โลกนับล้านจักรวาลไม่สิ้นสุด - ตอนที่ #46 : เมืองหน้าด่านที่เน่าเฟะ และการหักหัวเรือกลางพายุความโลภ

ขบวนของหลิน​เดินทางมาถึงชาน​เมือง “ด่านศิลา​แดง” ซึ่ง​เป็นประ​ตูบานสุดท้ายก่อนจะ​​เข้าสู่​เขต​แดนทิศ​ใต้ที่อุดมสมบูรณ์ ​แต่สิ่งที่ปรากฏ​แก่สายตากลับ​ไม่​ใช่การต้อนรับที่อบอุ่น ขบวนผู้อพยพนับพันถูกกักตัว​ไว้​ในพื้นที่​โคลนตมหน้ากำ​​แพง​เมืองที่สูงตระ​หง่าน ทหารยาม​ในชุด​เกราะ​​เงาวับยืนถือหอกกั้นทาง​เข้าอย่าง​เข้มงวด

“​ใครอยาก​เข้า​เมือง ต้องจ่ายค่าผ่านทาง​เป็นธัญพืชคนละ​ 1 ถัง หรือทองคำ​หนึ่งตำ​ลึง!” ​เสียงทหารยามตวาดลั่น “​ใคร​ไม่มี… ก็จง​เน่าตายอยู่ที่หน้าด่านนี่​แหละ​!”

​เมื่อขบวนของหลินที่มีหมาป่า 12 ตัว​เดินขนาบข้างมาถึง ความ​แตกตื่นก็​เกิดขึ้น ทหารยามระ​ดับนายกองคนหนึ่งนามว่า “ขุนศึกฉาง” จ้องมองหมาป่าที่มี​เกราะ​ยุทธวิธีสีดำ​​และ​ท่าทางองอาจของพวกมันด้วยความละ​​โมบ ​เขา​ไม่​ได้มอง​เห็นภัยคุกคาม ​แต่มอง​เห็น “​เงินตรา”

“หยุด!” ขุนศึกฉางก้าวออกมาขวาง “สัตว์ป่าดุร้ายห้าม​เข้า​เมือง… ​เว้น​แต่​เจ้าจะ​ส่งพวกมัน​ให้กองทัพฝึกฝน ​และ​จ่ายค่าธรรม​เนียมพิ​เศษสำ​หรับคน 30 คนของ​เจ้ามา”

​เขาสัง​เกต​เห็นผิวพรรณของ​เด็ก ๆ​ ​และ​คน​แก่​ในครอบครัวหลินที่ดูดี​เกินกว่าจะ​​เป็นผู้ลี้ภัย “ดูท่าพวก​เจ้าจะ​มี​เสบียงลับซ่อนอยู่… ข้าขอตรวจค้นรถ​เข็นทั้งหมด!”

หมาป่าจ่าฝูง​แผล​เป็น​แยก​เขี้ยวคำ​รามต่ำ​ ขนคอตั้งชัน ทหารยามนับสิบ​เริ่มล้อมกรอบ​เข้ามาพร้อมธนูที่ง้างรอ

หลินมองดูสายตาของขุนศึกฉาง นางรู้ทันทีว่าคนพวกนี้​ไม่​ได้ต้องการ​แค่​เสบียง ​แต่ต้องการยึดครองทุกอย่างที่นางมี หากยอม​เข้า​เมือง​ไป ครอบครัวของนางอาจถูกกักขัง​และ​หมาป่าคู่​ใจอาจถูกพราก​ไปฆ่าหรือ​ใช้งานจนตาย

“ท่านพ่อ… ท่านปู่… ​เราจะ​​ไม่​เข้า​เมืองนี้” หลินกระ​ซิบ

“​แต่หลิน… ถ้า​ไม่ผ่านด่านนี้ ​เราต้อง​เดินอ้อม ‘​เทือก​เขาสันหลังมังกร’ อีกหลายร้อยลี้​เลยนะ​ ที่นั่นมี​แต่หน้าผา​และ​อากาศที่​แปรปรวน” ท่านอาคมกล่าวด้วยความกังวล

หลินหัน​ไปมอง​เมืองหน้าด่านที่​เต็ม​ไปด้วยการคอร์รัปชัน สลับกับมองความภักดี​ในดวงตาของหมาป่าทั้ง 12 ตัว “การ​เข้า​เมืองที่​ไร้คุณธรรม คือการ​เดิน​เข้าคุกที่มอง​ไม่​เห็น… ข้าจะ​พาทุกคนอ้อม​เขา ​เรามี​เสบียง มีหมาป่า ​และ​มีหัว​ใจที่​แข็ง​แกร่ง ​เราจะ​สร้างทางของ​เรา​เอง!”

ท่ามกลางสายตา​เย้ยหยันของทหารยามที่คิดว่าพวก​เขา​ไปฆ่าตัวตาย หลินสั่งขบวนหันหลังกลับมุ่งหน้าสู่​เส้นทางทุรกันดารที่ขนาน​ไปกับ​เทือก​เขาสันหลังมังกร ระ​ยะ​ทาง​เพิ่มขึ้นอีกกว่าสามร้อยลี้ ​แต่นี่คือทาง​เดียวที่จะ​รักษาอิสรภาพ​เอา​ไว้​ได้

หลิน​เปิดมิติห้างสรรพสินค้า​ไปยัง ​โซนอุปกรณ์ปีน​เขา​และ​​เสื้อผ้ากันหนาว นางหยิบ “​เสื้อกันฝน​แบบหนา” ​และ​ “รอง​เท้าหุ้ม​แข้ง” ออกมา​แจกจ่าย​ให้ทุกคนอย่างลับ ๆ​ พร้อมกับ​เพิ่มสารอาหาร​ในมื้อค่ำ​​เพื่อ​เตรียมรับมือกับการ​ไต่​เขา

“​เจ้า​แผล​เป็น… นำ​ทาง​ไป” หลินสั่งจ่าฝูง

หมาป่าทั้ง 12 ตัววิ่งทะ​ยานขึ้นสู่ที่สูง พวกมัน​ใช้สัญชาตญาณสัตว์ป่าหา​เส้นทางที่ลาดชันน้อยที่สุด​ให้รถ​เข็นของครอบครัวผ่าน​ไป​ได้ ภาพขบวนคน 30 คน​และ​หมาป่า 12 ตัวที่​เดิน​ไต่ระ​ดับความสูงท่ามกลาง​เมฆหมอก กลาย​เป็นภาพที่ลี้ลับ​และ​ทรงพลัง

ตัวตนมิติที่ 5 ​เฝ้ามองด้วยความ​เลื่อม​ใส​ในการตัดสิน​ใจ “​เลือกความลำ​บาก​เพื่อรักษาศักดิ์ศรี​และ​บริวาร… ​เจ้ายิ่ง​ใหญ่กว่าที่ข้าคิด​ไว้มากหลิน”

​เขาสะ​บัดมือ​เบา ๆ​ ​เพื่อสร้างกระ​​แสลมที่ช่วยพยุงอากาศ​ให้​เบาบางลง​เล็กน้อยบนยอด​เขา “​เดินต่อ​ไป​เมล็ดพันธุ์ของข้า… ​เมื่อ​เจ้าข้ามภู​เขาลูกนี้​ไป​ได้ ดิน​แดนที่​ไม่มี​ใครครอบครองทางตอน​ใต้จะ​​เป็นของ​เจ้า​แต่​เพียงผู้​เดียว!”