โลกนับล้านจักรวาลไม่สิ้นสุด - ตอนที่ #48 : กับดักลวดหนาม และเสียงกรีดร้องในหุบเขาขาด
- Home
- โลกนับล้านจักรวาลไม่สิ้นสุด
- ตอนที่ #48 : กับดักลวดหนาม และเสียงกรีดร้องในหุบเขาขาด
เสียงฝีม้ากว่าร้อยนายดังสนั่นสะท้อนกับหน้าผาหิน นายกองฉางควบม้านำหน้าด้วยความลำพองใจ สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่จ่าฝูงแผลเป็นซึ่งยืนนิ่งสงบอยู่บนโขดหินเบื้องหน้า ราวกับเป็นเป้านิ่งที่รอให้เขาไปไขว่คว้ามาถวายคุณชายฟง
“ล้อมพวกมันไว้! อย่าให้พวกมันหนีขึ้นสันเขาได้!” นายกองฉางตวาดสั่งการ
ทหารม้ากระจายตัวออกเป็นรูปพัด พุ่งเข้าสู่ช่องเขาที่แคบลงเรื่อย ๆ โดยหารู้ไม่ว่าพื้นที่นี้ถูกจัดวางไว้เป็น “ห้องประหาร” เรียบร้อยแล้ว
ยุทธวิธีสกัดกั้น: วิทยาศาสตร์สยบอาวุธโบราณ
“ตอนนี้แหละ!” หลินตะโกนให้สัญญาณจากมุมมืดหลังชะง่อนผา
พี่ใหญ่และชายฉกรรจ์ในบ้านที่ซุ่มอยู่ กระชากเชือกกลไกที่หลินสอนไว้ทันที “ลวดสลิงหนาม (Razor Wire) ” เกรดอุตสาหกรรมที่หลินดึงออกมาจากโซนก่อสร้างในห้างสรรพสินค้า ซึ่งถูกขึงพรางไว้กับโขดหินสองฝั่งถูกดีดขึ้นมาในระดับอกม้า!
ฉัวะ! ฮี้โฮก!
ม้าศึกตัวหน้าสุดที่วิ่งมาด้วยความเร็วสูงปะทะเข้ากับลวดหนามเหล็กกล้าที่คมกริบ ร่างของพวกมันถูกบาดจนล้มคว่ำระเนระนาด ส่งร่างทหารยามกระเด็นตกม้าลงมากระแทกพื้นหินอย่างแรง แรงปะทะต่อเนื่องทำให้ทหารม้าแถวหลังหยุดรถไม่ทัน พุ่งเข้าชนกันจนกลายเป็นกองโจรที่อลหม่าน
“เกิดอะไรขึ้น! มนต์ดำรึ!” นายกองฉางที่ม้าล้มลงขู่คำรามด้วยความสับสน
หลินไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอย นางโยน “ระเบิดควันสีเข้ม (Industrial Smoke Grenade) ” ลงไปกลางวงล้อม ควันสีเทาหนาทึบพวยพุ่งออกมาปกคลุมทัศนวิสัยของทหารจนมืดมิด
คมเขี้ยวในสายหมอก
“เจ้าแผลเป็น… ล่า!”
สิ้นเสียงสั่งการ หมาป่าทั้ง 12 ตัวที่สวมเกราะยุทธวิธีพุ่งทะยานลงจากหน้าผาเข้าสู่ม่านควัน พวกมันไม่ได้มองด้วยตาเพียงอย่างเดียว แต่ใช้จมูกและสัญชาตญาณนักล่าท่ามกลางควันไฟ หมาป่าหุ้มเกราะเหล่านี้ดูเหมือนอสูรกายที่ล่องหนได้ในสายตาของทหารที่กำลังตื่นตระหนก
เสียงกรีดร้องดังระงมขึ้นท่ามกลางควันหนา หมาป่าแต่ละตัวเข้าจู่โจมจุดตายอย่างรวดเร็วและแม่นยำ เกราะที่หลินใส่ให้ช่วยป้องกันคมหอกที่ทหารยามพยายามแทงสุ่มออกมา ทหารหลายนายพยายามจะถอยหนีแต่ก็ต้องสะดุดกับลวดหนามที่พันรุงรังจนสิ้นหวัง
หลินยืนอยู่บนที่สูง นางถือ “หน้าไม้กำลังสูง” เล็งไปที่นายกองฉางที่กำลังพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้น “นี่คือราคาที่พวกเจ้าต้องจ่ายให้กับความละโมบ!”
ฉึก!
ลูกธนูอาบยาชา (ที่หลินดึงมาจากโซนสัตวแพทย์) ปักเข้าที่ไหล่ของนายกองฉางอย่างแม่นยำ ร่างของเขาเริ่มชาหนึบและล้มลุกคลุกคลานท่ามกลางกองซากทหารของตนเอง
เมื่อควันเริ่มจางลง ภาพที่ปรากฏคือความพินาศของกองร้อยทหารม้าหน้าด่าน ทหารที่เหลือรอดเพียงไม่กี่คนต่างทิ้งอาวุธและหนีเตลิดไปทางเมืองหน้าด่านเพื่อบอกเล่าถึง “กองทัพอสูร” ที่สิงสถิตอยู่ในเทือกเขา
หลินมองดูความพินาศเบื้องล่างด้วยหัวใจที่หนักอึ้งแต่มั่นคง นางหันไปหาครอบครัว 30 ชีวิตที่ยืนดูอยู่ด้วยความทึ่งและยำเกรง “เราต้องรีบไป… ข่าวนี้จะไปถึงหูเจ้าเมืองในไม่ช้า และครั้งต่อไปพวกมันจะมาพร้อมกองทัพที่ใหญ่กว่านี้”
“ไปกันเถอะเจ้าแผลเป็น” หลินลูบหัวจ่าฝูงที่เดินกลับมาหาโดยไม่มีรอยขีดข่วน
ตัวตนมิติที่ 5 ตบมือเบา ๆ อย่างถูกใจ “ลวดหนามก่อสร้างและควันสี… การเอาชนะกองร้อยม้าศึกด้วยอุปกรณ์พื้นฐานของห้างสรรพสินค้านี่มันช่างน่าทึ่งจริง ๆ เมล็ดพันธุ์ A04”
เขามองดูคุณชายฟงที่กำลังหัวเสียอยู่ในเมือง “เจ้าเมืองคงไม่จบแค่นี้แน่… แต่นั่นแหละคือสิ่งที่ข้าต้องการ ยิ่งเจ้าถูกกดดันมากเท่าไหร่ รากแก้วของเจ้าจะยิ่งหยั่งลึกและแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น”
เขาขีดเขียนบันทึกเพิ่มเติม “สถานะ: ผ่านบททดสอบการยุทธครั้งแรก เป้าหมายต่อไป: ข้ามสันหลังมังกรเข้าสู่แดนลี้ลับ”…