โลกนับล้านจักรวาลไม่สิ้นสุด - ตอนที่ #33 : ดิ่งลงสู่ก้นบึ้งและการพบพานที่สี่
แรงกดดันจากมหาฮันเตอร์ระดับ A ของสิงหะมหาศาลจนอากาศรอบตัวเรนบิดเบี้ยว สิงหะไม่ได้พูดพร่ำทำเพลง เขาวาดมือเพียงครั้งเดียว คลื่นพลังงานสีทองอัดแน่นรูปหัวสิงห์ก็พุ่งเข้าใส่เรนราวกับดาวตก
[คำเตือนรุนแรงจาก AI: ตรวจพบระดับพลังงานเกินขีดจำกัดที่โฮสต์จะรับได้!] [แนะนำ: ถ่ายโอนมานาทั้งหมดไปที่ ‘กิ่งก้าน’ เพื่อสร้างโล่ไม้ประสาท และเตรียมตัวรับแรงกระแทก!]
เรนกัดฟันกรอด ยกแขนซ้ายขึ้น เถาวัลย์สีเขียวเข้มจากกำไลข้อมือ “กิ่งก้าน” งอกเงยออกมาอย่างรวดเร็ว ถักทอเป็นโล่ไม้หนาเตอะขวางหน้า แต่ทว่าพลังระดับ A นั้นรุนแรงเกินไป
ตูม!!!
โล่ไม้แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ร่างของเรนกระเด็นลอยละลิ่วข้ามหน้าผา ดิ่งลงสู่เหวรอยแยกที่มืดมิดและลึกจนมองไม่เห็นก้น เสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งของสิงหะดังก้องไล่หลังมา
“ไอ้ขยะ! ตายไปซะ!”
ปฏิหาริย์แห่งพฤกษาและความมืดที่ก้นเหว
ร่างของเรนดิ่งลงด้วยความเร็วสูง ลมพัดกรรโชกจนหายใจไม่ออก วินาทีที่ความตายกำลังจะมาเยือน “กิ่งก้าน” ที่เกาะอยู่ที่แขนพลันยืดตัวออกไปอย่างบ้าคลั่ง มันพันเกี่ยวเข้ากับแง่หินและต้นไม้ที่งอกอยู่ตามหน้าผา ช่วยชะลอความเร็วในการตกทีละน้อย ร่างของเรนกระแทกเข้ากับพุ่มไม้หนาที่ก้นเหวอย่างแรงก่อนจะสลบไป
…
เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ เรนลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก ร่างกายร้าวรานไปทั้งตัวจนขยับไม่ได้ รอบกายมืดสนิท มีเพียงแสงเรืองรองจางๆ จาก “กิ่งก้าน” ที่พยายามรักษาบาดแผลให้เขา อัสนีและวายุบินวนเวียนอยู่รอบตัวด้วยความกังวล
[แจ้งเตือนจาก AI: โฮสต์ได้รับบาดเจ็บสาหัส (กระดูกซี่โครงหัก 3 ซี่, อวัยวะภายในช้ำรุนแรง) ] [สถานะ: กำลังได้รับการรักษาจาก ‘กิ่งก้าน’ คาดว่าจะฟื้นตัวใน 2 ชั่วโมง] [ตรวจพบสิ่งมีชีวิตระดับสูงในพิกัด 10 เมตรทางด้านหน้า – ธาตุมืด/วิญญาณ]
เรนพยายามพยุงตัวลุกขึ้น จ้องมองไปทางความมืดมิด เบื้องหน้าของเขาคือสระน้ำสีดำสนิทที่เงียบสงบราวกระจก แต่ตรงกลางสระนั้น กลับมีร่างของหญิงสาวสวมชุดสีดำสนิทนั่งอยู่บนดอกบัวสีดำขนาดมหึมา ผิวของเธอขาวซีดดุจหิมะ ดวงตาสีม่วงเข้มแฝงไปด้วยความเศร้าและความเหงาที่ยาวนาน
เธอมองมาที่เรนด้วยสายตาที่เรียบเฉย ราวกับมองผ่านร่างของเขาไป “เจ้า… เป็นใคร? ทำไมถึงตกลงมาที่นี่?” เสียงของเธอก้องกังวานอยู่ในหัวของเรนโดยที่ริมฝีปากไม่ได้ขยับ
ตัดกลับมายังเบื้องบน…
ในมิติที่ 5 ตัวตนบนบัลลังก์โน้มตัวลงมาดูด้วยความสนใจขีดสุด แววตาสีฟ้าครามส่องประกายด้วยความแปลกใจผสมปนเปไปกับความตื่นเต้น
“นึกไม่ถึงจริงๆ … ก้นเหวนี้เป็นที่คุมขังของ ‘มังกรนิลแห่งโลกวิญญาณ’ ที่ถูกลืม!” เขากล่าวพลางเอามือลูบคาง “ธาตุมืดและวิญญาณระดับสูงสุด… นี่มันไม่ใช่แค่ ‘ของขวัญ’ แต่มันคือ ‘ไพ่ตาย’ ที่จะคว่ำกระดานเมืองคารุได้เลย!”
เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “สิงหะเอ๋ย… เจ้าคิดว่าเจ้าฆ่าหนูตัวหนึ่ง แต่เจ้ากลับโยนมันลงไปในปากของ ‘มังกรที่แข็งแกร่งที่สุด’ ”
เขาสะบัดนิ้วเบาๆ เพื่อเร่งกระบวนการรักษาของเรนให้เร็วขึ้น
“จงใช้ความโกรธแค้นและความเจ็บปวดของเจ้าเป็นสื่อกลาง… และทำสัญญากับอสูรตัวที่สี่ซะเรน! เมื่อใดที่ ‘ราชันย์แห่งความมืด’ ตื่นขึ้น… แม้แต่ระดับ A ก็นับเป็นแค่ฝุ่นผง!”…
YOU MAY ALSO LIKE
