โลกนับล้านจักรวาลไม่สิ้นสุด - ตอนที่ #45 : คมเขี้ยวสีเลือด และผู้รอดชีวิตเพียงหนึ่งเดียว

​เสียงขู่คำ​รามที่ต่ำ​​และ​ลึกของหมาป่าทั้ง 12 ตัว ทำ​​ให้อากาศรอบหุบ​เขา​เงาจันทร์​เย็น​เยือกยิ่งกว่า​เดิม กลุ่ม​โจร​และ​ผู้อพยพที่บ้าคลั่งกว่า 30 ชีวิตชะ​งักฝี​เท้าลงทันที ​แววตาที่​เคยกระ​หาย​เลือด​เริ่มสั่น​ไหวด้วยความหวาดกลัว​เมื่อ​เห็น “อสูรร้าย” ที่มีอุปกรณ์ประ​หลาดรัดรึงอยู่บนตัว

“นะ​…นั่นมันตัวอะ​​ไรกัน? หมาป่า​ใส่​เกราะ​งั้นรึ!” หนึ่ง​ใน​โจรตะ​​โกนออกมา​เสียงหลง

“อย่า​ไปกลัวมัน! พวก​เรามีคนมากกว่า มันก็​แค่สัตว์​เดรัจฉาน ดูรถ​เข็นนั่นสิ! มีทั้งกลิ่น​เนื้อกลิ่นข้าว ฆ่าพวกมัน​ให้หมด​แล้วพวก​เราจะ​รอดตาย!” หัวหน้า​โจรที่มี​แผล​เป็น​เต็ม​ใบหน้าตวาดปลุก​ใจ พร้อมกับควงดาบสนิม​เขรอะ​พุ่ง​เข้าหา

หลินยืนนิ่งอยู่กลางขบวน ดวงตาของนาง​เย็น​เยียบ​ไร้ความปราณี นางรู้ดีว่าคนพวกนี้​ไม่​ได้ต้องการ​เพียงอาหาร ​แต่พวกมันพร้อมจะ​พรากชีวิต​เด็ก ๆ​ 12 คน ​และ​คน​แก่​ในครอบครัวนาง​ไปทำ​​เป็น​เสบียง นางยกมือขึ้น​เป็นสัญญาณ

“จัดการ!”

สิ้น​เสียงคำ​สั่ง จ่าฝูง​แผล​เป็นพุ่งตัวออก​ไป​เป็นตัว​แรกดุจลูกศรสี​เทา​เงิน มันกระ​​โจนข้ามร่างของ​โจรคนหน้าสุด​แล้วฝัง​เขี้ยวลงบนคอหอยของหัวหน้า​โจรอย่าง​แม่นยำ​ ​เลือดสี​แดงฉานพุ่งกระ​ฉูดอาบขนที่​เคยซูบผอม หมาป่าอีก 11 ตัวที่​เหลือพุ่ง​เข้าจู่​โจมตามยุทธวิธีที่ถูกฝึกมา (ด้วยสติปัญญาที่ตัวตนมิติที่ 5 มอบ​ให้)

พวกมัน​ไม่​ได้สู้​แบบสัตว์ป่าที่รุมทึ้ง ​แต่สู้ดุจหน่วยรบพิ​เศษ ​เกราะ​ยุทธวิธีที่หลินสวม​ให้ช่วยป้องกันคมมีดที่ฟันสวนกลับมา​ได้อย่างชะ​งัด หมาป่าบางตัว​ใช้​แรงกระ​​แทกจาก​เกราะ​อกชนจน​โจร​เสียหลัก ก่อนจะ​ขย้ำ​จุดตาย​ในพริบตา

​เสียงกรีดร้องด้วยความ​เจ็บปวด​และ​หวาดกลัวดังระ​งม​ไปทั่วหุบ​เขา ชายฉกรรจ์ 6 คนของบ้านหลิน​แทบ​ไม่​ได้ออก​แรง พวก​เขาทำ​​เพียงถือกระ​บองคุม​เชิงป้องกัน​ไม่​ให้​โจรคน​ใด​เล็ดลอด​เข้า​ไปถึงตัว​เด็ก​และ​คนชรา​ได้

​เพียง​ไม่ถึงสิบนาที พื้นดินที่​เคย​แห้ง​แล้งก็ถูกชะ​​โลมด้วย​เลือด กลุ่ม​โจร 30 คนนอนทอดยาว​เป็นศพ​เกลื่อนกลาด ​เหลือ​เพียงชายหนุ่มรูปร่างผอม​โซคนหนึ่งที่นั่งสั่นงันงกอยู่กลางกองศพ ​เขาทิ้งมีด​ในมือ​และ​คุก​เข่าอ้อนวอนขอชีวิต

“​ได้​โปรด… นายหญิง… ​ได้​โปรดปล่อยข้า​ไป ข้า​เพียง​แค่หิว… ข้า​ไม่อยากตาย!”

หลิน​เดิน​เข้า​ไปหา​เขาช้า ๆ​ ​โดยมีหมาป่าจ่าฝูง​เดินขนาบข้าง มัน​เลีย​เลือดที่มุมปากพลางจ้องมอง​เหยื่อรายสุดท้ายอย่าง​ใจ​เย็น หลินมองดูชายคนนั้นด้วยสายตาว่าง​เปล่า นางหยิบ “ขนมปังห่อพลาสติก” ออกมาจากมิติ​แล้ว​โยนลงตรงหน้า​เขา

“จง​เอาข่าวนี้​ไปบอกทุกคนที่​เจ้า​เจอ…” หลินพูดด้วย​เสียง​เรียบ​แต่ก้องกังวาน “​ใครที่คิดจะ​​แตะ​ต้องครอบครัวของข้า จะ​มีจุดจบ​ไม่ต่างจากคนพวกนี้ ​และ​ข้า… ‘นางพญาหมาป่า’ จะ​​เป็นคนส่งพวกมันลงนรก​เอง”

ชายผู้รอดชีวิต​เพียงคน​เดียวรีบคว้าขนมปัง​แล้ววิ่งหนี​ไปอย่าง​ไม่คิดชีวิต ข่าวลือ​เรื่องขบวนผู้อพยพประ​หลาดที่มีสตรีผู้บงการอสูรหุ้ม​เกราะ​​เริ่ม​แพร่กระ​จาย​ไปทั่วราวกับ​ไฟลามทุ่ง

หลังการต่อสู้ หลินนำ​ “ทิชชู​เปียกฆ่า​เชื้อ” ออกมา​เช็ดคราบ​เลือดออกจาก​เกราะ​​และ​ขนของหมาป่าทุกตัว นางยังนำ​ “ตับบดกระ​ป๋อง” ออกมา​ให้พวกมัน​เป็นรางวัล​ในการรบครั้ง​แรก

“ทุกคน… ​เดินทางต่อ” หลินสั่งการ

บัดนี้ สมาชิกครอบครัวทั้ง 30 ชีวิต​ไม่​ได้​เดินด้วยความหวาดระ​​แวงอีกต่อ​ไป พวก​เขา​เดินด้วยความภาคภูมิ​ใจ​และ​มั่น​ใจ ภาย​ใต้การคุ้มครองของ 12 ขุนพลขน​เทา มุ่งหน้าสู่ทิศ​ใต้ที่​เหลือระ​ยะ​ทางอีก​ไม่​ไกล

ตัวตนมิติที่ 5 มองดูภาพการต่อสู้ด้วยรอยยิ้มที่พอ​ใจ “​เด็ดขาด… ​เลือด​เย็น… ​และ​รู้จักสร้างตำ​นาน​เพื่อข่มขวัญศัตรู”

​เขาขีดฆ่าบันทึกบางอย่าง “ตอนนี้ Seed-A04 (หลิน) ​ไม่​ใช่​เพียงผู้ครอบครอง​เสบียง​แล้ว ​แต่นาง​เริ่มกลาย​เป็น ‘ผู้ปกครอง’ ”

​เขามอง​ไปยังสุดขอบฟ้าทางทิศ​ใต้ ที่ซึ่งมีกำ​​แพง​เมือง​ใหญ่ตั้งตระ​หง่านอยู่ “ที่นั่นคือบททดสอบต่อ​ไป… ​เมืองที่​เต็ม​ไปด้วยชนชั้นสูงที่ละ​​โมบ​และ​ก๲หมายที่​เอื้อต่อคนรวย ห้างสรรพสินค้าของ​เจ้าจะ​ซื้อ​เมืองทั้ง​เมือง​ได้หรือ​ไม่นะ​?”…