โลกนับล้านจักรวาลไม่สิ้นสุด - ตอนที่ #43 : ฝูงหมาป่าสีเทา และพันธสัญญาแห่งความหิวโหย
ตัวตนมิติที่ 5 เฝ้าดูวิถีการเอาตัวรอดของ Seed-A04 จากเบื้องบน แววตาสีฟ้าครามฉายแววครุ่นคิด เขาพิจารณาเส้นทางข้างหน้าที่มี “กองโจรภูผาแดง” นับร้อยรอซุ่มโจมตี แม้หลินจะมีเครื่องช็อตไฟฟ้าหรือสเปรย์พริกไทย แต่มันก็เป็นเพียงการตั้งรับระยะประชิด หากถูกล้อมด้วยชายฉกรรจ์พร้อมธนูและม้า ครอบครัว 30 ชีวิตนี้คงกลายเป็นซากศพในไม่ช้า
“พละกำลังของมนุษย์ 6 คน กับอาวุธจากอนาคตที่จำกัด… ยังไม่เพียงพอจะสร้าง ‘ตำนาน’ ” เขาพึมพำพลางดีดนิ้วหนึ่งครั้ง “ข้าจะมอบ ‘คมเขี้ยว’ ให้เจ้าก็แล้วกัน”
กลางดึกคืนที่สองของการแยกตัว เสียงเห่าหอนที่เยือกเย็นดังกังวานไปทั่วหุบเขา มันไม่ใช่เสียงโหยหวนของโจร แต่เป็นเสียงของนักล่าตามธรรมชาติ ดวงตาสีเขียวนับสิบคู่ปรากฏขึ้นรอบค่ายพักของครอบครัวหลิน
ชายฉกรรจ์ทั้ง 6 คนรีบชักกระบองออกมาตั้งท่าป้องกันตัว เด็ก ๆ ทั้ง 12 คนเบียดเสียดกันด้วยความกลัว ท่ามกลางเงามืด หมาป่าขนสีเทาเงิน 12 ตัว ค่อย ๆ ก้าวออกมา พวกมันอยู่ในสภาพที่ซูบผอมจนเห็นซี่โครง ขนที่เคยสง่างามหลุดร่วงเพราะขาดสารอาหารและน้ำจากภัยแล้งที่ยาวนาน
จ่าฝูงตัวใหญ่ที่มีรอยแผลเป็นพาดผ่านดวงตาข้างซ้ายก้าวออกมาข้างหน้า มันจ้องมองหลินด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยสติปัญญาเกินสัตว์ป่า มันไม่ได้พุ่งเข้าจู่โจม แต่กลับส่งเสียงขู่ในลำคอเบา ๆ ราวกับกำลังประเมินบางอย่าง
หลินรู้สึกได้ทันทีว่านี่คือโอกาสที่พระเจ้าหยิบยื่นให้ นางสั่งให้ทุกคนถอยไป “อย่าทำอะไรพวกมัน! พวกมันหิวเหมือนกับเรา”
นางเดินเข้าหาจ่าฝูงช้า ๆ ท่ามกลางเสียงร้องห้ามของท่านพ่อ หลินตั้งสมาธิเข้าสู่มิติห้างสรรพสินค้า นางไม่ได้หยิบอาวุธออกมา แต่กลับหยิบ “อาหารสุนัขเกรดพรีเมียม (High Protein) ” ถุงยักษ์ 3 ถุง และ “น้ำดื่มผสมเกลือแร่” ขวดใหญ่หลายสิบขวดออกมาวางลงบนพื้นดินที่แห้งแล้ง
นางฉีกถุงอาหารออก กลิ่นหอมของเนื้ออบแห้งลอยไปเตะจมูกหมาป่าที่หิวโซ หลินยังหยิบถังพลาสติกขนาดใหญ่มาเทน้ำสะอาดใส่จนเต็ม
“กินซะ… แล้วข้าจะดูแลพวกเจ้า” หลินพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งมั่นคง
จ่าฝูงมองดูอาหารและน้ำตรงหน้า สลับกับมองใบหน้าของหลิน มันรับรู้ได้ถึงกลิ่นอายของความอุดมสมบูรณ์ที่แผ่ออกมาจากตัวนาง จ่าฝูงเริ่มก้มลงกินน้ำและอาหารอย่างตะกละตะกลาม ตามด้วยสมาชิกในฝูงที่เหลือ ความหิวโหยที่สั่งสมมานานถูกเติมเต็มด้วยสารอาหารที่พวกมันไม่เคยได้รับมาก่อนในโลกใบนี้
หลังจากอิ่มหนำ พลังงานที่เคยเหือดหายไปก็กลับมาสู่ร่างกายของหมาป่าทั้ง 12 ตัว ขนของพวกมันเริ่มดูมีน้ำมีนวลขึ้น จ่าฝูงเดินเข้าไปหาหลินแล้วใช้จมูกดุนมือของนางเบา ๆ เป็นการแสดงความภักดีและยอมรับนางเป็น “จ่าฝูงคนใหม่”
ปู่หวังและตากับยายมองภาพนั้นด้วยความทึ่ง “หลิน… เจ้าสื่อสารกับสัตว์ป่าได้!”
“พวกมันจะเดินทางไปกับเราท่านปู่” หลินกล่าวพลางลูบหัวจ่าฝูง “จากนี้ไป เราไม่ต้องกลัวโจรป่าอีกแล้ว”
สมาชิกในครอบครัว 30 คน บัดนี้มีหมาป่า 12 ตัวเดินขนาบข้างเป็นผู้คุ้มกัน ชายฉกรรจ์ 6 คนทำหน้าที่ระวังหลัง ส่วนหมาป่าทำหน้าที่สอดแนมและจู่โจมระยะไกล ใครก็ตามที่มองมาจะเห็นภาพที่น่าเกรงขามของหญิงสาวที่เดินนำหน้าขบวน โดยมีหมาป่าร่างยักษ์ล้อมรอบราวกับเทพธิดาแห่งป่า
ตัวตนมิติที่ 5 ยิ้มอย่างอารมณ์ดี “การเจรจาด้วยผลประโยชน์คือจุดเริ่มต้นของอำนาจ… เมื่อเมล็ดพันธุ์ A04 มีเขี้ยวเล็บที่ภักดีเช่นนี้ เส้นทางสู่แดนใต้คงเป็นเพียงการเดินเล่นในสวน”
เขามองดูขบวนผู้อพยพที่กำลังจะเผชิญหน้ากับกองโจรภูผาแดงในอีกไม่กี่ลี้ข้างหน้า “โจรเหล่านั้นกำลังจะได้รู้ซึ้งว่า… การเผชิญหน้ากับหมาป่าที่หิวโหยนั้นน่าสยดสยองเพียงใด โดยเฉพาะหมาป่าที่มีอารยธรรมหนุนหลัง!”
YOU MAY ALSO LIKE
