โลกนับล้านจักรวาลไม่สิ้นสุด - ตอนที่ #15 : ตราบาปแห่งสายเลือด
ท่ามกลางซากปรักหักพังของทวีปที่แตกสลายไปกว่าครึ่ง ร่างของจอมมารพฤกษา—ลิน—ยืนตระหง่านอยู่บนยอดเขาที่ปกคลุมด้วยเถาวัลย์สีดำทมิฬ เธอไม่ได้มีแววตาของมนุษย์อีกต่อไป แสงสีทองรอบตัวเธอกลายเป็นรัศมีแห่งการทำลายล้างที่เผาผลาญทุกสิ่งในระยะพันไมล์ให้กลายเป็นปุ๋ยเลือด
แต่ท่ามกลางพายุแห่งความแค้น มีเพียงจุดเดียวที่พฤกษาปิศาจไม่กล้าล่วงเกิน… คือร่างของน้องชายตัวน้อยที่นั่งร้องไห้อยู่ข้างศพของแม่ ลินในสภาวะที่ไร้สติสัมปชัญญะได้ทิ้ง “กุญแจ” ดอกสุดท้ายไว้ให้โลกใบนี้โดยที่เธอไม่รู้ตัว พลังงานส่วนหนึ่งที่บริสุทธิ์ที่สุดจากมิติพฤกษาได้ไหลเข้าสู่ร่างของเด็กชายในจังหวะที่พี่สาวของเขาเสียสติ มันคือพลังแห่งการ “กอบกู้” ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อยับยั้งการ “ทำลาย”
การหยิบยื่นโชคชะตาจากเงามืด
ขณะที่ลินกำลังขยายรากไม้ไปสู่ทวีปที่เหลือ เฮลิคอปเตอร์สีดำสนิทขององค์กร “อิกดราซิล” ก็ร่อนลงสู่พื้นดินอย่างเงียบเชียบ ชายชราคนเดิมก้าวลงมามองดูเด็กน้อยที่รอดชีวิตเพียงหนึ่งเดียวท่ามกลางนรกสีเขียว
“เด็กคนนี้… คืออาวุธเพียงชิ้นเดียวที่จะหยุดยั้งพี่สาวของเขาได้” ชายชราพึมพำ แววตาเต็มไปด้วยแผนการที่ซับซ้อน “จงพาเขาไป… ฝึกฝนให้เขากลายเป็นเพชฆาต และรอวันที่กิ่งก้านของเธอยาวจนถึงขีดสุด เราจะส่งเขากลับมาเด็ดหัวใจของจอมมาร”
เด็กชายถูกพรากไปจากซากอารยธรรม ทิ้งไว้เพียงเสียงกรีดร้องของธรรมชาติที่ดังก้องไปทั่วโลก
10 ปีต่อมา: การร่วงโรยของต้นไม้ปิศาจ
โลกกลายเป็นป่าทึบสีดำที่ไร้แสงสว่าง ลินกลายเป็นศูนย์กลางของหายนะเดินได้ที่ทำลายล้างทุกชีวิตที่ขัดขืน จนกระทั่งวันที่เด็กชายคนเดิม—ที่บัดนี้กลายเป็นนักรบหนุ่มในชุดเกราะเทคโนโลยีชีวภาพของอิกดราซิล—ก้าวผ่านม่านหนามเข้ามาหาเธอ
ในมือของเขาไม่ได้มีดาบเหล็ก แต่มีด้ามดาบที่ถักทอจากไม้โอ๊กขาวโบราณ… อาวุธที่สร้างมาเพื่อปลิดชีพพฤกษาโดยเฉพาะ
“พี่ลิน… ผมมารับพี่กลับไปหาแม่แล้ว”
การต่อสู้สุดท้ายกินเวลาเพียงชั่วอึดใจ ไม่มีการปะทะที่รุนแรง มีเพียงการโอบกอดที่เจ็บปวด ดาบไม้แทงทะลุหัวใจของจอมมารพฤกษา พลังแห่งการกอบกู้ในตัวน้องชายดึงเอาความบ้าคลั่งทั้งหมดกลับสู่ความสงบ ร่างของลินค่อยๆ สลายกลายเป็นละอองแสงสีทอง ปกคลุมไปทั่วโลกที่เน่าเปื่อย ชำระล้างมลพิษและคืนชีวิตให้แก่โลกเป็นครั้งสุดท้ายด้วยความตายของเธอเอง
มุมมองจากเบื้องบน…
ในมิติที่ 5 ตัวตนบนบัลลังก์ที่กำลังจะก้าวข้ามสู่จักรวาลใหม่หยุดชะงักลงเล็กน้อย เขามองดูจุดจบของ Seed-A01 ผ่านม่านมิติที่กำลังจะปิดตัวลง
เขามองดูน้องชายที่นั่งกอดเถ้าถ่านของพี่สาว และมองดูโลกที่เริ่มกลับมาเขียวขจีอีกครั้งด้วยความว่างเปล่า
“หึ… ตอนจบที่แสนเศร้าเพื่อการเริ่มต้นที่สวยงามงั้นหรือ?” เขาพึมพำ แววตาสีฟ้าครามสั่นไหวเป็นวินาทีสุดท้าย “น่าเสียดายที่ข้าไม่มีเวลาชื่นชมตอนอวสานของเจ้า… ลิน”
เขาสะบัดมือตัดการเชื่อมต่อโดยสมบูรณ์ ทิ้งโลกใบนั้นไว้เบื้องหลังอย่างไม่ใยดี ข้อมูลทั้งหมดถูกบีบอัดจนเหลือเพียงธุลี
“ลาก่อน Seed-A01… ข้าหวังว่าเมล็ดพันธุ์ถัดไป จะไม่ทำให้ข้าเบื่อหน่ายด้วยบทละครน้ำเน่าแบบนี้อีก”
ร่างแสงเลือนหายไปสู่ความมืดมิดของมิติที่ลึกขึ้น ทิ้งไว้เพียงความเงียบงัน… ก่อนที่แสงดาวดวงใหม่ของ Seed-A02 จะเริ่มกะพริบขึ้นที่ขอบจักรวาล…
YOU MAY ALSO LIKE
