โลกนับล้านจักรวาลไม่สิ้นสุด - ตอนที่ #5 : หยาดน้ำใจในเงามืด
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปหลังจากค่ำคืนที่โลกทั้งใบพังทลาย…
ลิน ตัดสินใจพาแม่และน้องชายหนีออกจากกรุงเทพฯ ที่กลายเป็นขุมนรก เธอเลือกหลบมาอยู่ที่ชุมชนชานเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นที่ตั้งของศูนย์พักพิงชั่วคราวที่ชาวบ้านร่วมกันสร้างขึ้นเองเพื่อดูแลกันและกัน ที่นี่ไม่ได้อยู่ในความดูแลของรัฐบาล จึงไม่มีอาวุธหนักหรือหน่วยผู้มีพลังพิเศษคอยคุ้มกัน มีเพียงรั้วลวดหนามและเวรยามจากชายฉกรรจ์ในหมู่บ้านเท่านั้น
ภายในบ้านพักไม้หลังเล็กที่ดูเงียบสงบ ลินพยายามทำตัวให้กลมกลืนที่สุด แต่สิ่งหนึ่งที่เธอซ่อนไม่ได้คือ “ความอิ่มหนำ” ของคนในครอบครัว ในขณะที่คนอื่นเริ่มซูบผอมจากความหิวโหย แม่และน้องชายของเธอเริ่มมีน้ำมีนวลขึ้นอย่างเห็นได้ชัดจากการได้รับสารอาหารชั้นเลิศจากมิติพฤกษา
“แม่คะ… ลินบอกแล้วไงว่าอย่าเอาของพวกนี้ออกมาให้ใครเห็น” ลินกระซิบด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด เมื่อเห็นแม่กำลังจัดแจงห่อผักกาดเขียวอวบอิ่มและไข่ไก่เปลือกสีนวลสด
“ลินลูก… นั่นมันลุงหมายกับป้าน้อยนะ เขาเคยช่วยเราตอนย้ายมาวันแรก อีกอย่าง… พ่อแกเขาก็ลำบาก เห็นว่าไม่ได้กินอะไรมาสองวันแล้ว” แม่ตอบด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความสงสารตามนิสัยเดิมที่แก้ไม่หาย
ชัย อดีตสามีที่เลิกรากันไปนาน กลับมาปรากฏตัวที่ศูนย์พักพิงนี้ในสภาพที่ดูน่าสงสาร เขาเข้ามาตีสนิทกับแม่ของลินโดยใช้ความหลังครั้งเก่าเป็นเครื่องมือ ซึ่งแม่ที่ใจอ่อนก็ยอมแบ่งปันทรัพยากรที่ลินหามาได้ให้เขาและญาติๆ บางส่วน โดยไม่รู้เลยว่าแต่ละคำที่ชัยเคี้ยวผักกรอบๆ และไข่ต้มยางมะตูมนั้น ในหัวของเขากำลังคิดคำนวณมูลค่าของมัน
ชัยนั่งล้อมวงอยู่กับกลุ่มญาติและคนรู้จักที่ได้รับอานิสงส์จากน้ำใจของแม่ลิน สายตาของเขาจ้องมองไปยังห่อผักที่เหลืออยู่
“พวกแกเห็นไหม? ผักนี่มันสดเกินไป… ในวันที่หมอกพิษลงจัดขนาดนี้ ไม่มีทางที่ผักจะเขียวได้ขนาดนี้หรอก” ชัยพึมพำกับญาติคนหนึ่งที่มีเส้นสายอยู่ในศูนย์พักพิงใหญ่ของรัฐบาล
“ข้าเห็นอีหนูลินมันเข้าไปในห้องพักบ่อยๆ ออกมาทีไรก็มีของติดมือมาทุกที ทั้งที่ห้องนั้นไม่มีแม้แต่ตู้เย็น” ญาติอีกคนเสริมด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความริษยามากกว่าความขอบคุณ
ความโลภเริ่มชอนไชเข้าสู่จิตใจของคนที่เคยได้รับความช่วยเหลือ ชัยเริ่มตระหนักว่าสิ่งที่ลินมีไม่ใช่แค่เศษอาหาร แต่มันคือ “บ่อเงินบ่อทอง” ในโลกที่ล่มสลาย หากเขาเอาข้อมูลนี้ไปบอกกับกลุ่มอำนาจที่ศูนย์พักพิงกลางของรัฐบาลที่กำลังขาดแคลนเสบียง เขาอาจจะได้ตั๋วแลกชีวิตใหม่ที่สุขสบายกว่าการมานั่งรอส่วนแบ่งจากลูกสาวที่เขาเคยทอดทิ้ง
ในมิติพฤกษา ลินยืนอยู่หน้าน้ำพุด้วยความรู้สึกไม่สบายใจอย่างรุนแรง เธอสังเกตว่าระยะหลังมานี้ ของที่เธอจัดเตรียมไว้มักจะหายไปทีละนิด ซึ่งเธอรู้ดีว่าเป็นฝีมือของใคร แต่เธอก็ทำใจลำบากที่จะต่อว่าแม่
ลินก้มมองมือตัวเองที่เเริ่มมีรอยด้านจากการทำงานหนักในมิติ เธอรู้สึกได้ว่าพลังงานรอบตัวเธอนั้นเข้มข้นขึ้น แต่มันก็ดึงดูดความสนใจมากเกินไป
ตัดกลับมายังเบื้องบน…
ในมิติที่ 5 ตัวตนบนบัลลังก์จ้องมองภาพเหตุการณ์ที่กำลังดำเนินไปอย่างช้าๆ แต่อย่างมั่นคง เขาเห็นเส้นด้ายแห่งโชคชะตาที่เรียกว่า “ความกตัญญู” และ “ความใจอ่อน” กำลังรัดตัวลินให้แน่นขึ้นเรื่อยๆ
เขาใช้ปลายนิ้วพลังงานเขี่ยเบาๆ ที่กลุ่มหมอกที่แสดงถึงจิตใจของชัย ซึ่งบัดนี้กลายเป็นสีดำสนิทและเต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน
“มนุษย์มักจะยอมแลกทุกอย่าง… เพื่อสิ่งที่เรียกว่าความอยู่รอดที่เหนือกว่าผู้อื่น” เขามองดูสัญญาณข้อมูลที่ถูกส่งออกจากชุมชนชานเมือง มุ่งหน้าไปยังศูนย์พักพิงหลักของรัฐบาล ข้อความที่ระบุถึง “หญิงสาวผู้เสกอาหารได้จากอากาศ” กำลังเดินทางไปถึงหูของกลุ่มอำนาจที่กระหายสงครามและทรัพยากร
“น้ำใจของมารดา… กำลังจะกลายเป็นดาบที่ทิ่มแทงหัวใจของบุตรสาว” เขายกมือขึ้นโบกครั้งหนึ่ง แสงดาวรอบกายพลันหมุนวนเป็นเกลียว ภาพจำลองของหน่วยรบพิเศษผู้มีพลังพิเศษที่เริ่มเคลื่อนกำลังพลออกมาจากศูนย์กลางเมืองพลันปรากฏชัดขึ้น
“บททดสอบเรื่อง ‘ความโลภ’ กำลังจะถูกส่งไปถึงหน้าประตูบ้านเจ้าแล้ว… เมล็ดพันธุ์ที่แสนดี” แววตาสีฟ้าครามเย็นเยียบจดจ้องมองไปยังลินที่ยังไม่รู้ตัวเลยว่า ความใจอ่อนของแม่ได้เปิดประตูต้อนรับปีศาจเข้ามาในชีวิตเรียบร้อยแล้ว…
YOU MAY ALSO LIKE
