฉิงมากขึ้นในใจ
ประโยคนี้ทำให้หยุนจิงคิดบางสิ่งขึ้นมาได้
ความเข้าใจและความแข็งแกร่งของดาบ เขาจะแข็งแกร่ง
เพียงใด!
ตามที่คาดไว้ของผู้ที่สอนศิษย์อัจฉริยะอย่างเย่ ชิวไป่!
เมื่อมองไปที่ดวงตาของหยุนจิง ที่ชื่นชมมากขึ้นเรื่อยๆ หลู่ชาง
เฉินก็ดูสับสน?
เกิดอะไรขึ้นกับสิ่งนี้?
“เอาล่ะ ในเมื่อเป้าหมายสำเร็จแล้ว ข้าไปก่อนนะ”
หลู่ชางเฉิงยังคงต้องการกลับไปนอนอีกสักพัก!
ที่นี่ไม่มีเตียง และไม่มีอาหาร หรือไม่มีอะไรเลย
ข้าไม่ชินกับการนอนที่อื่น!
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หยุนจิงรีบกล่าวว่า: “แล้วพบกัน ท่านผู้อาวุโส”
“ส่งเท่านี้พอ”
หลังจากกล่าว หลู่ชางเฉิน ก็หายตัวไป!
ออกจากดินแดนทางเหนือ

เมื่อมองไปที่ด้านหลังของ หลู่ชางเฉิน ที่จากไป หยุนจิงอดไม่ได้
ที่จะถอนหายใจ “ไม่น่าแปลกใจเลยที่เย่ ชิวไป่ปฏิเสธข้าตั้งแต่ครั้ง
แรก…”
หลังจากกล่าวจบ หยุนจิงก็เดินไปที่ตำหนักหลักสำนักชางเต๋า
แดนเหนือ ซึ่งเจ้าสำนักอยู่ที่นี่
หวู่เต๋อฉีผงะเมื่อเห็นหยุนจิง
“ผู้อาวุโสหยุน ทำไมท่านมาที่นี่?”
โดยทั่วไป หยุนจิงจะไม่มาที่นี่ เพราะในใจเขามีเพียงดาบเท่านั้น
เขาไม่สนใจในสิ่งต่างๆ อย่างการจัดการในสำนัก
เมื่อ หยุนจิงมองไปที่หวู่เต๋อฉี เขาเตือนว่า: “ในอนาคต เมื่อ เย่
ชิวไป่ มีบางอย่างที่ต้องทำ เราต้องช่วยเขาอย่างถึงที่สุด!”
หวู่เต๋อฉีตกตะลึงไปชั่วขณะ “เย่ ชิวไป่? ทำไมท่านถึงสนใจเด็ก
คนนี้นัก”
ในสายตาของหวู่เต๋อฉี
เย่ ชิวไป่ ไม่มีอะไรมากไปกว่าชายหนุ่มที่มีพรสวรรค์พิเศษ
ถ้าอยู่ในขอบเขตความสามารถ หวู่เต๋อฉีไม่รังเกียจที่จะ
ช่วยเหลือเล็กน้อย
ที่สุดแล้ว มันดีสำหรับพวกเขา ที่จะเป็นเพื่อนกับชายหนุ่มที่มี
ความสามารถเช่นนี้

อย่างไรก็ตาม น ้าเสียงในคำกล่าวของหยุนจิง มีความหมายว่า
เจ้าต้องช่วยทุกอย่าง ถ้าไม่ช่วย ข้าจะจัดการเจ้า!
สิ่งนี้ทำให้หวู่เต๋อฉีงงเล็กน้อย
หยุนจิงกล่าวเบา ๆ : “อย่ากังวลกับมันนัก เจ้าแค่ต้องจำไว้ ช่วย
เย่ ชิวไป่ แล้วสำนักชางเต๋าของเราจะมีโชคลาภ!”
หลังจากกล่าว หยุนจิงก็จากไป
ดวงตาของหวู่เต๋อฉีจริงจังหลังจากฟัง
แม้ว่าเขาจะไม่รู้เหตุผล แต่หวู่เต๋อฉีก็ยังคงเชื่อคำกล่าวของหยุน
จิงอย่างแน่วแน่
ผ่านไปอีกครึ่งเดือน
อันดับของ เย่ ชิวไป่ ในขัดเกลาร้อยขั้น เพิ่มขึ้นอีกครั้ง!
เขามาถึงอันดับที่ 5 ด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ!
ในขณะนี้ เย่ ชิวไป่ สามารถท้าทายสัตว์อสูร ขอบเขตก้าวข้าม
แดนหยวน บนชั้นที่ 40 ได้แล้ว!
แม้ว่าจะเป็นเพียงขั้นต้นของขอบเขตก้าวข้ามแดนหยวน!
แต่ต้องรู้ว่า เย่ ชิวไป่ อยู่ที่ขั้นกลางของขอบเขตมหาสมุทร
ปราณ เท่านั้นในตอนนี้!
หากต้องการเข้าสู่ชั้นที่ 41 ต้องท้าทายผู้อาวุโสที่ดูแลถ ้า

เย่ ชิวไป่ ยังไม่รีบร้อน แต่เดินออกจากสนามฝึกฝน
เขาจำเป็นต้องย่อยสิ่งที่เขาได้รับในวันนี้
บางสิ่งไม่ามารถเร่งรัดได้
เช่นเดียวกับขอบเขตบ่มเพาะ เย่ ชิวไป่สามารถบรรลุไปสู่ขั้น
ปลายของ ขอบเขตมหาสมุทรปราณได้ตลอดเวลา แต่เขายับยั้งมัน
ไว้!
เขาต้องการสร้างรากฐานเต๋าให้มั่นคงมากขึ้น!
ด้วยวิธีนี้เท่านั้นที่เขาจะไปขึ้นไปสู่จุดสูงสุดได้!
“ข้าไม่รู้ว่าคะแนนสำนักปัจจุบันของข้าจะเพียงพอที่จะเข้าสู่ภูเขา
เฉียวเต๋าซาน(ภูเขาแสวงหาเต๋า)ได้หรือไม่…”
เย่ ชิวไป่ ตอนนี้มี 1230 คะแนน
รวมถึงรางวัลอันดับ และรางวัลสำหรับการฆ่าสัตว์อสูร
เขาต้องการเข้าไปในภูเขาเฉียวเต๋าซาน(ภูเขาแสวงหาเต๋า) เพื่อ
รวบรวมความเข้าใจของเขา
ภายใต้การแนะนำ เย่ ชิวไป่มาถึงป่าแห่งหนึ่ง
ว่ากันว่าที่ปลายสุดของป่าคือภูเขาเฉียวเต๋าซาน!
และในป่าเต็มไปด้วยหมอก
ข้ามองไม่เห็นนิ้วของข้า!

เย่ ชิวไป่ เดินตามเส้นทางและเดินไปข้างหน้า
ค่อยๆเดินไปช้าๆ.
หมอกข้างหน้าเริ่มจางลงเรื่อยๆ
เขาลานเล็กๆอยู่ด้านหน้า
ขณะที่ เย่ ชิวไป่ เดินไปข้างหน้า มันก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นต่อหน้า
เขา
และด้านหลังลานมีภูเขา!
แม้ว่าภูเขาจะดูไม่มีอะไรพิเศษ
แต่ถ้าตั้งใจรับรู้ จะรู้สึกได้ถึงกระแสปราณเต๋าที่ไม่ชัดเจนและ
คลุมเครือ!
เห็นได้ชัดว่านั่นคือภูเขาเฉียวเต๋าซาน(ภูเขาแสวงหาเต๋า)!
แต่ที่ด้านล่างของภูเขาเฉียวเต๋าซาน มีลานเล็กๆและสนามหญ้า
อยู่ ?
หรือจะมีผู้ใดอาศัยที่แห่งนี้?
เย่ ชิวไป่ส่ายหัวไม่สนใจ และเดินไปที่ภูเขาเฉียวเต๋าซาน
ระหว่างลานเล็ก ๆ และภูเขาเฉียวเต๋าซาน มีลำธารเล็กๆกั้นอยู่
น ้าไหลใสมาก
เมื่อ เย่ ชิวไป่ ต้องการกระโดดข้าม

เขาเห็นหญิงสาวผมขาวอยู่ไม่ไกล
ใบหน้าของหญิงสาวดูงดงามแต่ซีดขาว
ดวงตาที่ชัดเจนและสดใส คิ้วโก่งแบบกิ่งหลิว
ขนตายาวสั่นระริกเล็กน้อย ผิวสวยใสไร้ที่ติเผยให้เห็นสีชมพู
อ่อน และริมฝีปากนางก็บอบบางราวกับกลีบกุหลาบ
อย่างไรก็ตาม มีหมอกน ้าแข็งปกคลุมรอบตัวหญิงสาว
เมื่อเท้าหยกของหญิงสาวแตะน ้าเบาๆ สายน ้าก็กลายเป็นน ้าแข็ง
ทันที!
สิ่งนี้ทำให้ เย่ ชิวไป่ รู้สึกสงสัยเล็กน้อย
เขาค่อยๆเดินเข้าไปหา
ร่างกายแบบไหนที่สามารถทำสิ่งนี้ได้?
หญิงสาวผมขาวพบเย่ ชิวไป่เดินเข้ามาหา จึงกล่าวเบาๆ ว่า
“อย่าเข้ามา มิฉะนั้นเจ้าจะตกอยู่ในอันตราย!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เย่ ชิวไป่ ก็ผงะ
อันตราย?
จะมีอันตรายอะไร?
เห็นได้ชัดว่าหญิงสาวผมขาวเห็นความสงสัยของเย่ ชิวไป่ ด้วย
ความขมขื่นเล็กน้อยบนใบหน้าของนาง นางกล่าวว่า: “เป็นเพราะ

ร่างกายของข้า ผู้คนและสิ่งต่างๆ ที่อยู่ใกล้ข้าจะถูกแช่แข็งเป็นน ้าแข็ง
ทันที ทำให้พลังชีวิตของพวกเขาลดลง”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เย่ ชิวไป่ ก็ตกใจเล็กน้อย
นี่มันร่างกายแบบไหนกันถึงได้มีอำนาจเช่นนี้?
อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นความโศกเศร้าที่ไม่สามารถบรรยายได้
ระหว่างคิ้วของหญิงสาวผมขาว เขาอดไม่ได้ที่จะกล่าวว่า: “ถ้าอย่าง
นั้นเจ้าต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวใช่ไหม?”
จบคำกล่าวนี้
เย่ ชิวไป่ตกใจในตนเองมาก
ถ้าเป็นปกติ เขาคงไม่สนใจหญิงสาวที่เขาไม่รู้จัก นับประสาอะไร
กับคำกล่าวเช่นนี้
แต่หญิงสาวผมขาวผู้นี้แตกต่างออกไป
ดูเหมือนว่ามีบางอย่างในตัวนางที่ดึงดูดเขา!
หรือจะเป็นความเหงา?
หลังจากฟังสิ่งที่ เย่ ชิวไป่ กล่าว
หญิงสาวผมขาวชะงักไปครู่หนึ่ง ลูบผมยาวของนางที่ข้างหู “ข้า
ชินแล้วล่ะ”
“แล้วเจ้าไปทำอะไรที่ริมแม่น ้า”

หญิงสาวผมขาวมองไปที่ผิวน ้าที่กลายเป็นน ้าแข็งเพราะตัวเธอ
เอง และมีปลาตัวเล็ก ๆ อยู่ที่ผิวน ้า
หน้าแดงด้วยความเขินอายเล็กน้อย เขาชี้ไปที่ปลาตัวเล็กแช่
แข็งแล้วกล่าวว่า “ข้า… ข้าแค่อยากกินปลาย่าง”
“อย่างไรก็ตาม ด้วยปราณร่างกายของข้า ทำให้ข้าไม่สามารถ
จุดไฟได้”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เย่ ชิวไป่ ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ
“เจ้า…เจ้าหัวเราะอะไร”
เย่ ชิวไป่ ส่ายหัวและเดินไป
“นี่ อย่าเข้ามานะ เจ้าจะตายเอานะ!”
เย่ ชิวไป่ ยิ้มและกล่าวว่า: “ข้าแค่ลองดู ถ้าไม่ได้ผล ข้าจะถอย
กลับไป”
หลังจากกล่าวจบ เย่ ชิวไป่ก็เดินไปหาหญิงสาวผมขาวทีละก้าว
ค่อยๆ เดินเข้าไปในหมอกน ้าแข็ง!
และในเวลานี้ ร่างกายทั้งหมดของ เย่ ชิวไป่ ก็มีความรู้สึกถึง
เจตจำนงแห่งชีวิตที่ไม่มีที่สิ้นสุดโดยไม่คาดคิด
ปราณห่อหุ้มเขาไว้!
กำจัดหมอกน ้าแข็งนั่นออกไป!

มันคือ ตำราดาบไท่จิง!