โลกนับล้านจักรวาลไม่สิ้นสุด - ตอนที่ #30 : บัญชีเลือดในป่าลึก
ท่ามกลางหมอกหนาที่ปกคลุมชายป่า เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มฮันเตอร์รับจ้างหยุดลงพร้อมกับเสียงหัวเราะที่คุ้นหูจนทำให้เรนต้องกำหมัดแน่น
“เฮ้ยๆ ดูสิว่าเราเจอใคร… นี่มัน ‘ไอ้ขยะระดับ F’ ที่หายหัวไปนานนี่หว่า!”
ร่างของชายหนุ่มในชุดเกราะราคาแพงเดินออกมาจากกลุ่มหมอก เขาคือ “สิงห์” ลูกชายมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลในเมืองคารุ และเป็นหัวโจกที่คอยเหยียบย่ำเรนมาตลอด 10 ปี สิงห์ปลุกพลังได้ระดับ B สายพละกำลัง และตอนนี้เขากลายเป็นฮันเตอร์ระดับ C ที่มีชื่อเสียง
“ฉันนึกว่าแกจะนอนตายเป็นปุ๋ยอยู่ในสลัมไปแล้วนะเนี่ย” สิงห์กวาดสายตามองเรนด้วยความเหยียดหยาม “แต่ดูท่าทางแกจะโชคดีนะ มีเงินซื้อเสื้อผ้าดีๆ ใส่ แถมยังมีสัตว์เลี้ยงหน้าตาประหลาดเกาะไหล่ด้วย… เอามานี่สิ! ของทุกอย่างที่แกมี รวมทั้งชีวิตแกด้วย วันนี้ฉันหมั่นไส้หน้าแกเป็นพิเศษว่ะ”
สิงห์โบกมือให้ลูกน้องอีก 4 คนล้อมเรนไว้ “ฆ่ามันซะ แล้วชิงเอาทุกอย่างมา ฉันจะทำให้มันรู้ว่าขยะก็คือขยะอยู่วันยันค่ำ!”
การเอาคืนที่สั่นสะเทือนป่า
เรนยืนนิ่ง แววตาที่เคยหวาดกลัวบัดนี้กลับเย็นเยียบราวน้ำแข็ง “สิงห์… นายบอกว่าฉันเป็นขยะมาตลอด 10 ปี แต่นายรู้ไหมว่าขยะอย่างฉันนี่แหละที่จะฝังพวกนายไว้ที่นี่”
“ปากดีนักนะมึง! ตาย!” สิงห์พุ่งเข้าใส่พร้อมกับหมัดที่อัดแน่นด้วยพลังระดับ C หมายจะขยี้หัวของเรนให้แหลก
[คำแนะนำจาก AI: ตรวจพบวิถีโจมตี – หลบขวา 15 องศา และเรียกใช้ ‘อัสนี’ และ ‘วายุ’ พร้อมกัน]
ฟุ่บ! เรนหลบหมัดของสิงห์ได้อย่างฉลุย ราวกับอ่านใจได้
“อัสนี! วายุ! ออกมา!!”
เปรี้ยง!! วี๊ด!! สายฟ้าสีทองฟาดลงมากลางวงล้อม พร้อมกับพายุหมุนขนาดเล็กที่ฉีกกระชากเสื้อผ้าของเหล่าฮันเตอร์จนเหวอะหวะ มังกรอัสนีทารกและวิหคพายุคลั่งปรากฏกายขึ้นขนาบข้างเรน กลิ่นอายกดดันของอสูรทั้งสองทำให้ลูกน้องของสิงห์ถึงกับขาอ่อนแรง
“นะ… นั่นมันมังกร! กับนกยักษ์ระดับ D! เป็นไปไม่ได้!” สิงห์หน้าถอดสี ถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว “แก… แกทำสัญญาอัญเชิญสัตว์ระดับนี้ได้ยังไง!”
“วายุ… ตัดเอ็นขามันซะ อัสนี… สั่งสอนให้มันรู้ว่ารสชาติของความทรมานที่ฉันโดนมาตลอด 10 ปีมันเป็นยังไง!”
ฉับ! เปรี้ยง! เพียงชั่วพริบตา สิงห์ล้มลงไปกองกับพื้นพร้อมเสียงกรีดร้องที่โหยหวน ขาทั้งสองข้างถูกใบมีดลมตัดขาดอย่างแม่นยำ ก่อนจะถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงจากอัสนีช็อตจนร่างกายสั่นกระตุกอย่างรุนแรง พลังระดับ C ของเขากลายเป็นสิ่งไร้ค่าเมื่อเจอกับการประสานงานของอสูรบรรพกาล
ตัดกลับมายังเบื้องบน…
ในมิติที่ 5 ตัวตนบนบัลลังก์แทบจะกระโดดโลดเต้นด้วยความสะใจ เขาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ภาพจำลองจนเห็นน้ำตาและความสิ้นหวังในดวงตาของสิงห์ชัดเจน
“สะใจจริงๆ! สะใจที่สุด!” เขาหัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่ง “ดูสิ… ไอ้คนที่เคยคิดว่าตัวเองอยู่เหนือกว่า ตอนนี้กลับหมอบกราบขอชีวิตเหมือนหมาตัวหนึ่ง”
เขาดีดนิ้วหนึ่งครั้งเพื่อสร้าง ‘โดมเก็บเสียง’ ครอบพื้นที่บริเวณนั้นไว้
“จงใช้เวลาที่เหลืออยู่ให้เต็มที่เรน… ไม่ต้องรีบฆ่ามัน ข้าอยากให้เจ้าค่อยๆ ดึงความภูมิใจของมันออกมาทีละชิ้น เหมือนที่มันเคยทำกับเจ้า!”
แววตาสีฟ้าครามส่องประกายอำมหิต “ละครเรื่องนี้เริ่มเข้มข้นขึ้นแล้ว… และข้าจะไม่ยอมให้ใครในเมืองคารุมาขัดจังหวะการล้างแค้นที่แสนงดงามนี้เด็ดขาด!”…