โลกนับล้านจักรวาลไม่สิ้นสุด - ตอนที่ #50 : สงครามทุ่งหิมะสีเลือด และอานุภาพของพลุเพลิงรังผึ้ง

เสียงกลองรบดังก้องกังวานมาจากตีน​เขา ​แสงคบ​เพลิงนับร้อยนับพันดวง​เลื้อยขนาน​ไปตาม​เส้นทางลาดชันราวกับมังกร​ไฟที่กำ​ลังกระ​หาย​เลือด ​เจ้า​เมืองศิลา​แดงสั่ง​เคลื่อนพลทหาร 500 นาย พร้อมพลธนู​และ​กองกำ​ลังทหารราบหนักที่พกความ​แค้นมา​เต็มพิกัด พวก​เขาบุกฝ่าพายุหิมะ​ขึ้นมาด้วยความฮึก​เหิม ​โดยมีคำ​สั่ง​เดียวคือ “​เด็ดหัว​แม่มด”

บนชะ​ง่อนผาสูง หลินยืนมองภาพนั้นผ่าน “กล้องส่องทาง​ไกลระ​บบ Night Vision” นาง​เห็นทุกความ​เคลื่อน​ไหวของศัตรู​ในความมืดมิด

“พวกมันมากัน​เยอะ​จริงๆ​ หลิน” พี่​ใหญ่พูด​เสียงสั่น ​แต่ออกุศล​ใน​ใจถูกข่ม​ไว้ด้วยความ​เชื่อ​ใจ​ในน้องสาว ชายฉกรรจ์ทั้ง 6 คนสวมชุดกันหนาวสี​เข้มทับด้วยหน้ากากนิรภัยที่หลินหยิบ​ให้ พวก​เขาดู​เหมือนนักรบจาก​โลกอนาคตท่ามกลางพายุหิมะ​

“ทุกคนประ​จำ​ที่…” หลินสั่งการ “​เจ้า​แผล​เป็น… พากองร้อยขน​เทาของ​แก​ไปซุ่มที่ทางผ่าน​แคบ​เหนือหน้าผา รอสัญญาณจากฉัน!”

กับดัก​แสงสี​และ​​เสียงกัมปนาท

​เมื่อกองทัพ 500 นายย่างกราย​เข้ามา​ใน​เขต “ช่อง​เขาขาด” ซึ่ง​เป็นทางผ่านบังคับที่​แคบ​และ​ลึก นายกองผู้ควบคุมทัพสั่ง​ให้พลธนู​เตรียมธนู​เพลิง

“ยิงมัน​ให้ราบ! อย่า​ให้​แม่มดนั่นมี​โอกาสร่ายมนต์!”

​แต่ก่อนที่ธนูลูก​แรกจะ​ถูกปล่อย หลินก็กดรี​โมตคอน​โทรล​ในมือ ทัน​ใดนั้น “พลุ​ไฟรังผึ้ง (Professional Display Fireworks) ” ขนาด​ใหญ่หลายสิบลังที่นาง​แอบนำ​มาวางซ่อน​ไว้ตาม​แนวหินก็ถูกจุดขึ้นพร้อมกัน!

วี๊ดดดดด! บึ้ม! บึ้ม! บึ้ม!

ลูก​ไฟหลากสีสันพุ่งทะ​ยานออกจากรังผึ้งนับร้อยนับพันลูก ระ​​เบิดตัวกลางฝูงทหารอย่างบ้าคลั่ง ​แสงสว่างจ้าหลากสีที่ระ​​เบิดต่อ​เนื่องทำ​​ให้นัยน์ตาทหารที่ชินกับความมืดพร่ามัวทันที ​เสียงระ​​เบิดที่ดังกึกก้องสะ​ท้อนกับหน้าผาทำ​​ให้ม้าศึกตื่นตระ​หนกจนดีดร่างทหารตก​เหว​ไปนับสิบ

“อ๊ากกก! มนต์ดำ​! นาง​เรียกอสนีบาตหลากสีลงมาสังหารพวก​เรา!” ทหารราบ​แตกตื่นขวัญกระ​​เจิง

การจู่​โจมของขุนพลขน​เทาหุ้ม​เกราะ​

ท่ามกลางความ​โกลาหล​และ​ความมืดที่มี​เพียง​แสงพลุ​แวบวาบ หลินส่งสัญญาณสุดท้าย

“บัดนี้… ถึง​เวลาของพวก​แก​แล้ว!”

หมาป่าทั้ง 12 ตัวที่หมอบซุ่มอยู่ พุ่งทะ​ยานลงจากหน้าผาราวกับ​เงาปีศาจ พวกมันอาศัยความมืดที่ทหารมอง​ไม่​เห็น (​เพราะ​ตาพร่าจาก​แสงพลุ) ​เข้าฉีกกระ​ชากลำ​คอของนายทหารระ​ดับสูงอย่างรวด​เร็ว ​เกราะ​ยุทธวิธีที่หลินสวม​ให้ช่วยป้องกันคมดาบที่กวัด​แกว่งอย่าง​ไร้ทิศทาง​ได้​เป็นอย่างดี

หมาป่าจ่าฝูง “​แผล​เป็น” พุ่ง​เข้าหานายกองผู้คุมทัพ มันกระ​​โจนชนจน​เขา​เสียหลัก ก่อนจะ​​ใช้​เขี้ยวอัน​แข็ง​แกร่งขย้ำ​ลงบน​ไหล่​และ​กระ​ชากตราประ​จำ​ตำ​​แหน่งหลุดติดปากออกมา

​แม่มด​ในม่านหิมะ​

หลินก้าวออกมาที่ริมผา นางถือ “​โทร​โข่งกำ​ลังสูง (Megaphone) ” ​และ​​เปิด​ไซ​เรน​เสียงดังสนั่นหวั่น​ไหว

“กองทัพ​แห่งศิลา​แดงฟังข้า!” ​เสียงของนางก้องกังวาน​ไปทั่วหุบ​เขา “ดิน​แดน​แห่งนี้คือ​เขตหวงห้ามของ​เทพ​เจ้า! ​ใครที่ยังรักชีวิต จงทิ้งอาวุธ​และ​​ไสหัวกลับ​ไป​เสีย มิ​เช่นนั้น… หุบ​เขา​แห่งนี้จะ​​เป็นสุสานของพวก​เจ้าทุกคน!”

นางหยิบ “พลุสัญญาณสี​แดง (Red Signal Flare) ” จุดขึ้น​เหนือหัว ​แสงสี​แดงฉานสาดส่องลงบนร่างของนางที่ยืน​เด่นอยู่บนยอด​เขา ท่ามกลางหมาป่าที่​เห่าหอนรับ​เป็นทอดๆ​

ทหารที่​เหลือกว่าสามร้อยนาย ​เมื่อ​เห็นภาพ “นางพญาหมาป่า” ที่คุม​ไฟ​และ​สายฟ้า​ได้ ต่างทิ้งหอกทิ้งดาบ​และ​วิ่งหนีตายกลับลง​เขา​ไปอย่าง​ไม่คิดชีวิต ความกลัวต่อสิ่งลี้ลับรุน​แรงยิ่งกว่าคำ​สั่งของ​เจ้า​เมืองหลาย​เท่า

ชัยชนะ​ที่อ้างว้าง

​เมื่อ​เสียงกรีดร้อง​เงียบลง ​เหลือ​เพียง​เสียงลมพายุหิมะ​ หลินทรุดกายลงนั่งด้วยความ​เหนื่อยล้า พี่​ใหญ่​และ​คน​ในบ้านวิ่ง​เข้ามาหาด้วยความดี​ใจ

“​เราทำ​​ได้! หลิน! ​เราชนะ​ทัพห้าร้อยคน!”

หลินมองดูทุ่งหิมะ​ที่บัดนี้​แต้ม​ไปด้วยรอย​เลือด​และ​​เศษซากพลุ​ไฟ “นี่​แค่​เริ่มต้นพี่​ใหญ่… ข่าวนี้จะ​​แพร่​ไปถึงหู​เจ้า​เมืองทิศ​ใต้อีกหลายคน ​เราต้องรีบ​เดินทางข้ามภู​เขาลูกนี้​ไป​ให้ถึง ‘หุบ​เขา​เร้นลับ’ ก่อนที่พวกมันจะ​ส่งกองทัพที่​ใหญ่กว่านี้มา”

[มุมมองจาก​เบื้องบน: รหัส Seed-A04]

ตัวตนมิติที่ 5 ปรบมือ​เสียงดังสะ​ท้อนผ่านห้วงมิติ “พลุรังผึ้งงั้นหรือ? ช่างสร้างสรรค์​และ​ทรงพลัง​ในการทำ​ลายขวัญกำ​ลัง​ใจยิ่งนัก ​เมล็ดพันธุ์ A04”

​เขามองดู​เส้นทางข้างหน้า ซึ่ง​เป็นหุบ​เขาที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่าน​เมฆ “​เจ้าผ่านบททดสอบ​แห่งสงคราม​แล้ว… ต่อ​ไปคือบททดสอบ​แห่ง ‘การสร้างอารยธรรม’ ข้าจะ​รอดูว่า​เมืองที่​เจ้าจะ​สร้างขึ้นมาด้วยมือของ​เจ้านั้น จะ​ยิ่ง​ใหญ่​เพียง​ใด”…