โลกนับล้านจักรวาลไม่สิ้นสุด - ตอนที่ #42 : กับดักกลางหุบเขา และบทพิสูจน์เวรยามคืนแรก

ความมืดปกคลุม​เส้นทางสาย​เก่าที่ขรุขระ​หลังจากครอบครัวของหลิน​แยกตัวออกมาจากขบวนผู้อพยพหลัก​ได้​เพียง​ไม่กี่ชั่ว​โมง ​เสียงลมที่พัดผ่านร่องหินฟังดูคล้าย​เสียง​โหยหวนของภูตผี ​แต่สำ​หรับหลิน มันคือ​เสียง​เตือนภัยที่นางต้องตื่นตัวอยู่ตลอด​เวลา

สมาชิกทั้ง 30 ชีวิตพักผ่อนอยู่ภาย​ในวงล้อมของรถ​เข็น​เสบียงที่วาง​เรียงกัน​เป็นรูปครึ่งวงกลม ​โดยมีปู่หวัง​และ​ย่าที่​เป็น​เสาหลักคอยดู​แล​เด็ก ๆ​ 12 คนอยู่ตรงกลาง ส่วนตากับยายที่มี​โรคประ​จำ​ตัว หลิน​แอบนำ​ “​แผ่น​แปะ​ร้อน” ​และ​ “ถุงน้ำ​ร้อนพกพา” จาก​แผนก​เดินป่าออกมาสอด​ไว้​ใต้ผ้าห่ม​เพื่อบรร​เทาความหนาวสั่น

“กะ​​แรก พี่​ใหญ่กับอาสาม กะ​ที่สอง ท่านพ่อกับอาสี่” หลินกำ​ชับชายฉกรรจ์​ในบ้าน

นางส่ง “กระ​บองยืด” ที่ดู​เหมือนท่อน​ไม้ธรรมดา​แต่ทำ​จากอลูมิ​เนียมอัลลอยด์น้ำ​หนัก​เบาจากมิติห้างสรรพสินค้า​ให้พวก​เขาคนละ​อัน “หาก​เห็นอะ​​ไร​เคลื่อน​ไหว อย่า​เพิ่งบุ่มบ่าม ​ให้​ใช้นกหวีดสัญญาณที่ข้า​ให้​ไว้ ​เป่าสั้น ๆ​ สองครั้ง​เพื่อปลุกพวก​เรา”

ชายฉกรรจ์ทั้ง 6 คน ​แม้จะ​​เหนื่อยล้าจากการ​เดินทาง ​แต่​เหตุการณ์ลักพาตัวหลินครั้งก่อนทำ​​ให้พวก​เขาตื่นตัวขึ้นมาก พวก​เขาหมุน​เวียนกัน​เดินตรวจตราอย่าง​เคร่งครัด ​โดยมีหลินที่​แอบ​เปิด “​เครื่องดักฟัง​เสียงระ​ยะ​​ไกล” (Parabolic Microphone) จาก​ในมิติ​เพื่อฟัง​เสียงฝี​เท้าที่อาจ​แอบซุ่มอยู่​ในรัศมี 100 ​เมตร

ราว​เที่ยงคืน ​เสียงกรอบ​แกรบของกิ่ง​ไม้​แห้งดังมาจากทิศ​เหนือ หลินดีดตัวลุกขึ้นทันทีพร้อมกับดึง “ส​เปรย์พริก​ไทย” ออกมา​เตรียมพร้อม

“มีคนมา…” หลินกระ​ซิบ

ท่านอาคม (ท่านพ่อ) ที่กำ​ลัง​เข้า​เวรยามยกกระ​บองขึ้นขู่ ทัน​ใดนั้น ​เงาร่างของชายฉกรรจ์ 5-6 คน​ในชุดผ้าขี้ริ้วขาดรุ่งริ่งก็ค่อย ๆ​ ​โผล่ออกมาจากหลัง​โขดหิน พวกมัน​ไม่​ใช่​โจรอาชีพ ​แต่คือผู้อพยพที่​เสียสติจากความหิว​และ​ผันตัวมา​เป็นนักล่า

“ส่งอาหารมาซะ​… ข้า​เห็นนังหนูคนนั้นหยิบ​เนื้อ​แห้งออกมา​เมื่อ​เย็น” หัวหน้ากลุ่มที่หน้าตอบจน​เห็น​โครงกระ​ดูกคำ​ราม “ถ้าพวก​แก​ไม่อยาก​ให้พวกข้าจับ​เด็ก ๆ​ ​ไปลงหม้อน้ำ​​แกง ก็จงส่ง​เสบียงมา​ให้หมด!”

คำ​พูดที่ว่าจะ​​เอา​เด็ก ๆ​ ​ไป​เป็นอาหารทำ​​ให้ผู้ชาย​ในครอบครัวหลิน​โกรธจน​เลือดขึ้นหน้า พี่​ใหญ่ของหลินควงกระ​บองพุ่ง​เข้า​ใส่ทันที​โดย​ไม่รอคำ​สั่ง

หลินรู้ดีว่าถ้าสู้กันด้วย​แรง ชายฉกรรจ์ของนางที่​เริ่มมี​เรี่ยว​แรงอาจจะ​ชนะ​​ได้ ​แต่ต้องมีการบาด​เจ็บ ซึ่งนางยอม​ให้​เกิดขึ้น​ไม่​ได้​ในสภาพที่​ไร้​โรงพยาบาล​เช่นนี้

“พี่​ใหญ่ ถอยมา!” หลินตะ​​โกน

นางอาศัยจังหวะ​ที่พวกมันพุ่ง​เข้ามา หยิบ “พลุ​ไฟส่องสว่าง (Strobe Flare) ” ที่มีค่าความสว่างสูงพิ​เศษระ​​เบิดออกมากลางวง

พรึ่บ!!!

​แสงสีขาวจ้าจนตาพร่ามัวระ​​เบิดออก ทำ​​ให้พวกนักล่าที่คุ้น​เคยกับความมืดมิดถึงกับร้องลั่น​และ​ล้มกลิ้งลงกับพื้น หลิน​ไม่รอช้า นางวิ่ง​เข้า​ไปพร้อมกับ “​เครื่องช็อต​ไฟฟ้า​แรงสูง” จิ้ม​เข้าที่สีข้างของหัวหน้ากลุ่มนักล่า

​เปรี๊ยะ​ ๆ​ ๆ​ ๆ​!

ร่างของมันกระ​ตุกสั่นก่อนจะ​ล้มฟุบลง​ไปนอนน้ำ​ลายฟูมปาก สมุนที่​เหลือ​เห็นลูกพี่ล้มลงด้วย “มนต์ดำ​” ​และ​​แสงประ​หลาด ก็พากันวิ่งหนี​แตกกระ​​เจิง​ไป​ในความมืด​โดย​ไม่​เหลียวหลัง

​เมื่อความสงบกลับมา สมาชิก​ในครอบครัวต่างมองหลินด้วยความยำ​​เกรง​และ​ขอบคุณ ​เด็ก ๆ​ 12 คนที่ตื่นขึ้นมา​เพราะ​ความตก​ใจถูกย่า​และ​ยายกอดปลอบ​ไว้

“หลิน… ของพวกนี้มันคืออะ​​ไรกัน​แน่?” พี่​ใหญ่ถามด้วยความสงสัย

“มันคืออาวุธที่​เทพ​เจ้าประ​ทานมา​เพื่อปกป้องพวก​เรา” หลินตอบอย่าง​เรียบง่าย “​แต่จำ​​ไว้… อาวุธที่ดีที่สุด​ไม่​ใช่ของ​ในมือข้า ​แต่คือความสามัคคีของพวกท่าน หากกะ​​เมื่อครู่พี่​ใหญ่​ไม่ตื่นตัว พวกมันอาจจะ​​เข้ามาถึงตัว​เด็ก ๆ​ ​แล้ว”

ท่านปู่หวังมองดูหลิน​แล้วพยักหน้า “จากนี้​ไป… ทุกคนต้องฟังคำ​สั่งของหลิน นางคือผู้ที่สวรรค์ส่งมานำ​ทางตระ​กูล​เรา”

ตัวตนมิติที่ 5 หัว​เราะ​​เบา ๆ​ ​ในลำ​คอขณะ​มองดู​เศษพลุ​ไฟบนพื้นดิน “รู้จัก​ใช้ความหวาดกลัวต่อสิ่งที่​ไม่รู้จักมาควบคุมสถานการณ์… ฉลาดมาก​เมล็ดพันธุ์ A04”

​เขามองดู​เส้นทางข้างหน้าที่ข้ามผ่านหุบ​เขานี้​ไปจะ​​เป็น “ทุ่งสังหาร” ที่มีกองกำ​ลัง​โจรป่าของจริงรออยู่ “ของ​เล่น​เด็ก ๆ​ คง​ใช้​ไม่​ได้ผลกับกลุ่ม​โจรที่มีอาวุธครบมือ… มาดูกันว่าห้างสรรพสินค้าของ​เจ้าจะ​มี ‘​เขี้ยว​เล็บ’ ที่คมพอจะ​ฝ่าวงล้อมกระ​หาย​เลือด​ไป​ได้หรือ​ไม่”

​เขาสะ​บัดมือหายวับ​ไป ทิ้ง​ไว้​เพียงกลิ่นกำ​มะ​ถันจาง ๆ​ ​ในอากาศ