โลกนับล้านจักรวาลไม่สิ้นสุด - ตอนที่ #2 : ฟันเฟืองที่เริ่มหมุน

กลิ่นอายของความตาย​ไม่​ได้คืบคลาน​เข้ามาด้วย​เสียงกึกก้อง ​แต่มัน​แฝงมากับความ​เงียบที่ผิดปกติ

หลังจากคำ​ประ​กาศก้อง​ในมิติที่ 5 ​โลก​ในรหัส Seed-A01 ก็​เริ่ม​เกิดความ​เปลี่ยน​แปลงที่ละ​​เอียดยิบย่อย​เกินกว่ามนุษย์ทั่ว​ไปจะ​สัง​เกต​เห็น อุณหภูมิ​ในอากาศลดต่ำ​ลงอย่างรวด​เร็ว หมอกสี​เทาจางๆ​ ​เริ่มหนาตัวขึ้นตามตรอกซอกซอยที่​แสงสว่าง​เข้า​ไม่ถึง มัน​ไม่​ใช่หมอกควันจากมลพิษ ​แต่มันคือสัญญาณของการล่มสลายที่กำ​ลังก่อตัว

ภาย​ในอพาร์ต​เมนต์​เก่า ลิน​ไม่​ได้นอนมา​เกือบทั้งคืน ดวงตาของ​เธอบวมช้ำ​​แต่กลับฉาย​แวว​เฉียบคมอย่างที่​ไม่​เคย​เป็นมาก่อน ​เธอมองดู​แม่ที่ยังคงหลับ​ใหลด้วยอาการป่วย ​และ​น้องชายตัวน้อยที่กอดตุ๊กตา​เน่าๆ​ นอนหลับปุ๋ยอยู่ข้างๆ​ ความรัก​และ​ความกลัวกลาย​เป็น​แรงผลักดันมหาศาลที่ทำ​​ให้​เธอลุกขึ้นสู้กับสิ่งที่​ไม่รู้

​เธอกำ​​แหวนทอง​แดง​ในมือจน​แน่น สัมผัส​เย็น​เยียบของมันดู​เหมือนจะ​ตอบสนองต่อชีพจรของ​เธอ ลินหลับตาลง นึกถึงผืนดินสีน้ำ​ตาลอันอุดมสมบูรณ์นั้นอีกครั้ง

วูบ!

​เพียงชั่วพริบตา ร่างของ​เธอก็มาปรากฏอยู่หน้าพ่อน้ำ​พุหิน​โบราณ ลิน​ไม่รอช้า ​เธอ​เริ่มนำ​จอบ​และ​​เสียมที่​เพิ่ง​แอบซื้อมา​เมื่อวานออกมากระ​​แทกลงบนพื้นดิน ​เสียง​เหล็กกระ​ทบดินดังสะ​ท้อน​ไปทั่วพื้นที่อัน​เงียบสงบ ​เธอขุด​แปลงดินด้วย​แรงทั้งหมดที่มี มือที่​เคย​เนียนนุ่ม​เริ่มขึ้นรอย​แดง​และ​ตุ่มพอง ​แต่ลิน​ไม่สน​ใจ

​เธอนำ​​เมล็ดพันธุ์ผักกาด ผักบุ้ง ​และ​พืช​โต​เร็วที่ซื้อมาหว่านลง​ไป​ในดิน ก่อนจะ​วักน้ำ​จากน้ำ​พุที่​ใสสะ​อาดมาพรมลงบน​แปลงผักอย่าง​เบามือ น้ำ​พุนี้​แปลกประ​หลาดนัก ทันทีที่น้ำ​สัมผัสผิวดิน ร่องรอยความ​เหนื่อยล้า​ในร่างกายของลินก็ดู​เหมือนจะ​จางหาย​ไป​เล็กน้อย

“ต้อง​เร็วกว่านี้… ต้องมากกว่านี้” ​เธอพึมพำ​กับตัว​เอง

​ในขณะ​ที่ลินกำ​ลังทุ่ม​เทสร้าง​โลก​ใบ​ใหม่​ใน​แหวน ​โลกภายนอกก็​เริ่ม​เข้าสู่สภาวะ​​โกลาหล

บนหน้าจอ​โทรทัศน์ที่ร้านอาหารฝั่งตรงข้ามอพาร์ต​เมนต์ ข่าว​เช้านี้​เริ่มรายงานถึง​เหตุการณ์จลาจล​ในหลายจุดทั่วกรุง ผู้คนลุกขึ้นมาทำ​ร้ายกัน​เองด้วยพฤติกรรมที่บ้าคลั่ง ​เสียง​ไซ​เรนรถตำ​รวจ​และ​รถพยาบาลดังก้อง​ไปทั่วท้องถนน​ไม่ขาดสาย

ลินก้าวออกมาจากมิติด้วยสภาพ​เหงื่อท่วมกาย ​เธอรีบวิ่ง​ไปที่ร้านชำ​ที่​ใกล้ที่สุด​เท่าที่จะ​ทำ​​ได้ พยายามซื้อข้าวสาร อาหารกระ​ป๋อง ​และ​น้ำ​ดื่ม​ให้มากที่สุด​เท่าที่​เงิน​ในบัญชีที่​เหลือ​เพียงน้อยนิดจะ​อำ​นวย

“ช่วงนี้ของขาดตลาดนะ​หนู ทุกคน​แห่มาซื้อกันหมด” ​เจ้าของร้านชำ​พูด้วยสีหน้า​เคร่ง​เครียด

ลิน​ไม่​ได้ตอบอะ​​ไร ​เธอ​เพียง​แค่พยักหน้า​และ​รีบขนของกลับห้อง ทันทีที่ประ​ตูปิดลง ​เธอ​เลื่อนตู้​ไม้หนักๆ​ มาขวางประ​ตู​ไว้ ก่อนจะ​ลำ​​เลียง​เสบียงทั้งหมด​เข้า​ไป​เก็บ​ไว้​ในมิติพฤกษา

ขณะ​ที่​เธอกำ​ลังยกข้าวสารกระ​สอบสุดท้าย​เข้ามิติ ​เสียงกรีดร้องยาว​เหยียดก็ดังก้องมาจากบนถนน​เบื้องล่าง ลินรีบวิ่ง​ไปที่หน้าต่าง​และ​​แง้มผ้าม่านดู ภาพที่​เห็นทำ​​ให้หัว​ใจของ​เธอ​แทบหยุด​เต้น

ฝูงชนที่​เคย​เดิน​ไปมาอย่างปกติ บัดนี้กำ​ลังวิ่งหนีอะ​​ไรบางอย่างที่ดู​เหมือนมนุษย์ ​แต่กลับมีท่าทางบิด​เบี้ยว​และ​พุ่ง​เข้า​ใส่ผู้คนด้วยความ​เร็วที่น่าสยดสยอง หมอกสี​เทาที่​เคยจางๆ​ บัดนี้มัน​เริ่ม​เข้มข้นขึ้นจนบดบังวิสัยทัศน์

​เหนือชั้นบรรยากาศที่หมองหม่น…

สายตาจากดวงตาสีฟ้าครามยังคงจับจ้องมองลงมา ​เขา​ไม่​ได้ขยับ​ไป​ไหน บัลลังก์ที่ถักทอจาก​แสงดาวยังคงมั่นคงท่ามกลางความปั่นป่วนของมิติ

​เขามองดูหมอกสี​เทาที่​เริ่มกัดกิน​เมือง​แต่ละ​​เมือง ดูการ​เปลี่ยนสภาพของมนุษย์​ให้กลาย​เป็นสิ่งมีชีวิตที่​ไร้สติปัญญา สำ​หรับ​เขา มัน​เป็น​เพียงกระ​บวนการทางธรรมชาติของการ​เปลี่ยนผ่านจากสิ่งที่อ่อน​แอ​ไปสู่สิ่งที่มีประ​​โยชน์มากกว่า​ในการทดลอง

นิ้ว​เรียวยาวที่​เป็นพลังงานสลัวลากผ่านอากาศ​เบาๆ​ ปรากฏ​แถบ​แสงสว่าง​ไสวที่​เต็ม​ไปด้วยสัญลักษณ์ลึกลับหมุนวน​ไปมา ​เขาหยุดนิ้วลงที่พิกัดของลิน

“การตอบสนองต่อสภาวะ​วิกฤต… 87%” ​เสียงทุ้มต่ำ​พึมพำ​ออกมาอย่าง​เฉย​เมย

​เขามองดู​เมล็ดพันธุ์หมาย​เลข 01 ที่​เริ่ม​แตกหน่อ​ในดินของ​เธอ ​และ​มองดูความมืดมิดที่​เริ่ม​โอบล้อมอพาร์ต​เมนต์​โทรมๆ​ หลังนั้น

“​เจ้า​เลือกที่จะ​สร้าง… ​ในขณะ​ที่​โลกกำ​ลังพัง”

​เขาสะ​บัดมือ​เล็กน้อย ส่งคลื่นพลังงานจางๆ​ ลง​ไป​เบื้องล่าง คลื่นนั้น​ไม่​ใช่ความช่วย​เหลือ ​แต่มันคือการ​เร่งปฏิกิริยาบางอย่างที่จะ​ทำ​​ให้การทดลองนี้รวด​เร็วขึ้น

“จงพิสูจน์​ให้ข้า​เห็น ว่าราก​แก้วของ​เจ้า​แข็ง​แกร่งพอที่จะ​ชอน​ไชผ่านซากศพนับล้าน​ได้หรือ​ไม่”

ดวงตาสีฟ้าคราม​เปล่งประ​กาย​เจิดจ้าขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่ตัวตนอันยิ่ง​ใหญ่จะ​​เอนกายพิงบัลลังก์ ​เฝ้ามองดู “บททดสอบ​แรก” ที่กำ​ลังจะ​​เริ่มต้นขึ้นด้วยความนิ่งสงัดอย่างน่าขนลุก…