โลกนับล้านจักรวาลไม่สิ้นสุด - ตอนที่ #36 : กองทัพเงา และการล่มสลายของหน่วยรบพิเศษ
ท่ามกลางความมืดมิดก้นเหวที่ไร้แสงตะวัน ร่างของเรนลอยเด่นอยู่กลางอากาศ รายล้อมด้วยไอหมอกสีดำทมิฬที่พวยพุ่งออกมาจากรอยสักมังกรบนแผ่นหลัง บาดแผลที่เคยฉกรรจ์ถูกสมานด้วยพลังวิญญาณจนไร้รอยแผล ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มเปล่งประกายเย็นเยียบ
[แจ้งเตือนจาก AI: พันธสัญญาเสร็จสมบูรณ์] [สัตว์อัญเชิญตัวที่ 4: นิกซ์ (มังกรนิลบรรพกาล) ] [ปลดล็อกทักษะดวงจิต: กองทัพเงาสังหาร (Shadow Extraction) ]
“นิกซ์… ได้เวลาต้อนรับแขกแล้ว” เรนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป มันทุ้มลึกและทรงอำนาจ
การจู่โจมจากเงามืด
เบื้องบนเหนือปากเหว กองกำลังรบพิเศษของเจ้าเมืองในชุดเกราะนาโนไฮเทคนับร้อยนาย พร้อมโดรนติดอาวุธเลเซอร์ กำลังตั้งค่ายและเตรียมโรยตัวลงไปตามพิกัดที่สิงหะระบุ
“ระวังตัวด้วย! เป้าหมายมีกับดักพฤกษา อย่าให้พวกมันเข้าใกล้ตัว!” หัวหน้าหน่วยรบพิเศษระดับ B ตะโกนสั่งการ
ทว่า… ทันทีที่โดรนลำแรกบินล่วงล้ำเข้าไปในเขตเหว เงาดำสายหนึ่งก็พุ่งสวนขึ้นมาด้วยความเร็วที่มองไม่เห็น!
ฉัวะ! โดรนถูกตัดขาดเป็นสองท่อนด้วยกรงเล็บมังกรนิล นิกซ์ในร่างมังกรยาวกว่า 5 เมตร เกล็ดสีดำเงางามดุจรัตติกาล ทะยานขึ้นจากก้นเหวพร้อมกับพ่น “ลมหายใจดับสูญ” (Void Breath) เข้าใส่ค่ายทหาร
ฟู่ววว!
ทหารที่ถูกหมอกสีดำสัมผัสไม่ได้ถูกแผดเผา แต่ดวงตาของพวกเขากลับกลายเป็นสีขาวโพลน ร่างกายแข็งทื่อก่อนที่วิญญาณจะถูกกระชากออกจากร่าง กลายเป็นนักรบเงาที่ก้มหัวให้กับเรนที่ก้าวเดินขึ้นมาจากความมืดอย่างช้าๆ
เผชิญหน้าหน่วยรบพิเศษ
“นั่นมันตัวอะไรน่ะ! รายงานไม่เห็นบอกว่ามันมีมังกรดำ!” หัวหน้าหน่วยรบพิเศษขวัญเสีย พยายามจะชักดาบพลังงานออกมาสู้
เรนสะบัดมือเบาๆ “วายุ… อัสนี… กิ่งก้าน… จัดการให้สิ้นซาก”
วายุ ทะยานลงมาจากฟ้า สร้างพายุหมุนใบมีดลมฉีกกระชากชุดเกราะนาโนจนเป็นเศษเหล็ก
อัสนี คำรามเรียกสายฟ้าสีทองฟาดถล่มระบบสื่อสารจนใช้งานไม่ได้ ตัดขาดพวกเขามือจากเมืองคารุอย่างสิ้นเชิง
กิ่งก้าน ชอนไชรากไม้ขึ้นมาสกัดกั้นการถอยหนี ทุกที่ที่ทหารล้มลง ร่างของพวกเขาจะถูกเงามืดกลืนกินและลุกขึ้นมาเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพของเรน
เพียงไม่ถึง 10 นาที หน่วยรบพิเศษที่เจ้าเมืองแสนภาคภูมิใจก็กลายเป็นเพียง ‘กองทัพผีดิบเงามืด’ ที่ยืนเรียงรายอยู่เบื้องหลังเด็กหนุ่มระดับ F ที่พวกเขาเคยดูแคลน
ตัดกลับมายังเบื้องบน…
ในมิติที่ 5 ตัวตนบนบัลลังก์ถึงกับเอามือกุมท้องหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เขาจ้องมองหน้าจอเรดาร์ของเมืองคารุที่สัญญาณของหน่วยรบพิเศษหายไปทีละจุดจนกลายเป็นความว่างเปล่า
“ฮ่าๆๆๆ! สิ้นซาก! ไม่เหลือแม้แต่ชื่อ!” เขาดีดนิ้วอย่างอารมณ์ดี “ศิลา… เจ้าเมืองผู้น่าสงสาร เจ้าเพิ่งจะส่ง ‘ทรัพยากร’ ชั้นยอดไปให้เรนเปลี่ยนเป็นกองทัพเงาโดยที่เจ้าไม่รู้ตัวเลยสักนิด”
แววตาสีฟ้าครามส่องประกายอำมหิตจ้องไปยังคฤหาสน์เจ้าเมืองที่กำลังวุ่นวาย “เจ้าส่งคนไปล่าเขา… แต่ตอนนี้ เขากำลังจะพา ‘กองทัพ’ ไปส่งคืนให้ถึงประตูเมือง”
“ละครบทต่อไปจะเริ่มขึ้นที่กำแพงเมืองคารุ… ข้าอยากเห็นจริงๆ ว่าเมื่อเจ้าเมืองเห็นลูกน้องตัวเองกลับมาในสภาพไร้วิญญาณ เขาจะทำหน้ายังไง!”…
YOU MAY ALSO LIKE
